« Μην ανησυχείς, θα ξεκινήσουμε σε λίγο,» της είπε καθώς έπλενε τα χέρια του στο μεταλλικό νιπτήρα που είχε εγκαταστήσει στο δωμάτιο. Φρόντιζε να περάσει το σαπούνι από κάθε δάχτυλο των χεριών του και να μην του ξεφύγει κανένα σημείο που θα εξέθετε τον οργανισμό του σε κάποια μόλυνση. Φορούσε μια ολόσωμη, μπλε στολή από πλαστικό που κάλυπτε μαλλιά και αυτιά και είχε καλύψει τα παπούτσια του με ειδικές πλαστικές θήκες. Δεν ήθελε να λερωθεί.
Γύρισε πάλι προς το κέντρο του πράσινου δωματίου και άρχισε να μιλά φορώντας τα γάντια του. « Δε ξέρω εάν θα με ακούς λόγω τις αναισθησίας. Προτιμώ να κάνω την επέμβαση με συνειδητή αναισθησία, αλλά καμιά φορά μου ξεφεύγει και χορηγώ μεγαλύτερη ποσότητα αναισθητικού. Τέλος πάντων, προτιμώ να μιλάω όταν κάνω αυτή τη διαδικασία. Με χαλαρώνει και μπορώ να κάνω ότι χρειάζεται πολύ καλύτερα. Προσπάθησα να ακούω μουσική, για να κάνω την όλη διαδικασία λίγο πιο ευχάριστη και για σένα, αλλά δεν είχε κάποια σημαντική διαφορά.» Πλησίασε το πάγκο και έπιασε το νυστέρι, ελέγχοντας το για τυχόν στίγματα ή ατέλειες.
« Ξαφνικά, σήμερα από το πρωί άρχισε να σκέφτομαι την περίοδο της Νέας Σεξουαλικής επανάστασης,» είπε, ξεκινώντας τη τομή με βάση τη κόκκινη γραμμή που είχε γράψει επάνω στο δέρμα. « Πόσο πάνε; Πενήντα, εξήντα χρόνια; Ούτε καν είχαμε γεννηθεί τότε. Δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά όλα ξεκίνησαν από έναν άνθρωπο, τον Κομαράμ Πατέλ. Ο Πατέλ ήταν ένας Ινδός ψυχίατρος της φροϋδικής σχολής, που συσχέτιζε άμεσα την σεξουαλικότητα του ατόμου με τη συμπεριφορά του. Σε αντίθεση όμως με τον Φρόυντ, ο Πατέλ έβλεπε την σεξουαλικότητα του ανθρώπου ως κάτι μεμπτό, κάτι που θα έπρεπε να απομακρυνθεί από την ανθρώπινη ταυτότητα ή τουλάχιστον να περιοριστεί. Στο βιβλίο του, Η Φαλλική Ενοχή, έκδοση του 2014, έκανε μια αναδρομή όχι στη λογοτεχνία, όπως είχε κάνει ο Φρόυντ, αλλά στη επιστήμη και τη τεχνολογία. Αυτό που είδε ήταν ότι ο άνθρωπος έφερε και μετέφερε το στίγμα των γεννητικών οργάνων και της ευρύτερης σεξουαλικότητας του σε κάθε τι που άγγιζε. Αναγνώρισε τα όπλα, βέλη, ακόντια ή πολυβόλα, ως απλά φαλλικά όργανα επιβολής. Όλα τα κτίρια και οι πολυκατοικίες ήταν, στο ίδιο μοτίβο και αρκετά συμβολικά, φαλλικές κατασκευές όπου ο άνθρωπος επέλεγε να ζει εξαρτημένος στη σεξουαλικότητά του. Οι τσέπες, οι τσάντες, τα δοχεία ήταν τεχνικοί κόλποι που γέμιζες με φαλλικά τεχνουργήματα και κάθε είδος διακόπτη και κουμπιού δεν αποτελούσαν τίποτα παρά πλαστικές προσομοιώσεις κλειτορίδων και ρωγών έτοιμων να τριφτούν και να διεγερθούν σε μία συνεχής πορνογραφική κοινωνική συνύπαρξη ανθρώπων που δεν μπορούσαν σκεφτούν κάτι πέρα από πέη και αιδοία. Με τα δικά του λόγια, η σύγχρονη εικόνα της ανθρωπότητας μπορεί να συνοψιστεί ως αυτή ενός λαού που ρίχνει τεχνολογικά προηγμένους και προσεγμένους φαλλούς στο διάστημα περιμένοντάς τους να σπείρουν νέο γόνο στο άψυχο σύμπαν, τον οποίο θεωρούμε ως την ύστατη μήτρα που πρέπει να γονιμοποιηθεί.
