Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τέταρτο



The strange plant by Pittermilk


Όταν ο βασιλιάς Χειμώνας επέστρεψε, κουβαλούσε μαζί του ένα δέμα ξερά ξύλα για φωτιά που τα κρατούσε με το αριστερό του χέρι μόνο, λες και ήταν ένα απλό κλαράκι. Αφού τα άφησε στο έδαφος, μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Χωρίς να περιμένω εξηγήσεις απάντησα καταφατικά και άρχισα να ακολουθώ τα βήματά του. Το ταξίδι ήταν αρκετά μακρύ και ο βασιλιάς προτίμησε να μη μου μιλά κατά τη διάρκεια του, ακολουθώντας το μουντό μοτίβο της κόκκινης γης στην οποία περπατούσαμε. Όσο απομακρυνόμασταν από τη πόλη παρατήρησα ότι τα ξερά δέντρα και οι θάμνοι που έβλεπα με μεγάλη συχνότητα στην αρχή είχαν αρχίσει να γίνονται πιο σπάνιοι και προς το τέλος τους ταξιδιού μας μόνο το κόκκινο έδαφος έμεινε τριγύρω μας. Όταν τελικά νύχτωσε είχαμε φθάσει στο προορισμό μας.
Βρισκόμασταν μπροστά σε μια λίμνη. Ήταν τόσο μεγάλη που θα την είχα περάσει για θάλασσα εάν δεν έβλεπα ένα φως, μια φωτιά πιθανόν, στην ακριβώς απέναντι πλευρά από εμάς. Το φως του φεγγαριού είχε απομακρύνει εντελώς από το κόκκινο στοιχείο της γης και είχε αφήσει ένα ελαφρύ, σκοτεινό μπλε να κυριαρχεί των υπόλοιπων χρωμάτων του τοπίου. Το νερό της λίμνης αντανακλούσε το φως των αστεριών, αλλά ήταν λες και εστίαζε κάθε ακτίνα από το φεγγαρόφως και τη μάζευε μέσα του. Ο βασιλιάς, που στέκονταν μπροστά μου και παρατηρούσε με τη φωτιά απέναντί μας φαίνονταν σχεδόν διάφανος καθώς η ατμόσφαιρα γύρω μας είχε αρχίσει να παίρνει το ίδιο χρώμα με το δέρμα του.
« Πρέπει να βουτήξω μέσα,» μου είπε καθώς προσπαθούσα ακόμα καταλάβω εάν όντως μπορούσα να δω από μέσα του. « Μέχρι να επιστρέψω ετοίμασε μια φωτιά σε παρακαλώ.»Χωρίς να περιμένει κάποια απάντηση αλλά και χωρίς να βιάζεται άρχισε να περπατά και να βυθίζεται στη λίμνη, ένα βήμα τη φορά. Ρίχνοντας συχνές ματιές προς το μέρος τους και ακούγοντας τον ήχο του νερού καθώς τον δεχόταν, άρχισα να ετοιμάζω τα ξύλα. Ασυνείδητα αποφάσισα να κάνω μια μικρή φωτιά, τοποθετώντας τα ξύλα αρκετά κοντά στο έδαφος. Με δυσαρεστούσε η δημιουργία αυτής της φωτιάς καθώς η είσοδος του έντονου κόκκινου σε αυτή τη σκηνή θα διατάραζε την εγγενή γαλήνη των χρωμάτων και του περιβάλλοντος. Για πρώτη φορά σε αυτή τη γη ένιωθα σα να εισέβαλα σε κάτι που δεν άνηκα.
Όταν ο βασιλιάς επέστρεψε είχε φέρει μαζί του ένα περίεργο σκούρο φυτό, αν και η νύχτα δε μου επέτρεπε να δω το πραγματικό του χρώμα. Ευχαριστημένος από το μέγεθος της φωτιάς έδεσε το φυτό σε ένα καλάμι που είχε φέρει από τη λίμνη. Καθήμενος απέναντί μου, έμπηξε το καλάμι δίπλα από τη φωτιά βάζοντας το φύλλο να ξεραθεί από πάνω του.
« Το πρώτο μέρος τελείωσε,» είπε. « Πιστεύω θα έχεις ερωτήσεις.»
« Τι κάνουμε εδώ;» τον ρώτησα. « Σε τι με χρειάζεσαι;»
« Υπηρετώ ως βασιλιάς των Ιχθυάγων για αρκετό καιρό, και αρκετοί από αυτούς έχουν αρχίσει να πιστεύουν πως ο Κύκλος μου, η θητεία μου, πρέπει να τελειώσει. Συμμετέχεις στη Μεταβίβαση, ξένε. Είσαι ο μάρτυρας στη τελετή που είτε θα αναδείξει την νέα βασίλισσα των Ιχθυάγων, είτε θα βεβαιώσει την υπεροχή μου μέχρι την επόμενη πρόκληση. Ήταν η συνήθεια ο Φύλακας να είναι μάρτυρας μου, αλλά αυτή τη φορά έστειλε εσένα για λογαριασμό του, για λόγους που δεν επιθυμεί να αποκαλύψει.»
« Δε πιστεύω να σε προσέβαλε αυτή του η απόφαση...»
« Ο Φύλακας είναι παλιός φίλος» με διέκοψε. « Έχει τελέσει μάρτυρας μου πέντε φορές στο παρελθόν και με γνωρίζει ακόμα και πριν από αυτό. Η παράκληση ενός παλιού φίλου δεν είναι ποτέ προσβολή.»
« Πέντε φορές; Αυτό σημαίνει ότι αυτή είναι η έκτη φορά που κάποιος προσπαθεί να σου πάρει την εξουσία. Είσαι τόσο ανεπιθύμητος στους Ιχθύαγες;»
« Ο Κύκλος μου ήταν αρκετά μεγάλος. Ποτέ δεν έδειχνα όσο η πραγματική μου ηλικία, αλλά πίστεψέ με, έχω δει τα παιδιά των πρώτων μου φρουρών να γεννιούνται και να γίνονται φρουροί και να πεθαίνουν, να γίνονται ένα με τη Μητέρα Θάλασσα. Αλλά δεν είναι η μεγάλη μου θητεία που οδηγεί μερικούς Ιχθύαγες στο να με αντικρούσουν. Στη Μεταβίβαση που με έστεψε βασιλιά, μου δόθηκε το όνομα Χειμώνας γιατί είχε ειπωθεί πως ο Κύκλος μου θα είναι σκληρός και δύσκολος για το λαό. Θα έφερνε μεγάλες αλλαγές που θα οδηγούσαν στα χειρότερα το τόπο μας. Ακούγοντας αυτά τα λόγια κατάλαβα πως τα πράγματα θα έπρεπε όντως να αλλάξουν.
Οι Ιχθύαγες μέχρι την αρχή του Κύκλου μου ήταν λαός βασισμένος στις ικανότητες που ήδη είχε. Δυνατοί και ισχυροί από τη φύση μας, δεν είχαμε πολλούς λόγους να βασιστούμε σε τέχνασμα του μυαλού. Τα χέρια μας είναι δυνατά, μπορούν να σκίσουν τα δέντρα χωρίς μεγάλη προσπάθεια και τα δόντια μας είναι αρκετά σκληρά, κατάλληλα για ωμό κρέας και άβραστα φυτά. Μένοντας δίπλα στη Θάλασσα και στη Λίμνη τα ψάρια ήταν πάντα εύκολο να βρεθούν και είναι αρκετά βασικά για τη τροφή αλλά και σε κάθε άλλη μορφή της ζωής μας, όπως το όνομά μας αποκαλύπτει. Από τη φύση μας απλοί και με μια βαθιά αγάπη για τη παράδοση, γίναμε λαός χωρίς αλλαγές. Αλλά ήθελα, και ακόμα θέλω, να τα αλλάξω όλα αυτά. Θέλω να δω τους Ιχθύαγες να μαθαίνουν τέχνες όπως οι Άβαντες και να αρχίσουν να χειραγωγούν τη πέτρα όπως οι Δόλοπες και τα φίλτρα όπως οι Οδρύσσοι. Ελπίζω πως σε λίγο καιρό θα αρχίσουμε να φτιάχνουμε τα δικά μας τεχνουργήματα, τα δικά μας αποτυπώματα, αν και η προσπάθειά μου δεν έχει γίνει αποδεκτοί από όλους του Ιχθύαγες. Κάθε τόσο κάποιος θα βρεθεί που θα ηγηθεί μιας προσπάθειας εκπροσώπησης όσων δε με θέλουν και θα ζητήσει τη Μεταβίβαση. Ακόμα δε καταλαβαίνουν ότι απλά προσπαθώ να μην καταλήξουμε όπως κατέληξαν οι Βρίγαντες.»
Σταματώντας να μιλά, ο βασιλιάς πήρε το φυτό που είχε φέρει από η λίμνη κράτησε στα χέρια του. « Έχει κάτι ακόμα η τελετή, που πρέπει να κάνουμε μαζί,» είπε και άρχισε να κόβει το φύλλο σε τρία κομμάτια.
« Ένα για εμένα,» είπε και έβαλε ένα φύλλο μπροστά του . « Ένα για εσένα και ένα για τον Φύλακα. Θα του το παραδώσεις ο ίδιος.»
« Τι όνομα έχει;» τον ρώτησα κρατώντας το ξερό φύλο στα χέρια μου.
« Είναι το μοναδικό φυτό που φυτρώνει σε αυτή τη λίμνη. Δεν έχουμε κάποιο όνομα για αυτό.»
« Και τι κάνει;»
« Σε κάνει ότι θέλει.» μου είπε και έριξε το δικό του φύλο με φόρα στη φωτιά.
Χωρίς να διστάσω, έκανα το ίδιο και είδα τον λευκό καπνό που δημιουργήθηκε από την άμεση ανάφλεξη του φύλλου. Δεν ήταν κάτι στατικό, δεν ανυψωνόταν όπως ο καπνός της φωτιάς. Αντίθετα με πλησίαζε σιγά και σταθερά σαν φίδι, κινούμενο σε κύματα και ρυθμούς. Όταν ήρθε η ώρα της εισπνοής τον ένιωσα να εισβάλει μέσα μου, να γεμίζει τους πνεύμονες μου και να ελαφρύνει το μυαλό μου, κάνοντας με να βλέπω τα αστέρια εντονότερα. Κατεβάζοντας το βλέμμα μου στο έδαφος, ένιωσα μια περίεργη έλξη προς τη φωτιά που έκανε το σώμα μου να γύρει ελαφρά προς τα μπροστά. Το δέρμα μου άρχισε να νιώθει μια νέα διαφορετική πίεση από την ατμόσφαιρα, πιο δυνατή και πιο θερμή από ότι συνήθως. Τα πόδια μου έγιναν ελαφρά και και έδαφος στο οποίο καθόμουν άρχισε να αποκτά μια πιο υγρή μορφή. « Δε θέλω να παλέψω!» άκουσα τον βασιλιά να φωνάζει και τότε κατάλαβα πως το πραγματικό του όνομα ήταν Ύλλιος. Τον κοίταξα και είδα τις φλόγες να λάμπουν τριγύρω του σκοτώνοντας το σκοτάδι, κρύβοντας τον καθώς στήριζε το σώμα του με τα χέρια στο έδαφος. Το φως του έδειχνε μέχρι τη λίμνη και έκανε το νερό να ταράζεται δημιουργώντας ήχους στο κενό σε νέες κλίμακες που δεν είχα ξανακούσει.
Ενώ ακόμα προσπαθούσα να καταλάβω τι μου έλεγαν τα κύματα, είδα μια μαύρη σκιά να σηκώνεται στη λίμνη. Σιγά σιγά, άρχισε να πλησιάζει και να βγαίνει από το νερό. Ήταν μια σκοτεινή σιλουέτα , ένας άνθρωπος πλασμένος από μαύρο που κατάπινε το φως από τις φλόγες του Ύλλιου. Χωρίς να βγάλει κανέναν ήχο τον πλησίασε ενώ είχε ξαπλώσει και γονάτισε πάνω από το κεφάλι του. Τοποθέτησε το αριστερό του χέρι στο φλεγόμενο στέρνο του Ύλλιου και οι φλόγες μονομιάς σταμάτησαν κάνοντας ένα δυνατό ήχο που πόνεσε τα αυτιά μου. Τελειώνοντας με το βασιλιά, η σκιά γύρισε το κεφάλι της προς εμένα, αφήνοντάς με να δω για πρώτη φορά τα μάτια της, δυο φωτεινές σφαίρες, ατόφιο κεχριμπάρι. « Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΗΛΛΙΟΥ!» μου φώναξε με μια φωνή που δεν άκουσα με τα αυτιά μου και αμέσως με έκανε από τον τρόμο να πεταχτώ από τη θέση μου, χάνοντας την ισορροπία μου και πέφτοντας με τη πλάτη στο έδαφος. Σήκωσα το κεφάλι μου να δω άμα ήταν ακόμα εκεί, μισός τρόμο μισός περιέργεια, αλλά η σκιά είχε χαθεί και η φωτιά είχε σβήσει, αφήνοντάς με να κλείσω τα μάτια κάτω από το φως της Σελήνης. 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πέμπτο

