Rakonto Kulpo

7 - People of the Water ( Fylakas 3, Part I) by van612 Έβλεπα τη φωτιά να καίει τα πυρωμένα ξύλα και να τα τρώει, χαράζοντας γραμμές επάνω τους που τα διαχώριζαν σε περίπλοκα σχήματα. Κάθε κόκκινο κομμάτι ξύλου αποκτούσε τα δικά του ποτάμια, και κάθε νησί πάνω του έκαιγε πιο λαμπρό και πιο ζεστό από το επόμενο, σαν να συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιο θα γίνει πρώτο μέρος της λεύκης στάχτης που είχε συσσωρευθεί από κάτω. « Δεν είναι η φωτιά ότι πιο παράξενο έχεις δει;» με ρώτησε ο φύλακας ενώ έκοβε ένα κομμάτι καλαμποκόψωμο. « Είναι κομμάτι από τον Ήλιο αλλά δε δίνει ζωή, μόνο παίρνει. Και είναι τόσο αδύναμη, μπορεί να φύγει με ένα μέτριο αγέρι ή με λίγο νερό.» « Τουλάχιστον ελέγχεται» του απάντησα και ήπια μια γουλιά από το τσάι που μου είχε δώσει. Ήταν νύχτα και είχαμε πλέον απομακρυνθεί αρκετά από την Αλκηστία. Τα δάση είχαν εξαφανιστεί και βλέπαμε για άλλη μια φορά μόνο την έρημο και τη μαύρη νύχτα τριγύρω μας. Πρέπει να ομολογήσω ότι οι δύο Άβαντες...

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Pittermilk - Pastorius Pasteur by Pittermilk Ο Παστόριους Παστέρ γεννήθηκε ακριβώς εννέα μήνες μετά τη σύλληψή του η οποία έτυχε να γίνει καθώς οι γονείς τους συμμετείχαν σε διάφορες σεξουαλικές δραστηριότητες ακούγοντας το τελευταίο άλμπουμ των Γούεδερ Ρηπόρτ στο πικάπ. Το επίθετό τους προέρχεται από μια μακρινή συγγένεια του πατέρα του με τον γνωστό Παστέρ που ανακάλυψε πως να βράζει γάλα χωρίς να το κάνει γιαούρτι. Από μικρός ο Παστόριους λάτρευε να τρώει παστέλια, ιδίως αυτά με σουσάμια, και το αγαπημένο του φαγητό όταν μεγάλωσε ήταν το παστίτσιο με μπόλικη μπεσαμέλ. Για να καταφέρνει να προμηθεύετε τα υλικά για το παστίτσιο του, ο προτεστάντης Παστόριους έγινε πάστορας σε μια μικρή κοινότητα κάπου σε κάποια αμερικάνική περιοχή δύο βήματα μετά το πουθενά. Για χρόνια το ποίμνιό του αναρωτιόταν πως ένας γάλλος με βαθιά αγάπη για το ελληνικό φαγητό βρέθηκε να τους προτείνει να ψηφίσουν το ρεπουμπλικανικούς υποψηφίους σε κάθε εκλογές, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα γ...

« Σου έχω πει πως ο προ-πάππους μου ήταν βρικόλακας;» ρώτησα τον Πέτρο σηκώνοντας το μπουκάλι μου για να του δείξω ότι ήθελα μια άλλη. « Τι, έκλαιγε αίμα και γυάλιζε στον ήλιο;» με ρώτησε ανοίγοντας ένα ακόμα μπουκάλι. « Όχι βαμπίρ , βρικόλακας. Σηκώθηκε από το τάφο.» « Για πες» απάντησε. Ήταν αργά και όσοι είχαν έρθει να πιούν ήταν ήδη μεθυσμένοι. « Ο προ-πάππους μου ήταν στον ΕΛΑΣ,» ξεκίνησα και ήπια μια γουλιά. « Όταν έγιναν τα Δεκεμβριανά βρισκόταν με μια μικρή ομάδα κρυμμένη σε ένα βουνό στη Μάνη και μετά την συμφωνία της Βάρκιζας ήταν από τους λίγους που αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα. Όταν μονάδες του εθνικού στρατού άρχισαν να τους αναζητούν, η ομάδα του παππού μου κατέβηκε στο πιο κοντινό χωριό και ζήτησαν από τους κατοίκους να τους κρύψουν μέχρι να φύγει ο στρατός. Οι κάτοικοι όμως τους πρόδωσαν και σε μια σύντομη μάχη λίγο έξω από το χωριό ο στρατός τους επιτέθηκε σκοτώνοντάς τους όλους. Ο ιερέας του χωριού αρνήθηκε να τους κηδεύσει γιατί ήταν κομμουνι...

