Μια προσπάθεια για πρόλογο

Τους τελευταίους ένα κύριο ερώτημα με προβληματίζει αρκετά. Με ποια κριτήρια αποφασίζουν οι άνθρωποι να κινηθούν στη καθημερινότητα τους ; Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, το ερώτημα αυτό αφορά κάθε είδους απόφασης ή επιλογής κάποιος μπορεί να κάνει, από το πιο μικρό, ασήμαντο θέμα έως το πιο σοβαρό. Επίσης, αφορά κάθε κυριολεκτική κίνηση του ατόμου αλλά εφόσον οι επιλογές και οι σκέψεις κάποιου τον κάνουν να κινείται δεν νομίζω πως χρειάζεται κάποια σκέψη προς εκείνη την κατεύθυνση.

Στη προσπάθεια μου να απαντήσω το ερώτημα αποφάσισα να χωρίσω τι κατηγορίες των κινήσεων σε δύο αρκετά γενικές και εμφανείς κατηγορίες: συναισθηματικές και λογικές. Οι πρώτες είναι αποφάσεις και ενέργειες τις οποίες το άτομο εκτελεί με βάσει κάποιο συναίσθημα ή κάποιο ένστικτο που τον διακατέχει κάποια χρονική στιγμή. Οι δεύτερες δημιουργούνται ή εκτελούνται με βάση κάποια λογικά κίνητρά, ζυγίζοντας τουλάχιστον στο ελάχιστο επίπεδο τα υπέρ και τα κατά μεταξύ των δυνατών επιλογών ή του να εκτελεσθεί μια πράξη ή όχι. Μια σχεδιαγραμματική των δύο κατηγοριών θα ήταν ως εξής:

• Ξεκινώντας από το σημείο Α κάποιος πρέπει να φθάσει στο Β ή στο Γ, τα οποία αντιπροσωπεύουν τις δύο δυνατές επιλογές τις οποίες αυτός ο κάποιος έχει.
• Μια συναισθηματική απόφαση θα οδηγούσε αυτόματα το άτομο στο Β ή στο Γ αναλόγως με τα συναισθήματα το άτομο τρέφει για κάθε επιλογή ή για μια μόνο από αυτές.
• Μια λογική απόφαση θα οδηγούσε το άτομο στο να αποκλείσει ένα από τα Β ή Γ με βάσει τις συνέπειες ή τις προϋποθέσεις της κάθε επιλογής και να επιλέξει αυτό που έμεινε.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η λογικές αποφάσεις απαιτούν μερική ή ολική γνώση των δυνατών επιλογών. Οι συναισθηματικές αντίθετα απαιτούν μια συναισθηματική αντίδραση προς τις υπάρχουσες επιλογές.

Ένα καλό χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω ορισμών θα ήταν η διαδικασία επιλογής ενός μεσημεριανού φαγητού. Γενικά η κατανάλωση τροφής είναι μια λογική απόφαση επειδή η διακοπή αυτής της συνήθειας οδηγεί στον θάνατο. Αντίθετα, η επιλογή μιας συγκεκριμένης τροφής για κατανάλωση μπορεί να είναι είτε συναισθηματική είτε λογική. Αν κάποιος αποφασίσει, για παράδειγμα , να φάει μία πίτα ενώ έχει το χρόνο, τα υλικά και τη γνώση για να φτιάξει κάτι πιο υγιεινό, διατροφικά πιο πλούσιο και πιθανώς πιο μεγάλο σε ποσότητα, τότε παίρνει μια καθαρά συναισθηματική επιλογή. Του αρέσει η πίτα οπότε αποφάσισε να φάει μια. Η αντίθετη επιλογή, να φτιάξει μια σαλάτα ή οτιδήποτε άλλο, είναι μια λογική επιλογή γιατί οδηγεί στη λήψη των απαραίτητων θρεπτικών ουσιών για τον οργανισμών.

Μέχρι εδώ τα πράγματα είναι αρκετά καθαρά, αλλά προβλήματα αρχίζουν να δημιουργούνται αν κάποιος ασχοληθεί με πιο πολύπλοκες αποφάσεις και ενέργειες. Ας πάρουμε για παράδειγμα την απόφαση κάποιου να ενταχθεί ή να ψηφίσει κάποια πολιτική παράταξη. Η λογική λέει ότι μπροστά σε αυτή την απόφαση κάποιος θα κινηθεί με βάσει καθαρά λογικά κίνητρα. Αρχικά θα φροντίσει να ενημερωθεί και να μάθει για τις υπάρχουσες πολιτικές ιδεολογίες. Θα φροντίσει να μάθει πιες πέτυχαν πιες απέτυχαν και γιατί. Αφού επιλέξει μια ιδεολογία που τον καλύπτει και είναι συμβατή με τις αντιλήψεις (όπως πάντα με λογικά κριτήρια), θα ψάξει να βρει και να υποστηρίξει το κόμμα τον οποίο ο ίδιος πιστεύει ότι αντιπροσωπεύει τη νεογέννητη πολιτική του ταυτότητα. Φυσικά κάποιος μπορεί απλά να υποστηρίξει μια παράταξη καθαρά λόγω συμφερόντων, αλλά ακόμα και σε αυτή τη περίπτωση αυτός ο κάποιος θα απορρίψει με λογικά επιχειρήματα τις παρατάξεις και τις ιδεολογίες που δεν υπηρετούν τα συμφέροντά του.

