Rakonto Kulpo

         Φαίνεται να υπάρχει στο καθένα μας, και γενικά στην ανθρωπότητα, ένας φόβος και παράλληλα μια έλξη προς τη φθορά και το έσχατο.  Οι μεγαλύτεροι ήρωες σε κάθε ιστορία, φανταστική ή αληθινή, έρχονται αντιμέτωποι με το τέλος τους. Οι περισσότεροι ποιητές, τουλάχιστον αυτούς που οι περισσότεροι έχουν νιώσει και όχι απλά αξιολογήσει, ήταν άνθρωποι που είχαν μεγάλη σχέση με τη φθορά και την προσωπική κατάπτωση. Τα αγαπημένα τραγούδια είναι τα πιο μελαγχολικά, και οι αγαπημένες ταινίες είναι αυτές με το λιγότερο ευτυχισμένο τέλος.          Κάποιος μπορεί να πει ότι μοιάζει με ένα κύκλο. Η φθορά μας προκαλεί το θάνατο και ο φόβος του θανάτου μας κάνει να αναζητάμε τη φθορά. Καπνίζεις, πίνεις, ξενυχτάς και τρως άσχημα γιατί ακόμα και αν δε το κάνεις θα πεθάνεις. Μπορείς, πάντα να αφήσεις κάτι πίσω σου, κάτι καλλιτεχνικό, έναν νέο άνθρωπο, μια κακή φήμη. Αλλά ακόμα και αυτά είναι εξίσου εύθραυστα γιατι έχουν σημασία και απευθύνοντ...

Χωρίς πολλές προετοιμασίες, η Αννέτ φόρεσε το παλτό της, πήρε τη σφαίρα του οπίου και βγήκε από το σπίτι. Τη στιγμή που γύριζε το κλειδί στην εξώπορτα, άρχισε ήδη να αισθάνεται καλύτερα. Το κρύο τη δρόσιζε, και το βούιζμα του αέρα την έπαιρνε μακριά από τις σκέψεις της. Άρχισε να περπατά. Χιόνιζε πριν μερικές ώρες και ένα ελαφρό στρώμα χιονιού είχε σχηματιστει στο δρόμο το οποίο ευτυχώς δεν είχε λιώσει ακόμα από τα βήματα των περαστικών. Της άρεσε πολύ αυτό το πρώιμο στρώμα. Δεν ήταν πολύ ψηλό ώστε να βρέξει τα πόδια σου αλλά ήταν αρκετά παχύ ώστε να καλύψει τη βρωμιά του δρόμου και να σε κάνει να νομίζεις ότι περπατάς σε κάτι καθαρό, έστω και για λίγο. Περπάτησε για αρκετή ώρα, απολαμβάνοντας τον τρόπο με τον οποίο τα πόδια της να γλιστρούν σε κάθε βήμα, λιώνοντας το χιόνι πίσω της. Κάποια στιγμή γύρισε και είδε την διαδρομή που είχε ακολουθήσει, όπως αυτή είχε διαγραφεί στο χιόνι.  Ότι σημάδι είχε αφήσει θα είχε εξαφανιστεί την επόμενη μέρα από το νέο χιόνι. « Μαντάμ,» τη διέκοψ...