Duel by Pittermilk


« Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. « Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...» « Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.» « Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια. « Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.» Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρίζει στην γυναίκα. « Ομιλητή,» είπε ο …

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τρίτο

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο Pittermilk, ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ.


9 - King Winter by van612

« Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα.  Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.» « Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»  « Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο καλός Βασιλιάς έχει αποφασίσει πως ο…

Φύλακας Πρώτο: Φιλοξενία

Αποφάσισα να σταματήσω τις Μάσκες για λίγο καιρό. Χρειάζομαι κάμποσο χρόνο ώστε να καταφέρω να εναρμονίσω τις λέξεις με τα αυτό που έχω στο μυαλό μου. Στο ενδιάμεσο αποφάσισα να αρχίσω να αναρτώ μια άλλη σειρά ιστοριών που πιστεύω ότι κινείται σε κατεύθυνση αντίθετη από τις Μάσκες, θεματικά και ελπίζω εκφραστικά. Για να υπάρχει μια άλλη προσέγγιση σε αυτή τη σειρά κειμένων, ο Pittermilk του Alipasas@Giannena αποφάσισε να συνοδεύσει τα κείμενα μουσικά. Μιας και είναι η πρώτη φορά που επιχειρούμαι κάτι σαν και αυτό, κάθε σχόλιο είναι ευπρόσδεκτο. Καλή ανάγνωση.
Pittermilk - Φύλακας//Μέρος Α by Pittermilk

Ήταν  το μοναδικό μπλε στο απέραντο πορφυρό. Παρ’ όλα αυτά έδενε τέλεια με το πορτοκαλί ήλιο που έδυε και τη κόκκινη άμμο στα πόδια του. Παρατηρώντας τον έτσι, συνειδητοποιώ για πρώτη φορά το πόσο μη ανθρώπινος  μοιάζει. Φοράει  ελαφρά, πάνινα  ρούχα κατάλληλα για το κλίμα της ερήμου και ένα χιτώνα  που καλύπτει όλο του το σώμα και ένα μέρος του προσώπου του. Όλα σε χρώμα σκούρου  …