.jpg)
Έβλεπα τη φωτιά να καίει τα πυρωμένα ξύλα και να τα τρώει, χαράζοντας γραμμές επάνω τους που τα διαχώριζαν σε περίπλοκα σχήματα. Κάθε κόκκινο κομμάτι ξύλου αποκτούσε τα δικά του ποτάμια, και κάθε νησί πάνω του έκαιγε πιο λαμπρό και πιο ζεστό από το επόμενο, σαν να συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιο θα γίνει πρώτο μέρος της λεύκης στάχτης που είχε συσσωρευθεί από κάτω.
« Δεν είναι η φωτιά ότι πιο παράξενο έχεις δει;» με ρώτησε ο φύλακας ενώ έκοβε ένα κομμάτι καλαμποκόψωμο. « Είναι κομμάτι από τον Ήλιο αλλά δε δίνει ζωή, μόνο παίρνει. Και είναι τόσο αδύναμη, μπορεί να φύγει με ένα μέτριο αγέρι ή με λίγο νερό.»
« Τουλάχιστον ελέγχεται» του απάντησα και ήπια μια γουλιά από το τσάι που μου είχε δώσει.
Ήταν νύχτα και είχαμε πλέον απομακρυνθεί αρκετά από την Αλκηστία. Τα δάση είχαν εξαφανιστεί και βλέπαμε για άλλη μια φορά μόνο την έρημο και τη μαύρη νύχτα τριγύρω μας. Πρέπει να ομολογήσω ότι οι δύο Άβαντες είχαν αρχίσει να μου λείπουν. Η ιστορίες τους έκαναν τέτοιες νύχτες να περνούν πιο ευχάριστα και η εμφάνισή τους, ή απλή ύπαρξή τους δίπλα σου ήταν κάτι που άλλαζε το κόκκινο τοπίο της ερήμου προς το καλύτερο.
« Είχαμε έρθει σε μια συμφωνία πριν φύγουμε από τη χώρα των Αβαντών και είμαστε αρκετά απομακρυσμένοι για να μπορώ να αρχίσω να την εκπληρώνω,» είπε κάθισε δίπλα μου. « Είσαι έτοιμος;»
« Ξεκίνα , σε παρακαλώ,» του είπα σχεδόν ξαφνιασμένος. Περίμενα να κρατήσει το λόγο του, αλλά όχι μόλις μερικές ώρες αφότου αφήσαμε τις δύο γυναίκες στη πόλη τους.
« Ο κύβος είναι η Θρωπός. Σε άλλα μέρη τον ονομάζουν και Κοιτίς, αλλά το πρώτο είναι πιο σωστό.»
« Θηλυκά ονόματα για ένα αρσενικό αντικείμενο;»
« Πάντα όταν δεν ξέρουμε κάτι του δίνουμε ένα θηλυκό όνομα, όπως τη θάλασσα,» μου απάντησε. « Κανείς δε ξέρει τη προέλευση της Θρωπούς, αλλά ο Ίστωρ ήταν ο πρώτος που τη συνάντησε και τη κατέγραψε. Ο ίδιος ήταν που μου ανέθεσε τη φύλαξή της, ή μάλλον ήταν αυτός που μου μετέφερε τη συγκεκριμένη εντολή.»
« Και τι είναι μέσα στο κύβο; Τι ακριβώς φυλάς;»
« Δε γνωρίζω. Η επαφή μου με τη Θρωπό είναι αρκετά μικρή. Στην αρχή και εγώ την περιεργαζόμουν όπως και εσύ όταν την πρωτοείδες, αλλά στη συνέχεια αντιλήφθηκα ότι όσα και να είναι τα μυστικά της Θρωπούς, είναι δικά της μόνο.»
« Και οι εξαφανίσεις;»
« Οι εξαφανίσεις είναι συχνό φαινόμενο για αυτούς που δε γνωρίζουν πως να παρατηρούν τον Κύβο. Άλλοι τη βλέπουν συνεχώς όταν βρίσκεται γύρω τους, άλλοι σποραδικά, όπως εσύ, και άλλοι δεν την έχουν δει ποτέ και αγνοούν την ύπαρξή της. Θυμάμαι ένα Βρίγαντα μια φορά που πέρασε μέσα από τη Θρωπό σαν να μην υπήρχε τίποτα μπροστά του και ένας Δόλοπας είδε ένα δόρυ του να θρυμματίζεται καθώς τη χτύπησε άθελά του.»
« Και πόσο καιρό φυλάς τη Θρωπό;»
«Πόσους κόκκους άμμου υπάρχουν στην έρημο;» μου χαμογέλασε. « Ποιος είναι ο πρώτος και ποιος ο τελευταίος;»
Τον κοίταζα καθώς τελείωνε τα λόγια του και αναρωτιόμουν εάν μου είπε ουσιαστικά κάτι. Γνώριζα πλέον ένα όνομα και γιατί δε μπορούσα να δω το κύβο κάθε φορά, αλλά και τα δύο ήταν πληροφορίες αρκετά μικρότερες από ότι περίμενα να λάβω. Έβλεπα το φύλακα καθώς επανατοποθετούσε τα ξύλα στη φωτιά με γυμνά χέρια και ήμουν βέβαιος ότι ήξερε αρκετά περισσότερα από ότι μου είπε και από ότι ήθελε να μου πει. Αποφάσισα όμως να μην επιμείνω. Ήθελα να δώσω περισσότερη προσοχή στο περιβάλλον γύρω μου και να αρχίσω να το καταλαβαίνω χωρίς τη βοήθεια του.
