Η φθορά και το έσχατο

   Φαίνεται να υπάρχει στο καθένα μας, και γενικά στην ανθρωπότητα, ένας φόβος και παράλληλα μια έλξη προς τη φθορά και το έσχατο. Οι μεγαλύτεροι ήρωες σε κάθε ιστορία, φανταστική ή αληθινή, έρχονται αντιμέτωποι με το τέλος τους. Οι περισσότεροι ποιητές, τουλάχιστον αυτούς που οι περισσότεροι έχουν νιώσει και όχι απλά αξιολογήσει, ήταν άνθρωποι που είχαν μεγάλη σχέση με τη φθορά και την προσωπική κατάπτωση. Τα αγαπημένα τραγούδια είναι τα πιο μελαγχολικά, και οι αγαπημένες ταινίες είναι αυτές με το λιγότερο ευτυχισμένο τέλος.
   Κάποιος μπορεί να πει ότι μοιάζει με ένα κύκλο. Η φθορά μας προκαλεί το θάνατο και ο φόβος του θανάτου μας κάνει να αναζητάμε τη φθορά. Καπνίζεις, πίνεις, ξενυχτάς και τρως άσχημα γιατί ακόμα και αν δε το κάνεις θα πεθάνεις. Μπορείς, πάντα να αφήσεις κάτι πίσω σου, κάτι καλλιτεχνικό, έναν νέο άνθρωπο, μια κακή φήμη. Αλλά ακόμα και αυτά είναι εξίσου εύθραυστα γιατι έχουν σημασία και απευθύνονται σε εύθραυστα άτομα όπως και εσύ.
   Με αφορμή τις παραπάνω σκέψεις, ήθελα να γράψω ένα κείμενο για το έσχατο και τη φθορά του ανθρώπου. Ευτυχώς ή δυστυχώς ο Jamia Delano με πρόλαβε. Με μια τρομερή αλληλουχία σκηνών στο δέκατο τρίτο τεύχος του Hellblazer, τριάντα χρόνια πριν λίγο πολύ συμπεριέλαβε το φόβο του θανάτου, το φόβο ότι τίποτα από εμένα δε θα μείνει, και ότι τίποτα δε θα είναι εκεί να το περιμένει ούτως ή άλλως.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πέμπτο

Duel by Pittermilk « Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. « Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...» « Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.» « Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια. « Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.» Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρί...

Διαβάστε περισσότερα

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πρώτο

7 - People of the Water ( Fylakas 3, Part I) by van612 Έβλεπα τη φωτιά να καίει τα πυρωμένα ξύλα και να τα τρώει, χαράζοντας γραμμές επάνω τους που τα διαχώριζαν σε περίπλοκα σχήματα. Κάθε κόκκινο κομμάτι ξύλου αποκτούσε τα δικά του ποτάμια, και κάθε νησί πάνω του έκαιγε πιο λαμπρό και πιο ζεστό από το επόμενο, σαν να συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιο θα γίνει πρώτο μέρος της λεύκης στάχτης που είχε συσσωρευθεί από κάτω. « Δεν είναι η φωτιά ότι πιο παράξενο έχεις δει;» με ρώτησε ο φύλακας ενώ έκοβε ένα κομμάτι καλαμποκόψωμο. « Είναι κομμάτι από τον Ήλιο αλλά δε δίνει ζωή, μόνο παίρνει. Και είναι τόσο αδύναμη, μπορεί να φύγει με ένα μέτριο αγέρι ή με λίγο νερό.» « Τουλάχιστον ελέγχεται» του απάντησα και ήπια μια γουλιά από το τσάι που μου είχε δώσει. Ήταν νύχτα και είχαμε πλέον απομακρυνθεί αρκετά από την Αλκηστία. Τα δάση είχαν εξαφανιστεί και βλέπαμε για άλλη μια φορά μόνο την έρημο και τη μαύρη νύχτα τριγύρω μας. Πρέπει να ομολογήσω ότι οι δύο Άβαντες...

Διαβάστε περισσότερα

Μαθήματα Βιοψίας

Μόλις είχε μπει το φθινόπωρο και η ατμόσφαιρα είχε εκείνη τη γλυκιά ψύχρα που δεν πολυένιωθες στο δέρμα σου αλλά που μπορούσες να μυρίσεις και να καταλάβεις την αλλαγή της εποχής. Υπήρχαν ακόμα μερικά τζιτζίκια που έκαναν θόρυβο και τα χλωρά φύλα των δέντρων κολυμπούσαν στο ελαφρό αεράκι που φυσούσε. Το φεγγάρι έλαμπε γεμάτο και πεντακάθαρο, φωτίζοντας το γυμνό σώμα του ασθενούς όπως ήταν αφημένο πάνω στο βράχο. Του είχαν δώσει ένα ελαφρύ αναισθητικό που είχε πλήρως παραλύσει το σώμα του χωρίς όμως να επηρεάσει τα μάτια του, τα οποία μπορούσαν να δουν αρκετά καθαρά χάρη στο φώς του φεγγαριού. Από από τη προσωρινή παράλυση, η μεγάλη δόση αναισθητικού είχε επίσης προκαλέσει μια ψεύτικη αίσθηση ηρεμίας και ελαφριάς μέθης στον ασθενή ο οποίος έχοντας αφήσει το στόμα του ανοιχτό έκρεε σάλιο σε μεγάλες ποσότητες. « Θύμισε μου τι έχουμε εδώ σε παρακαλώ,» είπε επιβλητικά ο καθηγητής καθώς τοποθετούσε μηχανικά το συλλέκτη σάλιου στο στόμα του ασθενούς. Ήταν ένας άνδρας μεσαίου ύψους, με μια μ...

Διαβάστε περισσότερα

Rakonto Kulpo

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου