Rakonto Kulpo

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα και την μεγάλη δημοσιότητα την οποία η ομάδα του Wikileaks απολαμβάνει, καθώς και την κρίσιμη κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή, αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο, μια συλλογή σκέψεων περισσότερο, με θέμα την χρησιμότητα και αποτελεσματικότητα των αποκαλύψεων του. Θέλοντας να κρατήσω το μπλοκ μου μακριά από την επικαιρότητα, ζήτησα από τον Ερμή του Aurora Borealis να φιλοξενήσει το άρθρο, το οποίο μπορείτε να το διαβάσετε  εδώ . Στον ίδιο θεματικό χώρο ( ελευθερία λόγου και απόψεων) βρίσκεται το κείμενο που ακολουθει, με ένα θέμα πιο διαχρονικό και αρκετά επικίνδυνο, την αυταρχική συμπεριφορά.  Η βασική ιδέα για αυτό το κείμενο μου ήρθε ενώ έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για τη χούντα ( αν θυμάμαι καλά ήταν από το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα»).  Σε κάποια στιγμή ο Παττακός μιλούσε και είπε το εξής: « Μετά τις εκλογές, επαναστάσεις [= πραξικοπήματα]δε γίνονται. Δόγμα Κονδυλικόν......Διότι μετά τις εκλογές δε μπορεί κανείς να πάει αντιμέτ...

              Όταν έφυγε, κλείνοντας την πόρτα πίσω της, άρχισα να συνέρχομαι. Τότε μπήκα στο γραφείο της Έμμυ και ήρθα αντιμέτωπος με την απόγνωση την ίδια. Ο Ούγκο είχε πέσει στη πολυθρόνα απέναντι στο γραφείο με μία τεράστια σκιά να κρέμεται πάνω του. Η Έμμυ στέκονταν όρθια, με δεμένα τα χέρια και κοιτώντας με το πιο κενό βλέμμα που είχε.             “ Τι έγινε;”της είπα προχωρώντας προς το μέρος της.             “Η γυναίκα που έφυγε,”άρχισε να λέει ο Ούγκο. “ Ήταν κλητήρας. Μας έφερε μια κλήτευση από τη τράπεζα”.             “ Για το δάνειο. Η τράπεζα άλλαξε διοίκηση και θέλει να γίνουν η παλαιότερες πληρωμές το γρηγορότερο. Το δάνειο πρέπει να πληρωθεί αυτή τη βδομάδα, αλλιώς θα ξεκινήσει η κατάσχεση.” μίλησε η Έμμυ και έτριψε το μέτωπό της με τα δάχτυλά της.    ...

            Δεν είχα και μεγάλα κέφια για να παρακολουθήσω το παιχνίδι τους και νιώθω ευγνώμων που δεν έλαβα μέρος στη διοργάνωση του. Ήθελα να ξεχαστώ για λίγο, αλλά όχι να ξεχάσω ότι η Αννέτ μπορεί να είχε ήδη αρχίσει να θερμαίνει το όπιο. Αναρωτιόμουν αν θα ήμουν ικανός, αν θα είχα τη θέληση να αρχίσω από το μηδέν τη προσπάθεια ξανά. Αναρωτιόμουν αν η ίδια η Αννέτ θα το ήθελε.             Μου το είχε πει πολλές φορές, ιδίως τους τελευταίους μήνες. Ήθελε να απεξαρτηθεί. Δυστυχώς ακόμα είχα πρόβλημα να τη πιστέψω. Πάντα προσπαθούσε να κρύψει την εξάρτησή της και κάθε εξαρτημένος θα έλεγε ψέματα για να αποφύγει την αποτοξίνωση.             “Με ποίου το μέρος είστε;” άκουσα μια γυναικεία φωνή να με τραβά από της σκέψης μου.             Γυρνώντας είδα μια από τις αξιοπρόσεκτες παρουσίες που έχω δει ποτέ. Είχε σπαστά, μελαχρινά μαλλιά και ελαφρά μελ...

            “ Ψεύδεσαι!” φώναξε η Έμμυ, αρνούμενη να με πιστέψει.             “ Σου λέω ακριβώς την αλήθεια,” της απάντησα.  “Άφησα την Αννέτ να μείνει μόνη της στο σπίτι. “             “ Μα πως μπόρεσες να το κάνεις αυτό; Ξέρεις τι μπορεί να κάνει όταν είναι μόνη της. “             “ Δεν θα κάνει τίποτα, Έμμυ, το έχει ξεπεράσει πλέον.”             “ Πόσο σίγουρος είσαι για αυτό;” με ρώτησε, κοιτώντας με με το πιο επικριτικό βλέμμα που είχε. “ Τι και αν έχει κρύψει κάπου μες στο σπίτι...”             “ Υπάρχει μία γερή δόση οπίου στο δεύτερο ράφι του αριστερού κομοδίνου,” τη διέκοψα. “ Το τσιμπούκι είναι εμφανώς αφημένο στο ίδιο κομοδίνο. Δεν έχει παρά να το πάρει και να το αν...

Ξαφνικά, η Αννέτ άφησε το χέρι μου στο κενό και τότε συνειδητοποίησα ότι η μουσική είχε απότομα σταματήσει . Αμέσως τη ρώτησα τι συνέβη. Ξαφνιασμένη και εκείνη, μου είπε ότι αμέσως είδα και εγώ. “Δεν ξέρω, ένας έντονος θόρυβος ακούστηκε και όλοι ξαφνιαστήκαμε. Ο Ούγκο πήγε έξω να δει τι είναι.”. Κοίταξα γύρω μου και είδα την Έμμυ απορημένη. “ Μείνε εδώ ,είπα στην Αννέτ , πάω να δω τι έγινε”. Μου έγνεψε καταφατικά και πήγε να κάτσει στο τραπέζι μας. “Τι έγινε;” ρώτησα απότομα την Έμμυ. “ Νομίζω ότι ήταν πυροβολισμός. Ο Ούγκο πήγε έξω μαζί με τον Φήλιξ για να δουν τι έγινε.”. “ Πρόσεχε την Αννέτ για μένα, πάω να βοηθήσω”, της είπα. “ Να βοηθήσεις σε τι;” με ρώτησε. “ Τον ξέρεις τον Ούγκο, δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να βρεθεί σε κάποιο πρόβλημα”. Έβγαλα τη μάσκα μου και με βιαστικά βήματα βγήκα στο δρόμο. Ο Ούγκο ήταν κατακόκκινος είτε από το κρύο είτε επειδή φώναζε σε αυτόν που στεκόταν απέναντι του, ο οποίος κρατούσε ένα σαρανταπεντάρι Colt στο δεξί του...