Rakonto Kulpo

« Πως είσαι;» με ρώτησε μαλακά, κοιτώντας με στα μάτια. « Τι θέλεις;» της απάντησα αμέσως. Ήταν το τελευταίο άτομο που θα ήθελα να συναντήσω εκείνη τη στιγμή, δύο μέρες από τότε, ακόμα και τώρα. « Θα ήθελα να σου αγοράσω ένα καφέ» « Για να μου πεις ότι χρωστάω σε κάποιος κάνα δύο περιουσίες;Καλή σου νύχτα» της είπα απότομα και έκανα να φύγω. « Φρεντ περίμενε,» με πρόσταξε υψώνοντας ελαφρά τη φωνή. « Αυτή τη φορά έρχομαι με μια πολύ καλή πρόταση τόσο για σένα όσο και για τους φίλους σου.» « Σε ακούω,» της είπα καθώς η λογική μου πάλευε με την ευγένεια. « Όχι εδώ», μου είπε ανάβοντας ένα τσιγάρο. « Πάμε σε εκείνη τη καφετέρια στη γωνία.» « Θα σε παρακαλέσω να κάνεις γρήγορα . Έχω και άλλες υποχρεώσεις,» της είπα όταν καθίσαμε σ ένα τραπέζι με θέα το δρόμο έξω. Παρά την αρνητική μου στάση δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Φορούσε ένα στενό ταγιέρ και ένα ζευγάρι μαύρες γόβες που ενώνονταν εντυπωσιακά με δύο λεπτές γάμπες που θα μπορούσαν να χαράξουν διαμάντι...

Έφυγα από το σπίτι του Άλεξ κυριευμένος από το πιο άσχημο συναίσθημα που είχα νιώσει εδώ και καιρό. Όσα μου είπε ο Άλεξ ήταν πολύ περισσότερο από ότι περίμενα να ακούσω. Το μόνο που ήθελα αυτό το απόγευμα ήταν να κρατήσω την οικογενειακή παράδοση που εγώ και ο Άλεξ είχαμε. « Θα συναντιόμαστε τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα» είχαμε συμφωνήσει όταν ήμασταν μικροί και ακούγαμε το πόσο απασχολημένοι ήταν οι μεγάλοι και δεν μπορούσαν να περνούν αρκετό καιρό με τους συγγενείς τους. Φυσικά όταν πήραμε αυτό τον όρκο δεν είχαμε υπολογίσει το πόσο διαφορετικοί γίνονται οι άνθρωποι με τα χρόνια και έτσι και οι δύο αρκεστήκαμε στο να βρισκόμαστε μία φορά το μήνα, που αρκετές φορές γινόταν δύο μήνες. Περίμενα αυτό το απόγευμα να ήταν ένα όπως τα προηγούμενα, με την Άλμα να παίρνει την Αννέτ από το χέρι για να τη βοηθήσει στη κουζίνα και να τη ρωτά στα κρυφά αν ορίσαμε ημερομηνία γάμου. Ο Άλέξ θα μου έδινε ένα ποτήρι ουίσκι, ούτε φθηνό ούτε ακριβό, αλλά αρκετά καλό ώστε να μπορεί κάποιος να το α...