Rakonto Kulpo

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Pittermilk - Pastorius Pasteur by Pittermilk Ο Παστόριους Παστέρ γεννήθηκε ακριβώς εννέα μήνες μετά τη σύλληψή του η οποία έτυχε να γίνει καθώς οι γονείς τους συμμετείχαν σε διάφορες σεξουαλικές δραστηριότητες ακούγοντας το τελευταίο άλμπουμ των Γούεδερ Ρηπόρτ στο πικάπ. Το επίθετό τους προέρχεται από μια μακρινή συγγένεια του πατέρα του με τον γνωστό Παστέρ που ανακάλυψε πως να βράζει γάλα χωρίς να το κάνει γιαούρτι. Από μικρός ο Παστόριους λάτρευε να τρώει παστέλια, ιδίως αυτά με σουσάμια, και το αγαπημένο του φαγητό όταν μεγάλωσε ήταν το παστίτσιο με μπόλικη μπεσαμέλ. Για να καταφέρνει να προμηθεύετε τα υλικά για το παστίτσιο του, ο προτεστάντης Παστόριους έγινε πάστορας σε μια μικρή κοινότητα κάπου σε κάποια αμερικάνική περιοχή δύο βήματα μετά το πουθενά. Για χρόνια το ποίμνιό του αναρωτιόταν πως ένας γάλλος με βαθιά αγάπη για το ελληνικό φαγητό βρέθηκε να τους προτείνει να ψηφίσουν το ρεπουμπλικανικούς υποψηφίους σε κάθε εκλογές, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα γ...

Αποφάσισα να γράψω ένα ερωτικό γράμμα . Δεν είχα κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή πρόσωπο στο νου μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν μια αυθόρμητη απόφαση της στιγμής. Αντίθετα, μου πήρε αρκετό χρόνο για να πάω από την ιδέα στην εκτέλεση και άλλο τόσο για να κάνω τις κατάλληλες προετοιμασίες. Η ιδέα μου είχε έρθει εδώ και τρείς μέρες και η τελική απόφαση πάρθηκε κάπου στις δύο η ώρα το πρωί ενώ προσπαθούσα να κοιμηθώ ύστερα από μια αϋπνία πέντε ημερών. Ενώ είχα κλείσει τα μάτια μου και προσποιούμουν ότι έβλεπα όνειρα , έκανα ένα ξαφνικό «κλακ» με τη στόμα μου, πετάχτηκα από το κρεβάτι., άνοιξα τα φώτα σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού μου, ακόμα και αυτό του φούρνου, και έβαλα το air-condition στη χαμηλότερη θερμοκρασία που μπορούσε να χτυπήσει. Άρχισα να τριγυρίζω στη κρεβατοκάμαρά μου και να ψάχνω για ένα καλό κομμάτι χαρτί, κάτι που να μην είναι τσαλακωμένο και να μην έχει λερωθεί από στάχτες ή κρασί. Καθώς προσπαθούσα να στριμωχτώ κάτω από το κρεβάτι για να φτάσω ένα ξεχασμένο τετράδ...

  « Μην ανησυχείς, θα ξεκινήσουμε σε λίγο,» της είπε καθώς έπλενε τα χέρια του στο μεταλλικό νιπτήρα που είχε εγκαταστήσει στο δωμάτιο. Φρόντιζε να περάσει το σαπούνι από κάθε δάχτυλο των χεριών του και να μην του ξεφύγει κανένα σημείο που θα εξέθετε τον οργανισμό του σε κάποια μόλυνση. Φορούσε μια ολόσωμη, μπλε στολή από πλαστικό που κάλυπτε μαλλιά και αυτιά και είχε καλύψει τα παπούτσια του με ειδικές πλαστικές θήκες. Δεν ήθελε να λερωθεί. Γύρισε πάλι προς το κέντρο του πράσινου δωματίου και άρχισε να μιλά φορώντας τα γάντια του. « Δε ξέρω εάν θα με ακούς λόγω τις αναισθησίας. Προτιμώ να κάνω την επέμβαση με συνειδητή αναισθησία, αλλά καμιά φορά μου ξεφεύγει και χορηγώ μεγαλύτερη ποσότητα αναισθητικού. Τέλος πάντων, προτιμώ να μιλάω όταν κάνω αυτή τη διαδικασία. Με χαλαρώνει και μπορώ να κάνω ότι χρειάζεται πολύ καλύτερα. Προσπάθησα να ακούω μουσική, για να κάνω την όλη διαδικασία λίγο πιο ευχάριστη και για σένα, αλλά δεν είχε κάποια σημαντική διαφορά.» Πλησίασε το πάγκο και έπ...