« Βάλε λίγο νερό να ζεσταίνεται και ρίξε μερικές χούφτες αλάτι. Έχουμε ταξιδιώτες να φιλοξενήσουμε,» μου είπε δείχνοντας τους κόκκινους, φλεγόμενους πυρσούς που κατευθύνονταν προς το μέρος μας.
Ξεκίνησα αμέσως να ρίχνω νερό στη μεγάλη μεταλλική χύτρα που δεν είχε χρησιμοποιηθεί μέχρι τότε και την έβαλα επάνω από τη φωτιά. Έριχνα το αλάτι σταδιακά, φροντίζοντας να έχει διαλυθεί κάθε δόση πριν προσθέσω την επόμενη και αναρωτιόμουνα ποιος θα έπινε ζεστό νερό και αλάτι στη μέση της ερήμου.
« Σας χαιρετώ,» είπε ο φύλακας μόλις οι ταξιδιώτες πλησίασαν αρκετά κοντά στη σκηνή μας. Τα φώτα από τους πυρσούς τον φώτιζαν δυνατά.
« Σε χαιρετούμε Φύλακα. Είμαστε οι Ενενήντα Εννέα Φρουροί και μεταφέρουμε ένα μήνυμα από το Βασιλιά,» απάντησε ο πρώτος της συνοδείας. Ήταν όλοι τους σκουρόχρωμοι. Φορούσαν ελαφρά ρούχα σε κόκκινο χρώμα και πρέπει να μετέφεραν ένα είδος όπλου σαν ακόντιο.
« Μίλησε,» είπε ο φύλακας περιμένοντας μια απάντηση.
« Ο Βασιλιάς λέει ότι ότι ο Κύκλος σχεδόν τελειώνει.»
« Μάλιστα. Πως σε λένε, φρουρέ;»
« Αγαθίτη με φωνάζουν. Πρώτος φρουρός και Ομιλητής»
« Πες μου Αγαθίτη, ήταν στη αποστολή σου και η μεταφορά κάποιου αντικειμένου, προορισμένου για μένα;»
« Όχι Φύλακα. Ο Βασιλιάς δεν έδωσε τέτοιες εντολές.»
« Μάλιστα,» είπε ο φύλακας με ένα μικρό χαμόγελο αυτή τη φορά. « Για απόψε ξεκουραστείτε εδώ. Έχω ήδη ετοιμάσει αλατισμένο νερό για όλους σας και είστε ελεύθεροι να στήσετε σκηνές και κρεβάτια για να περάσετε τη νύχτα.
« Σε ευχαριστούμε φύλακα.» απάντησε ο Αγαθίτης και άρχισε αμέσως να δίνει εντολές στους υπόλοιπους φρουρούς για να ετοιμαστούν για τη νύχτα.
Ο φύλακας με πλησίασε στη φωτιά καθώς έβλεπα τους νέους μας φιλοξενούμενους να σχηματίζουν ένα κύκλο γύρω από τη φωτιά και να αφήνουν ότι πράγματα έφεραν στην άμμο, φτιάχνοντας αυτοσχέδιους υπνόσακους.
« Ξένε, θα χρειαστώ τη βοήθειά σου.»
« Πες μου,» είπα έτοιμος να ακούσω το οτιδήποτε. Ήξερα πλέον ότι κάθε φιλοξενούμενος του φύλακα σήμαινε μια καινούργια περιπέτεια.
« Θα επιθυμούσα να ταξιδέψεις με τους φρουρούς στη χώρα τους. Θέλω να συναντήσεις το Βασιλιά τους.»
« Γιατί δε πηγαίνεις ο ίδιος;» τον ρώτησα και είδα αμέσως το φρύδια του να χαμηλώνουν.
« Όπως θα έχεις παρατηρήσει δε μου επιτρέπεται να εισέλθω σε πόλεις. Δέχεσαι να με βοηθήσεις; »
Η απάντησή μου ήταν καταδικασμένη να είναι θετική. Η δυσαρέσκεια του φύλακα δεν ήταν κάτι που βιαζόμουν να γνωρίσω. Ούτως ή άλλως, η δυνατότητα να εισέλθω σε μία πόλη ήταν κάτι το οποίο με ενθουσίαζε αρκετά και παραμέριζε τη διστακτικότητα που γεννούσε η απομάκρυνσή μου από το μοναδικό άνθρωπο που γνώριζα σε αυτά τα μέρη.
« Ωραία» είπε ο φύλακας ακούγοντας την απάντησή μου. « Το πρωί θα σου δώσω τις οδηγίες για το ταξίδι, καθώς και κάποια πράγματα να πάρεις μαζί σου.»