Rakonto Kulpo

Duel by Pittermilk « Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. « Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...» « Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.» « Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια. « Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.» Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρί...

The strange plant by Pittermilk Όταν ο βασιλιάς Χειμώνας επέστρεψε, κουβαλούσε μαζί του ένα δέμα ξερά ξύλα για φωτιά που τα κρατούσε με το αριστερό του χέρι μόνο, λες και ήταν ένα απλό κλαράκι. Αφού τα άφησε στο έδαφος, μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Χωρίς να περιμένω εξηγήσεις απάντησα καταφατικά και άρχισα να ακολουθώ τα βήματά του. Το ταξίδι ήταν αρκετά μακρύ και ο βασιλιάς προτίμησε να μη μου μιλά κατά τη διάρκεια του, ακολουθώντας το μουντό μοτίβο της κόκκινης γης στην οποία περπατούσαμε. Όσο απομακρυνόμασταν από τη πόλη παρατήρησα ότι τα ξερά δέντρα και οι θάμνοι που έβλεπα με μεγάλη συχνότητα στην αρχή είχαν αρχίσει να γίνονται πιο σπάνιοι και προς το τέλος τους ταξιδιού μας μόνο το κόκκινο έδαφος έμεινε τριγύρω μας. Όταν τελικά νύχτωσε είχαμε φθάσει στο προορισμό μας. Βρισκόμασταν μπροστά σε μια λίμνη. Ήταν τόσο μεγάλη που θα την είχα περάσει για θάλασσα εάν δεν έβλεπα ένα φως, μια φωτιά πιθανόν, στην ακριβώς απέναντι πλευρά από εμάς. Το φως του φεγγαριού...

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο  Pittermilk , ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ . 9 - King Winter by van612 « Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα.  Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.» « Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»  « Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο ...

8 - Endless red horizon (Part II) by van612 Το επόμενο πρωί όταν ξύπνησα κατάλαβα πόσο η νύχτα με είχε ξεγελάσει. . Το σκούρο που έβλεπε τη προηγούμενη νύχτα ήταν πλέον μια συλλογή χρωμάτων, με τους Ιχθύαγες να εναλλάσσουν χρώματα δέρματος από βαθύ γαλάζιο σε σκούρο σμαραγδί αλλά να φέρουν το ίδιο γκρι χρώμα ματιών . Ήταν αρκετά ψηλοί, όσο και ο φύλακας, με κοντούς λαιμούς, στενούς ώμους και λεπτά αλλά δυνατά πόδια. Φορούσαν όλοι την ίδια κόκκινη μονοκόμματη στολή, που χωριζόταν στη μέση από μία βαθυπράσινη, φαρδιά ζώνη. Το πάνω μέρος της στολής ήταν ελαφρά φαρδύ, σχεδόν ριχτό και χωρίς μανίκια ενώ το κάτω μέρος στένευε σταδιακά και έφθανε ελάχιστα πιο κάτω από τα γόνατα, αφήνοντας το υπόλοιπο των ποδιών γυμνό. Ο μόνος που διέφερε στην εμφάνιση ήταν ο Αγαθίτης. Ήταν ο μόνος που είχε μαύρα μακριά μαλλιά και μία λεία, μεταλλική επιφάνεια κοσμούσε το αριστερό του χέρι, καλύπτοντας το από το καρπό μέχρι τον αγκώνα. Αφήνοντας τους Ιχθύαγες στις ετοιμασίες τους, άρχισα ν...

7 - People of the Water ( Fylakas 3, Part I) by van612 Έβλεπα τη φωτιά να καίει τα πυρωμένα ξύλα και να τα τρώει, χαράζοντας γραμμές επάνω τους που τα διαχώριζαν σε περίπλοκα σχήματα. Κάθε κόκκινο κομμάτι ξύλου αποκτούσε τα δικά του ποτάμια, και κάθε νησί πάνω του έκαιγε πιο λαμπρό και πιο ζεστό από το επόμενο, σαν να συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιο θα γίνει πρώτο μέρος της λεύκης στάχτης που είχε συσσωρευθεί από κάτω. « Δεν είναι η φωτιά ότι πιο παράξενο έχεις δει;» με ρώτησε ο φύλακας ενώ έκοβε ένα κομμάτι καλαμποκόψωμο. « Είναι κομμάτι από τον Ήλιο αλλά δε δίνει ζωή, μόνο παίρνει. Και είναι τόσο αδύναμη, μπορεί να φύγει με ένα μέτριο αγέρι ή με λίγο νερό.» « Τουλάχιστον ελέγχεται» του απάντησα και ήπια μια γουλιά από το τσάι που μου είχε δώσει. Ήταν νύχτα και είχαμε πλέον απομακρυνθεί αρκετά από την Αλκηστία. Τα δάση είχαν εξαφανιστεί και βλέπαμε για άλλη μια φορά μόνο την έρημο και τη μαύρη νύχτα τριγύρω μας. Πρέπει να ομολογήσω ότι οι δύο Άβαντες...

