Rakonto Kulpo

         Φαίνεται να υπάρχει στο καθένα μας, και γενικά στην ανθρωπότητα, ένας φόβος και παράλληλα μια έλξη προς τη φθορά και το έσχατο.  Οι μεγαλύτεροι ήρωες σε κάθε ιστορία, φανταστική ή αληθινή, έρχονται αντιμέτωποι με το τέλος τους. Οι περισσότεροι ποιητές, τουλάχιστον αυτούς που οι περισσότεροι έχουν νιώσει και όχι απλά αξιολογήσει, ήταν άνθρωποι που είχαν μεγάλη σχέση με τη φθορά και την προσωπική κατάπτωση. Τα αγαπημένα τραγούδια είναι τα πιο μελαγχολικά, και οι αγαπημένες ταινίες είναι αυτές με το λιγότερο ευτυχισμένο τέλος.          Κάποιος μπορεί να πει ότι μοιάζει με ένα κύκλο. Η φθορά μας προκαλεί το θάνατο και ο φόβος του θανάτου μας κάνει να αναζητάμε τη φθορά. Καπνίζεις, πίνεις, ξενυχτάς και τρως άσχημα γιατί ακόμα και αν δε το κάνεις θα πεθάνεις. Μπορείς, πάντα να αφήσεις κάτι πίσω σου, κάτι καλλιτεχνικό, έναν νέο άνθρωπο, μια κακή φήμη. Αλλά ακόμα και αυτά είναι εξίσου εύθραυστα γιατι έχουν σημασία και απευθύνοντ...

Χωρίς πολλές προετοιμασίες, η Αννέτ φόρεσε το παλτό της, πήρε τη σφαίρα του οπίου και βγήκε από το σπίτι. Τη στιγμή που γύριζε το κλειδί στην εξώπορτα, άρχισε ήδη να αισθάνεται καλύτερα. Το κρύο τη δρόσιζε, και το βούιζμα του αέρα την έπαιρνε μακριά από τις σκέψεις της. Άρχισε να περπατά. Χιόνιζε πριν μερικές ώρες και ένα ελαφρό στρώμα χιονιού είχε σχηματιστει στο δρόμο το οποίο ευτυχώς δεν είχε λιώσει ακόμα από τα βήματα των περαστικών. Της άρεσε πολύ αυτό το πρώιμο στρώμα. Δεν ήταν πολύ ψηλό ώστε να βρέξει τα πόδια σου αλλά ήταν αρκετά παχύ ώστε να καλύψει τη βρωμιά του δρόμου και να σε κάνει να νομίζεις ότι περπατάς σε κάτι καθαρό, έστω και για λίγο. Περπάτησε για αρκετή ώρα, απολαμβάνοντας τον τρόπο με τον οποίο τα πόδια της να γλιστρούν σε κάθε βήμα, λιώνοντας το χιόνι πίσω της. Κάποια στιγμή γύρισε και είδε την διαδρομή που είχε ακολουθήσει, όπως αυτή είχε διαγραφεί στο χιόνι.  Ότι σημάδι είχε αφήσει θα είχε εξαφανιστεί την επόμενη μέρα από το νέο χιόνι. « Μαντάμ,» τη διέκοψ...

Δύο ολόκληρες σελίδες για ένα καπέλο. Κοντά χίλιες λέξεις για ένα μόνο καπέλο. Πόσο μπορείς να μιλήσεις για ένα καπέλο; Τα καπέλα είναι βαρετά, και ιδιαίτερα τα ημίψηλα. Είναι μόνο ένας φαρδύς σωλήνας με έναν κύκλο για βάση και μια λωρίδα διαφορετικού χρώματος για να κάνει αντίθεση. Τα καπέλα είναι βαρετά. Άμα δεν ήταν, το επάγγελμα του καπελά δε θα είχε εξαφανιστεί. Οι καπελάδες έχουν εξαφανιστεί γιατι τα καπέλα πλέον φτιάχνονται καλύτερα και πιο γρήγορα στα εργοστάσια. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα στην ιστορία της καπελοποιίας. Ένας καπελάς φτιάχνει καλύτερα καπέλα από ότι δέκα εργοστάσια μαζί. Αλλά τα καπέλα είναι βαρετά. Οι καπελάδες σταμάτησαν να φτιάχνουν καπέλα γιατι βαριόντουσαν. Έτσι μηχανές που έφτιαχναν καπέλα δημιουργήθηκαν για να τους αντικαταστήσουν, με απλούς εργάτες να τραβάνε μοχλούς και να επιτηρούν τις μηχανές και να τις κλοτσούν όταν χαλάνε. Αλλα ακόμα και αυτοί οι εργάτες βαριούνται και κάνουν διαδηλώσεις ζητώντας να δουλεύουν λιγότερες ώρες και μακριά από τα κ...