Αποφάσισα να γράψω ένα ερωτικό γράμμα . Δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή πρόσωπο στο νου μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν μια αυθόρμητη απόφαση της στιγμής. Αντίθετα, μου πήρε αρκετό χρόνο για να πάω από την ιδέα στην εκτέλεση και άλλο τόσο για να κάνω τις κατάλληλες προετοιμασίες. Η ιδέα μου είχε έρθει εδώ και τρείς μέρες και η τελική απόφαση πάρθηκε κάπου στις δύο η ώρα το πρωί ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ ύστερα από μια αϋπνία πέντε ημερών. Ενώ είχα κλείσει τα μάτια μου και προσποιούμουν ότι έβλεπα όνειρα , έκανα ένα ξαφνικό «κλακ» με τη στόμα μου, πετάχτηκα από το κρεβάτι., άνοιξα τα φώτα σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού μου, ακόμα και αυτό του φούρνου, και έβαλα το air-condition στη χαμηλότερη θερμοκρασία που μπορούσε να χτυπήσει. Άρχισα να τριγυρίζω στη κρεβατοκάμαρά μου και να ψάχνω για ένα καλό κομμάτι χαρτί, κάτι που να μην είναι τσαλακωμένο και να μην έχει λερωθεί από στάχτες ή κρασί. Καθώς προσπαθούσα να στριμωχτώ κάτω από το κρεβάτι για να φτάσω ένα ξεχασμένο τετράδ...

« Πως είσαι;» με ρώτησε μαλακά, κοιτώντας με στα μάτια. « Τι θέλεις;» της απάντησα αμέσως. Ήταν το τελευταίο άτομο που θα ήθελα να συναντήσω εκείνη τη στιγμή, δύο μέρες από τότε, ακόμα και τώρα. « Θα ήθελα να σου αγοράσω ένα καφέ» « Για να μου πεις ότι χρωστάω σε κάποιος κάνα δύο περιουσίες;Καλή σου νύχτα» της είπα απότομα και έκανα να φύγω. « Φρεντ περίμενε,» με πρόσταξε υψώνοντας ελαφρά τη φωνή. « Αυτή τη φορά έρχομαι με μια πολύ καλή πρόταση τόσο για σένα όσο και για τους φίλους σου.» « Σε ακούω,» της είπα καθώς η λογική μου πάλευε με την ευγένεια. « Όχι εδώ», μου είπε ανάβοντας ένα τσιγάρο. « Πάμε σε εκείνη τη καφετέρια στη γωνία.» « Θα σε παρακαλέσω να κάνεις γρήγορα . Έχω και άλλες υποχρεώσεις,» της είπα όταν καθίσαμε σ ένα τραπέζι με θέα το δρόμο έξω. Παρά την αρνητική μου στάση δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Φορούσε ένα στενό ταγιέρ και ένα ζευγάρι μαύρες γόβες που ενώνονταν εντυπωσιακά με δύο λεπτές γάμπες που θα μπορούσαν να χαράξουν διαμάντι...

Έφυγα από το σπίτι του Άλεξ κυριευμένος από το πιο άσχημο συναίσθημα που είχα νιώσει εδώ και καιρό. Όσα μου είπε ο Άλεξ ήταν πολύ περισσότερο από ότι περίμενα να ακούσω. Το μόνο που ήθελα αυτό το απόγευμα ήταν να κρατήσω την οικογενειακή παράδοση που εγώ και ο Άλεξ είχαμε. « Θα συναντιόμαστε τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα» είχαμε συμφωνήσει όταν ήμασταν μικροί και ακούγαμε το πόσο απασχολημένοι ήταν οι μεγάλοι και δεν μπορούσαν να περνούν αρκετό καιρό με τους συγγενείς τους. Φυσικά όταν πήραμε αυτό τον όρκο δεν είχαμε υπολογίσει το πόσο διαφορετικοί γίνονται οι άνθρωποι με τα χρόνια και έτσι και οι δύο αρκεστήκαμε στο να βρισκόμαστε μία φορά το μήνα, που αρκετές φορές γινόταν δύο μήνες. Περίμενα αυτό το απόγευμα να ήταν ένα όπως τα προηγούμενα, με την Άλμα να παίρνει την Αννέτ από το χέρι για να τη βοηθήσει στη κουζίνα και να τη ρωτά στα κρυφά αν ορίσαμε ημερομηνία γάμου. Ο Άλέξ θα μου έδινε ένα ποτήρι ουίσκι, ούτε φθηνό ούτε ακριβό, αλλά αρκετά καλό ώστε να μπορεί κάποιος να το α...