Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο Pittermilk, ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ.


9 - King Winter by van612

« Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα.  Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.»
« Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»
 « Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο καλός Βασιλιάς έχει αποφασίσει πως οι Ιχθύαγες θα πρέπει να αλλάξουν. Με τα λόγια του, δε θα πρέπει να να περιοριστούμε στο σώμα μας και πρέπει να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα για πράγματα περισσότερο από τροφή. Πολλά έχουν αλλάξει στη χώρα των Ιχθυάγων.  Είναι καλός ο Βασιλιάς και σοφός. Αντιλαμβάνεται πότε πρέπει να γίνονται οι αλλαγές και πώς πρέπει να μάθουμε να ζούμε για τις νέες εποχές.»
« Κουτός είναι και κοντόφθαλμος!» φώναξε ένας φρουρός από αυτούς που κάθονταν στο σκοτάδι και άρχισε να έρχεται προς το μέρος μας. « Αλλήγορο Βασιλιά τον φωνάζουν, μα αλλόκοτο θα πρεπε να το λένε. Αρέσκεται στο να μας λέει να ξεχάσουμε πως ζούμε και μας διατάζει να παίρνουμε παραδόσεις από άλλους λαούς. Αφήνει συνήθειες τόσων γενιών να διαλυθούν στη λήθη. Μας αγοράζει και μας πουλά με αντάλλαγμα ξενικά τεχνάσματα και φανταστικά πλούτη.»
« Αρκετά Ευχινόστομε!» βρόντηξε και άστραψε ο Αγαθίτης που είχε σηκωθεί όρθιος και κρατούσε το δόρυ του σφιχτά. « Μη ξεχνάς πως είσαι ένας από τους φρουρούς. Έχεις ορκιστεί πίστη και τιμή στον Χειμώνα όπως και οι υπόλοιποι.»
« Ορκίστηκα πίστη στο Βασιλιά,» είπε πιο χαμηλά ο φρουρός, « και η Διαδοχή πλησιάζει. Ούτε ο Χειμώνας κατάφερε να σταματήσει αυτή τη παράδοση παρά τη πίστη του στους νέους τρόπους. Η Παράδοση είναι ακόμα δυνατή στα μέρη μας Ομιλητή και η Ιλάειρα θα νικήσει»
« Αυτό θα φανεί σε λίγες μέρες» είπε ο Αγαθίτης βλέποντας τον φρουρό να απομακρύνεται στη θέση του. « Ότι και να γίνει θα το δεχθούμε με τιμή.»
Κανείς δε μίλησε μετά από αυτό. Τα τελευταία κόκαλα μαζεύτηκαν στους σάκους και όποιος δεν είχε τελειώσει το προσωρινό του κρεβάτι το ετοίμασε σιωπηλά χωρίς να κοιτά τον Αγαθίτη.
  Την επόμενη μέρα το ταξίδι μας δεν ήταν μεγάλο. Όπως είχε προβλέψει ο Οδηγητής φθάσαμε στις περιοχές των Ιχθυάγων αρκετά νωρίς, στα δύο δέκατα της μέρας. Ρωτώντας τον Αγαθίτη για το τρόπο με τον οποίο μετρούσαν το χρόνο, εφόσον ο ήλιος δε κινείται στον ουρανό, μου είπε ότι ήταν μια κατασκευή του Βασιλιά που τους το επέτρεπε. « Πήρε ένα δοχείο, μέχρι τη μέση γεμάτο με νερό,» μου είπε. « Στη συνέχεια έφτιαξε μια ράβδο από μαλακό καλάμι  και το στιγμάτισε με λευκές τελείες. Στην αρχή της ράβδου, κοντά στη λαβή,  έβαλε τις τελείες με μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους και όσο πλησίαζε προς το άλλο άκρο μείωνε τις αποστάσεις τόσο όσο που στις δύο τελευταίες τελείες μπορούσες να χωρέσεις μόνο το μικρό σου δάκτυλο . Όταν θέλουμε να δούμε σε ποια στιγμή της μέρας είμαστε απλά βουτάμε τη ράβδο στο δοχείο και κοιτάμε σε ποια τελεία έχει βραχεί.» Μου εξήγησε όταν το ρώτησα ότι το νερό υπακούει στη θέληση της Σελήνης. Όσο η νύχτα και η δύναμη της Σελήνης πλησιάζει τόσο το νερό αρχίζει να υψώνεται καθώς ελκύεται από τη αυτή.  Η μόνη αδυναμία του μηχανισμού αυτού ήταν ότι δε μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τη νύχτα μιας και η Σελήνη παρέμενε ανένδοτη στην ίδια θέση σε όλη τη διάρκειά της.
Όταν ο Αγαθίτης τελείωσε τις λεπτομέρειες του μηχανισμού  είχαμε πλέον φθάσει στη πόλη. Ήταν στερεωμένη σε ξερό και σκληρό κόκκινο έδαφος όπως και οι άλλες περιοχές που περάσαμε. Τείχη δεν υπήρχαν και οι δρόμοι φαίνονταν σαν να είχαν σχηματιστεί από τις πατημασιές των κατοίκων παρά από κάποια επίσημη αρχή. Τα κτίρια ήταν αρκετά χαμηλά, και παρότι έδειχναν να είχαν κατασκευαστεί εδώ και καιρό ήταν αρκετά απλά. Κατασκευασμένα με βάση το ξύλο και κάποιο είδος ελαφρού πηλού, τα πιο πλούσια από αυτά έφεραν διακοσμητικά σκαλίσματα κοντά στις πόρτες και στα παράθυρα με αναπαραστάσεις κυμάτων και ζώων της θάλασσας. Σε παρόμοιο ύφος και μάλλον επιβάλλοντας την απλότητα αυτή, το ανάκτορο του βασιλιά Χειμώνα ξεχώριζε μόνο από το ύψος και την πιο περίπλοκα σκαλίσματα στην πόρτα. Στην ουσία τα μόνα πράγματα που έκαναν το ανάκτορο πραγματικά να διαφέρει από τα υπόλοιπα κτίρια ήταν ένα μικρός ημικυκλικός υπαίθριος χώρος  που διαγράφονταν από μία σειρά πέτρες και οι δύο φρουροί που στέκονταν έξω από την είσοδο.
« Φωνάξτε το Βασιλιά. Επιστρέψαμε,» είπε ο Αγαθίτης σε έναν από τους φρουρούς που πήγε αμέσως μέσα να μεταφέρει το μήνυμα. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα επέστρεψε και πίσω του τον ακολούθησε  ο Βασιλιάς.  Τον έβλεπα να μετακινεί αργά τα άκρα του καθώς έσκυβε για να περάσει τη μικρή πύλη. Φορούσε τα ίδια ρούχα με τους υπόλοιπους φρουρούς με ένα λεπτό, χρυσό περιβραχιόνιο στο δεξί του χέρι που ταίριαζε αρκετά με το βαθύ και έντονο μπλε χρώμα του δέρματος του. Σε ένα ύψος πολύ κοντά στα τρία μέτρα έκρυψε τον ήλιο όταν πλησίασε εμένα και τον Αγαθίτη.
« Καλώς ήρθατε,» είπε με μια βαθειά  και ήρεμη φωνή.
« Καλώς σε βρίσκουμε, Άρχοντα»  απάντησε ο Αγαθίτης, περιμένοντας τις διαταγές του Βασιλιά ο οποίος είχε αρχίσει να περιεργάζεται το κοινό που έβλεπε με το βλέμμα του.
«Μίλησέ μου» διέταξε χωρίς να καθυστερήσει.
« Η αποστολή ήταν επιτυχής.»
« Μπορείς να εισέλθεις για τις λεπτομέρειες.»
« Και ο ξένος;» ρώτησε ο Αγαθίτης αμέσως. « Τον στέλνει ο Φύλακας...»
« Μπορεί να περάσει μέσα,» απάντησε ο Βασιλιάς αφού μου έριξε μια τελευταία ματιά και σχημάτισε ένα μικρό χαμόγελο στο άκουσμα του φύλακα. 
Η εσωτερική διακόσμηση του ανακτόρου ήταν ακόμα πιο απλή από το εξωτερικό. Οι τοίχοι ήταν κενοί, χωρίς διακόσμηση και το μόνο έπιπλο στη μοναδική αίθουσα του κτιρίου ήταν ο ξύλινος θρόνος που βρίσκονταν στο κέντρο και πίσω από μια μικρή εστία φωτιάς στερεωμένη σε ένα τετράγωνο βωμό.  Αρκετά μεγάλος για να φιλοξενήσει τις διαστάσεις του βασιλιά ο θρόνος ήταν μάλλον η πιο περίπλοκη κατασκευή  που είχα δει μέχρι τώρα. Παρότι στη μορφή έμοιαζε με μία απλή καρέκλα με βραχίονες, κάθε σημείο του θρόνου ήταν σκαλισμένο με διάφορα σχήματα και μορφές, όλα ενωμένα και συνδεδεμένα μεταξύ τους ώστε να σχηματίζουν μια μεγάλη και περίτεχνη μονοκονδυλιά. 
