Rakonto Kulpo

Δεν ξέρω αν ήταν μουσική, αλλά σίγουρα κάτι ήθελε να πει και εγώ άκουγα. Τον άκουγα να γρατζουνά μια κιθάρα σε ένα λειψό ρυθμό και με μια τραβηγμένη, γδαρμένη φωνή να ρίχνει τις λέξεις τη μία μετά την άλλη. Ακούγοντας το ένιωθα ότι το μόνο που είχε μείνει σε αυτό τον άνθρωπο είναι η κιθάρα του και αυτή η τσακισμένη φωνή. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε αλλά μιλούσε για πόνο. Πόνο, θλίψη και μελαγχολία. Ο ρυθμός με έπαιρνε, προσπαθούσε να με πείσει ότι υπάρχει κάτι να ακολουθήσω, αλλά η αλήθεια του ξερού ήχου μου έδειχνε τη μοναξιά του. Είχε μείνει μόνος του, με μια κιθάρα που κακομεταχειρίζονταν με τον ίδιο τρόπο όπως και αυτούς που έδιωξε από κοντά του. Μόνος σου πνιγμένος με στο πόνο. Είναι αυτός ένα από τους πιθανούς τρόπους που μπορεί να καταλήξει κάποιος; Να μετρά τη δυστυχία νότα νότα και να τη συγκρίνει με τη τύψη; «Πώς το βρίσκεις;» με ρώτησε ο αδελφός μου καθώς έβγαζε το δίσκο από το γραμμόφωνο. « Πραγματικά σου αρέσει να ακούς κάτι τόσο θλιμμένο Άλεξ; Πάντα νόμιζα ότι η μουσική...

  « Μην ανησυχείς, θα ξεκινήσουμε σε λίγο,» της είπε καθώς έπλενε τα χέρια του στο μεταλλικό νιπτήρα που είχε εγκαταστήσει στο δωμάτιο. Φρόντιζε να περάσει το σαπούνι από κάθε δάχτυλο των χεριών του και να μην του ξεφύγει κανένα σημείο που θα εξέθετε τον οργανισμό του σε κάποια μόλυνση. Φορούσε μια ολόσωμη, μπλε στολή από πλαστικό που κάλυπτε μαλλιά και αυτιά και είχε καλύψει τα παπούτσια του με ειδικές πλαστικές θήκες. Δεν ήθελε να λερωθεί. Γύρισε πάλι προς το κέντρο του πράσινου δωματίου και άρχισε να μιλά φορώντας τα γάντια του. « Δε ξέρω εάν θα με ακούς λόγω τις αναισθησίας. Προτιμώ να κάνω την επέμβαση με συνειδητή αναισθησία, αλλά καμιά φορά μου ξεφεύγει και χορηγώ μεγαλύτερη ποσότητα αναισθητικού. Τέλος πάντων, προτιμώ να μιλάω όταν κάνω αυτή τη διαδικασία. Με χαλαρώνει και μπορώ να κάνω ότι χρειάζεται πολύ καλύτερα. Προσπάθησα να ακούω μουσική, για να κάνω την όλη διαδικασία λίγο πιο ευχάριστη και για σένα, αλλά δεν είχε κάποια σημαντική διαφορά.» Πλησίασε το πάγκο και έπ...

Ήμουν γεμάτος αλκοόλ και απογοήτευση. Ένιωθα πως είμαι στην άκρη ενός δρόμου, κάπου στα μισά της διαδρομής και είχα ξεχάσει εάν έπρεπε να πάω μπροστά ή πίσω. Το στόμα μου με έκαιγε, η ανάσα μου ήταν ξερή και το στομάχι μου σφιγμένο από μία αηδία, μια αναγούλα που συνόδευε τη στιγμή της ξαφνικής επιφώτισης μου. Ήταν κάμποσους μήνες τώρα που έβλεπα ότι υπάρχει γύρω μου να γίνεται τμήμα ενός «τραγικού γεγονότος», μιας «αληθινής» ιστορίας ή μιας κούφιας πραγματικότητας. Για βδομάδες συμπαραστεκόμουν σε κάθε φίλο, αδελφό ή θείο και σε κάθε άρρωστο γνωστό λέγοντας τους ότι όλα θα πάνε καλά και ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί και για τις ίδιες βδομάδες ευχαριστούσα το Θεό και κάθε θεία συγκυρία που εγώ δεν έπαθα τίποτα ακόμα. Είχα πάρει ένα στυλό και καθόμουν στο μπαρ, ζωγραφίζοντας το χέρι μου χωρίς να βλέπω τις μουτζούρες που έκανα στο σκοτάδι. Είχα μείνει μόνος. Όλοι όσοι είχαν το τηλέφωνό μου και όλοι όσοι ήξερα είχαν μια δυστυχία ή μία δουλειά να τους κρατάει απασχολημένους μακριά μου. Αλλά...