Ήμουν γεμάτος αλκοόλ και απογοήτευση. Ένιωθα πως είμαι στην άκρη ενός δρόμου, κάπου στα μισά της διαδρομής και είχα ξεχάσει εάν έπρεπε να πάω μπροστά ή πίσω. Το στόμα μου με έκαιγε, η ανάσα μου ήταν ξερή και το στομάχι μου σφιγμένο από μία αηδία, μια αναγούλα που συνόδευε τη στιγμή της ξαφνικής επιφώτισης μου. Ήταν κάμποσους μήνες τώρα που έβλεπα ότι υπάρχει γύρω μου να γίνεται τμήμα ενός «τραγικού γεγονότος», μιας «αληθινής» ιστορίας ή μιας κούφιας πραγματικότητας. Για βδομάδες συμπαραστεκόμουν σε κάθε φίλο, αδελφό ή θείο και σε κάθε άρρωστο γνωστό λέγοντας τους ότι όλα θα πάνε καλά και ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί και για τις ίδιες βδομάδες ευχαριστούσα το Θεό και κάθε θεία συγκυρία που εγώ δεν έπαθα τίποτα ακόμα. Είχα πάρει ένα στυλό και καθόμουν στο μπαρ, ζωγραφίζοντας το χέρι μου χωρίς να βλέπω τις μουτζούρες που έκανα στο σκοτάδι. Είχα μείνει μόνος. Όλοι όσοι είχαν το τηλέφωνό μου και όλοι όσοι ήξερα είχαν μια δυστυχία ή μία δουλειά να τους κρατάει απασχολημένους μακριά μου. Αλλά...

Μόλις είχε μπει το φθινόπωρο και η ατμόσφαιρα είχε εκείνη τη γλυκιά ψύχρα που δεν πολυένιωθες στο δέρμα σου αλλά που μπορούσες να μυρίσεις και να καταλάβεις την αλλαγή της εποχής. Υπήρχαν ακόμα μερικά τζιτζίκια που έκαναν θόρυβο και τα χλωρά φύλα των δέντρων κολυμπούσαν στο ελαφρό αεράκι που φυσούσε. Το φεγγάρι έλαμπε γεμάτο και πεντακάθαρο, φωτίζοντας το γυμνό σώμα του ασθενούς όπως ήταν αφημένο πάνω στο βράχο. Του είχαν δώσει ένα ελαφρύ αναισθητικό που είχε πλήρως παραλύσει το σώμα του χωρίς όμως να επηρεάσει τα μάτια του, τα οποία μπορούσαν να δουν αρκετά καθαρά χάρη στο φώς του φεγγαριού. Από από τη προσωρινή παράλυση, η μεγάλη δόση αναισθητικού είχε επίσης προκαλέσει μια ψεύτικη αίσθηση ηρεμίας και ελαφριάς μέθης στον ασθενή ο οποίος έχοντας αφήσει το στόμα του ανοιχτό έκρεε σάλιο σε μεγάλες ποσότητες. « Θύμισε μου τι έχουμε εδώ σε παρακαλώ,» είπε επιβλητικά ο καθηγητής καθώς τοποθετούσε μηχανικά το συλλέκτη σάλιου στο στόμα του ασθενούς. Ήταν ένας άνδρας μεσαίου ύψους, με μια μ...