Pittermilk & Chris Guru - Φύλακας Μέρος Δ by Pittermilk   Την επόμενη μέρα, αφού ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από νωρίς, φθάσαμε στη χώρα των Αβάντων κατά το μεσημέρι. Σε αντίθεση με την έρημο, η πατρίδα των δύο γυναικών ήταν πλούσια σε πράσινο και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι, δεξιά και αριστερά με ροδακινιές, και πλούσια ανοιξιάτικα λουλούδια. Οι ελάχιστοι θάμνοι που υπήρχαν έφεραν μικρούς αλλά πολυπληθείς καρπούς κόκκινους στο χρώμα και αρκετά γλυκούς. Όπως μου περιέγραφε η Λυκία, στη χώρα τους το κλίμα ήταν ζεστό, αλλά οι συχνές βροχοπτώσεις και το εύφορο έδαφος έκανα τη γη πλούσια και όμορφη. Όσο πολυπληθή ήταν η χώρα τους σε δέντρα και λουλούδια, άλλα τόσα ζώα ζούσαν ανάμεσά τους. Σχεδόν για κάθε δέντρο υπήρχε και ένα ελάφι, και διάφορα πολύχρωμα πουλιά πετούσαν ανάμεσα τους και από πάνω μας. Καθώς προχωρούσαμε, τα ζώα έδειχναν να συνηθίζουν στη παρουσία μας και να μην μας φοβούνται. Παράξενο μου φάνηκε ότι από όλα τα ζώα και τα πτηνά κανένα δεν ήταν σαρκοβόρο. « Η Μεγάλη Μ...

Pittermilk - Φύλακας Μέρος Γ by Pittermilk     Το επόμενο πρωινό, όταν ξύπνησα είδα ότι ο φύλακας είχε ήδη μαζέψει τη σκηνή του και είχε ετοιμαστεί για το ταξίδι. Μία τρομακτική έκπληξη με περίμενε όταν συνειδητοποίησα ότι ο κύβος είχε εξαφανιστεί χωρίς κανένα ίχνος. Για τρεις μέρες σκίαζε τη δεξιά πλευρά της σκηνής και τώρα ούτε τα ίχνη του στην άμμο δεν είχαν μείνει.    « Που είναι ο κύβος;» φώναξα δυνατά.    « Ποιος κύβος;» με ρώτησε αφηρημένα η Λυκία καθώς μάζευε τα πράγματά της.    « Φύλακα, που πήγε ο κύβος; Χθες ήταν ακριβώς εδώ» ρώτησα τον φύλακα, ενώ έδειχνα με το χέρι μου το σημείο όπου ο κύβος κείτονταν εδώ και τρεις μέρες.    « Πρέπει να φύγουμε φιλοξενούμενε, το ταξίδι μας είναι μακρύ και πρέπει να προλάβουμε τη νύχτα» μου απάντησε ο φύλακας με ένα τόνο επίπληξης που με έκανε να καταλάβω ότι δεν θα με άφηνε να ρωτήσω τίποτα περισσότερο. Απογοητευμένος και θυμωμένος, μάζεψα το στρώμα μου μαζί με τα υπόλοιπα πράγματ...

Pittermilk - Φύλακας Μερος Β by Pittermilk Παρατηρούσα και περιεργαζόμουν τον κύβο κάθε μέρα, από τότε που εμφανίστηκε ξαφνικά έξω από τη σκηνή μας πριν τρεις μέρες. Είναι ένα μεγάλο οικοδόμημα σε βαθύ μπλε χρώμα, με ένα μοτίβο σκοτεινών χρυσών γραμμών να το περιτριγυρίζουν. Είναι σε μήκος ίσος με τέσσερά και μισό ανθρώπινα βήματα ( δηλαδή πάνω κάτω 4 μέτρα) και με παρόμοιο ύψος, με τις χρυσές γραμμές να είναι στο σύνολο τέσσερις,  σε απόσταση περίπου μισού μέτρου η μία από την άλλη. Αυτές ήταν οι μόνες πληροφορίες που κατάφερα να μαζέψω αυτές τις τρεις μέρες. Η έλλειψη άλλων πληροφοριών δεν οφείλεται σε κάποια ανικανότητα μου να συλλέγω πληροφορίες μέσω παρατήρησης και μέτρησης, αλλά περισσότερο στο γεγονός ότι η διαμονή μου στη σκηνή του φύλακα με έχει πλέον διδάξει ότι η άμεση επαφή με αντικείμενα ήταν κάτι αρκετά επικίνδυνο. Και η ιδέα του να ρωτήσω το φύλακα πληροφορίες για το κύβο απορρίφθηκε από τις σκέψεις μου με τη πρώτη. Σήμερα,όμως, αποφάσισα να συμπεριφερθώ κάπω...