Μόλις είχε μπει το φθινόπωρο και η ατμόσφαιρα είχε εκείνη τη γλυκιά ψύχρα που δεν πολυένιωθες στο δέρμα σου αλλά που μπορούσες να μυρίσεις και να καταλάβεις την αλλαγή της εποχής. Υπήρχαν ακόμα μερικά τζιτζίκια που έκαναν θόρυβο και τα χλωρά φύλα των δέντρων κολυμπούσαν στο ελαφρό αεράκι που φυσούσε. Το φεγγάρι έλαμπε γεμάτο και πεντακάθαρο, φωτίζοντας το γυμνό σώμα του ασθενούς όπως ήταν αφημένο πάνω στο βράχο. Του είχαν δώσει ένα ελαφρύ αναισθητικό που είχε πλήρως παραλύσει το σώμα του χωρίς όμως να επηρεάσει τα μάτια του, τα οποία μπορούσαν να δουν αρκετά καθαρά χάρη στο φώς του φεγγαριού. Από από τη προσωρινή παράλυση, η μεγάλη δόση αναισθητικού είχε επίσης προκαλέσει μια ψεύτικη αίσθηση ηρεμίας και ελαφριάς μέθης στον ασθενή ο οποίος έχοντας αφήσει το στόμα του ανοιχτό έκρεε σάλιο σε μεγάλες ποσότητες. « Θύμισε μου τι έχουμε εδώ σε παρακαλώ,» είπε επιβλητικά ο καθηγητής καθώς τοποθετούσε μηχανικά το συλλέκτη σάλιου στο στόμα του ασθενούς. Ήταν ένας άνδρας μεσαίου ύψους, με μια μ...

Pittermilk & Chris Guru - Φύλακας Μέρος Δ by Pittermilk   Την επόμενη μέρα, αφού ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από νωρίς, φθάσαμε στη χώρα των Αβάντων κατά το μεσημέρι. Σε αντίθεση με την έρημο, η πατρίδα των δύο γυναικών ήταν πλούσια σε πράσινο και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι, δεξιά και αριστερά με ροδακινιές, και πλούσια ανοιξιάτικα λουλούδια. Οι ελάχιστοι θάμνοι που υπήρχαν έφεραν μικρούς αλλά πολυπληθείς καρπούς κόκκινους στο χρώμα και αρκετά γλυκούς. Όπως μου περιέγραφε η Λυκία, στη χώρα τους το κλίμα ήταν ζεστό, αλλά οι συχνές βροχοπτώσεις και το εύφορο έδαφος έκανα τη γη πλούσια και όμορφη. Όσο πολυπληθή ήταν η χώρα τους σε δέντρα και λουλούδια, άλλα τόσα ζώα ζούσαν ανάμεσά τους. Σχεδόν για κάθε δέντρο υπήρχε και ένα ελάφι, και διάφορα πολύχρωμα πουλιά πετούσαν ανάμεσα τους και από πάνω μας. Καθώς προχωρούσαμε, τα ζώα έδειχναν να συνηθίζουν στη παρουσία μας και να μην μας φοβούνται. Παράξενο μου φάνηκε ότι από όλα τα ζώα και τα πτηνά κανένα δεν ήταν σαρκοβόρο. « Η Μεγάλη Μ...

Pittermilk - Φύλακας Μέρος Γ by Pittermilk     Το επόμενο πρωινό, όταν ξύπνησα είδα ότι ο φύλακας είχε ήδη μαζέψει τη σκηνή του και είχε ετοιμαστεί για το ταξίδι. Μία τρομακτική έκπληξη με περίμενε όταν συνειδητοποίησα ότι ο κύβος είχε εξαφανιστεί χωρίς κανένα ίχνος. Για τρεις μέρες σκίαζε τη δεξιά πλευρά της σκηνής και τώρα ούτε τα ίχνη του στην άμμο δεν είχαν μείνει.    « Που είναι ο κύβος;» φώναξα δυνατά.    « Ποιος κύβος;» με ρώτησε αφηρημένα η Λυκία καθώς μάζευε τα πράγματά της.    « Φύλακα, που πήγε ο κύβος; Χθες ήταν ακριβώς εδώ» ρώτησα τον φύλακα, ενώ έδειχνα με το χέρι μου το σημείο όπου ο κύβος κείτονταν εδώ και τρεις μέρες.    « Πρέπει να φύγουμε φιλοξενούμενε, το ταξίδι μας είναι μακρύ και πρέπει να προλάβουμε τη νύχτα» μου απάντησε ο φύλακας με ένα τόνο επίπληξης που με έκανε να καταλάβω ότι δεν θα με άφηνε να ρωτήσω τίποτα περισσότερο. Απογοητευμένος και θυμωμένος, μάζεψα το στρώμα μου μαζί με τα υπόλοιπα πράγματ...

Pittermilk - Φύλακας Μερος Β by Pittermilk Παρατηρούσα και περιεργαζόμουν τον κύβο κάθε μέρα, από τότε που εμφανίστηκε ξαφνικά έξω από τη σκηνή μας πριν τρεις μέρες. Είναι ένα μεγάλο οικοδόμημα σε βαθύ μπλε χρώμα, με ένα μοτίβο σκοτεινών χρυσών γραμμών να το περιτριγυρίζουν. Είναι σε μήκος ίσος με τέσσερά και μισό ανθρώπινα βήματα ( δηλαδή πάνω κάτω 4 μέτρα) και με παρόμοιο ύψος, με τις χρυσές γραμμές να είναι στο σύνολο τέσσερις,  σε απόσταση περίπου μισού μέτρου η μία από την άλλη. Αυτές ήταν οι μόνες πληροφορίες που κατάφερα να μαζέψω αυτές τις τρεις μέρες. Η έλλειψη άλλων πληροφοριών δεν οφείλεται σε κάποια ανικανότητα μου να συλλέγω πληροφορίες μέσω παρατήρησης και μέτρησης, αλλά περισσότερο στο γεγονός ότι η διαμονή μου στη σκηνή του φύλακα με έχει πλέον διδάξει ότι η άμεση επαφή με αντικείμενα ήταν κάτι αρκετά επικίνδυνο. Και η ιδέα του να ρωτήσω το φύλακα πληροφορίες για το κύβο απορρίφθηκε από τις σκέψεις μου με τη πρώτη. Σήμερα,όμως, αποφάσισα να συμπεριφερθώ κάπω...