« Αφηγήσου, φίλε μου,» πρόσταξε ο Βασιλιάς τον Αγαθίτη όταν κάθισε στην καρέκλα.
« Βρήκαμε το Φύλακα ύστερα από τριάντα μέρες ταξίδι.  Μας επέτρεψε να διανυκτερεύσουμε δίπλα του και μας προσέφερε  νερό και αλάτι αλλά δεν μας φιλοξένησε, όπως μας είχες πει. Του μετέφερα το μήνυμα προσωπικά και την επόμενη μέρα μου ζήτησε να συνοδεύσω τον ξένο σε εσένα. Το ταξίδι μας ήταν γρήγορο καθώς ο ξένος μετέφερε ιδιοκτησία του Φύλακα.»
« Σε ευχαριστώ Αγαθίτη,» είπε ο Βασιλιάς όταν ο φρουρός τελείωσε τη σύντομη αναφορά του. « Μπορείς να αποχωρήσεις και να ξεκινήσεις τις προετοιμασίες για τη Μεταβίβαση.»
« Ώστε αποφασίστηκε η Μεταβίβαση...» είπε ο Αγαθίτης δείχνοντας στεναχωρημένος από το νέα. « Θα μπορούσα να αποφύγω αυτό το καθήκον τουλάχιστον;»
« Είσαι ο Ομιλητής μου,» του υπενθύμισε ο βασιλιάς απαλά. « Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι θα το άλλαζα. Αλλά δεν είναι κάτι που μπορώ να ελέγξω.»
« Μάλιστα. Σε ευχαριστώ Βασιλιά Χειμώνα,» είπε ο Αγαθίτης και αποχώρησε από την αίθουσα, με σκυμμένο κεφάλι, φανερά προβληματισμένος.
« Ξένε, μεταφέρεις κάτι για μένα;» με ρώτησε ο βασιλιάς,
«Μάλιστα,» είπα και έβγαλα από τη τσάντα μου το κουτί που μου είχε δώσει ο φύλακας. Το έδωσα στον Βασιλιά με προσοχή προσπαθώντας να μην τον ακουμπήσω και να μην το πλησιάσω αρκετά. Δεν ήξερα πως θα ερμήνευε τις κινήσεις μου.
Ο Βασιλιάς άνοιξε το κουτί και διάβασε ένα κομμάτι χαρτί που βρήκε μέσα, ενώ εγώ καθόμουν απόλυτα ήσυχος και όρθιος μπροστά του. Όταν τελείωσε, σηκώθηκε  από το θρόνο του και κατευθύνθηκε προς τη φωτιά. Άνοιξε ένα μικρό σακούλι που είχε πάρει από το κουτί του φύλακα και έριξε μια χούφτα σκόνη στη φωτιά. Η μυρωδιά της Αρτεμισίας γέμισε αμέσως το δωμάτιο παρά της μικρή ένταση της φλόγας.
« Σε χαιρετώ ως φιλοξενούμενο και ισότιμο, ξένε. Μπορείς να παραμείνεις εδώ για όσο θελήσεις. Είσαι ελεύθερος να δειπνήσεις και να ξεκουραστείς σε αυτή την αίθουσα. Θα προστάξω δύο φρουρούς μου να φέρουν ένα κρεβάτι για να είσαι πιο άνετα. Θα χρειαστώ όμως τη βοήθειά σου τη δέκατη ώρα, οπότε και θα περάσω να σε πάρω.»
Τελειώνοντας τα λόγια του ο Βασιλιάς μάζεψε το κουτί από το θρόνο του και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. « Μην ανησυχείς,» μου είπε « είναι απλά κάποιες τελετές που πρέπει να γίνουν» και έφυγε αφήνοντάς με μόνο, ανάμεσα από το θρόνο και τη φωτιά.  

Categories:
Από το Blogger.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Creative Commons License
Rakonto Kulpo by http://rakontokulpo.blogspot.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.