Αν κάποιος λάβει υπόψιν του τον αριθμό των υπαρχουσών ιδεολογιών και τα έξι προς εφτά δις ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο τότε αντιλαμβάνεται ότι οι διάφορες πολιτικές παρατάξεις σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο θα έπρεπε να υπακούν στην καμπανοειδή στατιστική γραμμή του Gauss. Θα υπήρχε δηλαδή μια ομαλή αύξηση ψήφων ή υποστηρικτών ανά κόμμα, με το επόμενο και το προηγούμενο κόμμα να μην διέφεραν σε μεγάλα ποσοστά( φυσικά αυτό το σχήμα δημιουργεί πολλά προβλήματα στη σημερινή μορφή δημοκρατία, αλλά αυτό δεν είναι σχετικό με το κύριο θέμα). Παρ' όλα αυτά, αν κάποιος ρίξει μια ματιά στη πολιτική σκηνή της οποιασδήποτε χώρας τα πράγματα φαίνονται να είναι διαφορετικά. Συνήθως σε κάθε χώρα υπάρχουν δύο κυρίαρχα κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία και δύσκολα κάποιο τρίτο κόμμα συμμετέχει στον ίδιο βαθμό με τα άλλα δύο και τα λεγόμενα μικρά κόμματα έχουν διψήφια ποσοστά στη διαφορά τους με τα μεγάλα κόμματα.

Εφόσον, λοιπόν, υπάρχει αυτή η στατιστική ανωμαλία είναι εμφανείς ότι η επιλογή ιδεολογίας , παράταξης και ψήφου είναι σε ένα μεγάλο ποσοστό μια συναισθηματική επιλογή. Αυτό το γεγονός φαίνεται να επιβεβαιώνεται και από την ύπαρξη της προπαγάνδας, την πολυπλοκότητα των πολιτικών συστημάτων η οποία κάνει τον απλά άνθρωπο (συμπεριλαμβανομένου και εμού) να δυσκολεύεται στη πλήρη κατανόηση τους, κτλπ. Φυσικά, αν κάποιος ερωτηθεί γιατί διάλεξε ένα κόμμα ή γιατί υποστηρίζει μια ιδεολογία το τελευταίο που θα πει είναι “ γιατί έτσι μου αρέσει”. Οι περισσότεροι θα υποστηρίξουν την επιλογή τους με λογικά επιχειρήματα θέτοντας σε κίνδυνο το αρχικό συμπέρασμα ότι η πολιτική προτίμηση μπορεί να είναι σε μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού συναισθηματική υπόθεση.

Οπότε ένα ερώτημα δημιουργείται. Αν κάποιος φθάσει συναισθηματικά στο Β μπορεί πλέον να συνδέσει λογικά το Α με το Β και αν ναι, θα μετατρέψει αυτό την αρχική του απόφαση από συναισθηματική σε λογική ή θα είναι μια καινούρια απόφαση από μόνη της; Αυτό, δυστυχώς, δεν είμαι σε θέση ακόμα να το απαντήσω.

Η ανάλυσή μου μπορεί να είναι λανθασμένη ή μπορεί απλά να χρειάζεται περαιτέρω ανάπτυξη. Παρ' όλα αυτά είναι επαρκής για να καλύψει τον σκοπό για τον οποία την έκανα. Ήθελα εδώ και καιρό να βρω ένα λόγο ο οποίος με οδήγησε στη δημιουργία ενός blog, αλλά αναλύοντας την απόφασή μου όπως είναι πλέον αντιληπτό κατέληξα στο ότι μάλλον δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος για αυτή μου την απόφαση. Απλά αποφάσισα να ξεκινήσω τη περιοδική ανάρτηση ιστοριών σε επεισοδιακή μορφή σε όσο πιο σύντομα χρονικά διαστήματα μπορώ.

Φυσικά μπορώ να πω ότι γράφοντας τις πρώτα πρώτα κείμενα, τα οποία σύντομα θα αναρτηθούν, έμαθα αρκετά πράγματα. Έμαθα πόσο ανορθόγραφος είμαι και πόσο δύσκολo είναι να πληκτρολογείς με το τονικό σύστημα. Είμαι σίγουρος ότι τα πρώτα κείμενα δε θα είναι όσο ωραία, όσο καλά ή όσο ενδιαφέροντα όσα θα ήθελα, αλλά είμαι επίσης σίγουρος ότι με το καιρό θα προσπαθήσω να γίνω όσο καλύτερος μπορώ. Ελπίζω όσοι τελικά παρακολουθήσουν τις αναρτήσεις να ανταμειφθούν  και να το blog όσο και εγώ απολαμβάνω τη δημιουργία του.