Στη προηγούμενη ανάρτηση   , όρισα τον αυταρχισμό ως την υπεράσπιση και επιβολή μιας ιδέας, αντίληψης, ή πίστης με τη χρήση οπουδήποτε άλλου μέσου εξαιρουμένων των λογικών επιχειρημάτων. Ο ορισμός αυτός δημιουργήθηκε μέσω των βασικών χαρακτηριστικών του αυταρχισμού τα οποία είχαν αναγνωισθεί να είναι:           Το αλάθητο της αυταρχικής σκέψης           Λογοκρισία           Ανισότητα των ατόμων Πέραν αυτού, διατύπωσα την ιδέα ότι ο αυταρχισμός διαδίδεται κατά την ανατροφή ενός ατόμου μέσω τις οικογένειας, του κοινωνικού κύκλου κτλ. Ένα αυταρχικό άτομο επομένως δημιουργεί, ζει και λειτουργεί σε ένα πλασματικό κόσμο όπου ο ίδιος είναι απόλυτα σωστός, ή τουλάχιστον πιστεύει ότι μια θεωρία ή ένα άτομο είναι απόλυτα σωστά. Στο δημιούργημά του αυτό, όλοι οι υπόλοιποι, ή μια τουλάχιστον κατηγορία ατόμων, είναι λανθασμένοι, κατώτεροι, ή σε ακραίες περιπτώσεις είναι ο εχθρός και πρέπει να εξοντωθο...

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα και την μεγάλη δημοσιότητα την οποία η ομάδα του Wikileaks απολαμβάνει, καθώς και την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή, αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο, μια συλλογή σκέψεων περισσότερο, με θέμα την χρησιμότητα και αποτελεσματικότητα των αποκαλύψεων του. Θέλοντας να κρατήσω το μπλοκ μου μακριά από την επικαιρότητα, ζήτησα από τον Ερμή του Aurora Borealis να φιλοξενήσει το άρθρο, το οποίο μπορείτε να το διαβάσετε  εδώ . Στον ίδιο θεματικό χώρο ( ελευθερία λόγου και απόψεων) βρίσκεται το κείμενο που ακολουθει, με ένα θέμα πιο διαχρονικό και αρκετά επικίνδυνο, την αυταρχική συμπεριφορά.  Η βασική ιδέα για αυτό το κείμενο μου ήρθε ενώ έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για τη χούντα ( αν θυμάμαι καλά ήταν από το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα»).  Σε κάποια στιγμή ο Παττακός μιλούσε και είπε το εξής: « Μετά τις εκλογές, επαναστάσεις [= πραξικοπήματα]δε γίνονται. Δόγμα Κονδυλικόν......Διότι μετά τις εκλογές δε μπορεί κανείς να πάει αντιμέτ...

              Όταν έφυγε, κλείνοντας την πόρτα πίσω της, άρχισα να συνέρχομαι. Τότε μπήκα στο γραφείο της Έμμυ και ήρθα αντιμέτωπος με την απόγνωση την ίδια. Ο Ούγκο είχε πέσει στη πολυθρόνα απέναντι στο γραφείο με μία τεράστια σκιά να κρέμεται πάνω του. Η Έμμυ στέκονταν όρθια, με δεμένα τα χέρια και κοιτώντας με το πιο κενό βλέμμα που είχε.             “ Τι έγινε;”της είπα προχωρώντας προς το μέρος της.             “Η γυναίκα που έφυγε,”άρχισε να λέει ο Ούγκο. “ Ήταν κλητήρας. Μας έφερε μια κλήτευση από τη τράπεζα”.             “ Για το δάνειο. Η τράπεζα άλλαξε διοίκηση και θέλει να γίνουν η παλαιότερες πληρωμές το γρηγορότερο. Το δάνειο πρέπει να πληρωθεί αυτή τη βδομάδα, αλλιώς θα ξεκινήσει η κατάσχεση.” μίλησε η Έμμυ και έτριψε το μέτωπό της με τα δάχτυλά της.    ...

            Δεν είχα και μεγάλα κέφια για να παρακολουθήσω το παιχνίδι τους και νιώθω ευγνώμων που δεν έλαβα μέρος στη διοργάνωση του. Ήθελα να ξεχαστώ για λίγο, αλλά όχι να ξεχάσω ότι η Αννέτ μπορεί να είχε ήδη αρχίσει να θερμαίνει το όπιο. Αναρωτιόμουν αν θα ήμουν ικανός, αν θα είχα τη θέληση να αρχίσω από το μηδέν τη προσπάθεια ξανά. Αναρωτιόμουν αν η ίδια η Αννέτ θα το ήθελε.             Μου το είχε πει πολλές φορές, ιδίως τους τελευταίους μήνες. Ήθελε να απεξαρτηθεί. Δυστυχώς ακόμα είχα πρόβλημα να τη πιστέψω. Πάντα προσπαθούσε να κρύψει την εξάρτησή της και κάθε εξαρτημένος θα έλεγε ψέματα για να αποφύγει την αποτοξίνωση.             “Με ποίου το μέρος είστε;” άκουσα μια γυναικεία φωνή να με τραβά από της σκέψης μου.             Γυρνώντας είδα μια από τις αξιοπρόσεκτες παρουσίες που έχω δει ποτέ. Είχε σπαστά, μελαχρινά μαλλιά και ελαφρά μελ...