Ο Πατέλ υποστήριζε ότι αυτή η εμμονή του ανθρώπου στα γεννητικά όργανα αποτελούσε ένα σημαντικό εμπόδιο στην περαιτέρω ανάπτυξή του. Ήταν στη ουσία κάτι στο οποίο η ανθρωπότητα είχε στηρίζει την κατανόηση της και τη γνώση της για τον εξωτερικό κόσμο. Έτσι ο άνθρωπος, αδύνατος να σκεφτεί πέρα από την φαύλη δυαδικότητα του σωματικού φύλου παρέμενε παγιδευμένος σε ένα περιορισμένο τρόπο σκέψης που τον εμπόδιζε να αναπτύξει νέες επιστήμες, νέα λογοτεχνικές εκφράσεις, νέες ιδέες. Το κύριο πρόβλημα που ο Πατέλ έβλεπε στη προσπάθεια για την καταπολέμηση αυτής της τάσης ήταν ο διαχωρισμός του φύλου από τη προσωπικότητα και την ψυχή του ατόμου. Ένας άνθρωπος είναι καταδικασμένος να έχει ένα φύλο και να επηρεάζεται ορμονικά από αυτό για όλη τη διάρκεια της ζωής του, και λόγω του ανθρώπινου τρόπου αναπαραγωγής ο φυσικός διαχωρισμός δεν ήταν εφικτός ως λύση. Σε μία στιγμή μεγαλοφυούς έμπνευσης, όπως το χαρακτήρισαν αργότερα οι ιστορικοί της επιστήμης, πρότεινε κάτι αρκετά απλό. Οι άνθρωποι έπρεπε να αφαιρέσουν κοινωνικά την σεξουαλικότητα τους με τον ίδιο τρόπο όπως και άλλες σαρκικές λειτουργίες όπως η αφόδευση και η ούρηση. Ειδικοί χώροι θα δημιουργούνταν σε κάθε σπίτι όπου οι κάτοικοι θα απέβαλαν την σεξουαλικότητα τους σε απόλυτη ησυχία και απομόνωση. Μίση ώρα, πρότεινε ο Πατέλ, μισή ώρα αυνανισμού την ημέρα σε ένα ειδικά σχεδιασμένο χώρο ο οποίος μπορούσε να εξυπηρετήσει σεξουαλικά τον ιδιοκτήτη, και η ανθρώπινη σκέψη θα απελευθερωνόταν ολοκληρωτικά από κάθε σεξουαλική επιθυμία και επιρροή. Ο χώρος θα λειτουργούσε ως ένα απόλυτο σεξουαλικό ησυχαστήριο για τον ιδιοκτήτη, στολισμένος και επιπλωμένος ανάλογα με τα σεξουαλικά ενδιαφέροντα του και απολύτως ελεύθερος από κάθε νόμο και κοινωνικό σχόλιο. Κάποιος θα μπορούσε να έχει μόνο μια καρέκλα στη μέση περιτριγυρισμένη από αφίσες γυμνών γυναικών και ένα κουτί χαρτομάντιλα στα δεξιά του, άλλος θα μπορούσε να έχει φωτογραφίες γυμνών ανηλίκων και μία καρατομημένη πλαστική κούκλα ντυμένη καλόγρια, ένας τρίτος μία ξυρισμένη και βαμμένη κατσίκα, ντυμένη στα χρώματα της ομάδας του. Όλα θα μπορούσαν να υπάρχουν στο δωμάτιο αυτό, με δύο μόνο απλούς κανόνες. Ο πρώτος αφορούσε τη σχέση των δραστηριοτήτων του ιδιοκτήτη στο δωμάτιο και έξω από αυτό. Κάθε τι που ο ιδιοκτήτης κάνει στο δωμάτιο πρέπει να μένει στο δωμάτιο και να μην μεταφέρετε στην υπόλοιπη ζωή του. Ο δεύτερος νόμος ήταν αρκετά πιο απλός. Κανένα άτομο δεν θα έπρεπε να εισέρχεται στο σεξουαλικό χώρο ενός άλλου, ακόμα και εάν έχει την συναίνεση του ιδιοκτήτη, κάτι που όπως καταλαβαίνει σήμερα το παραβίασα.
Πρέπει να πω ότι στην αρχή η μελέτη του Πατέλ δε βρήκε μεγάλη απήχηση. Στη πιο συντηρητική και ήδη “ανεπτυγμένη” Δύση η ιδέα αυτή θεωρήθηκε ως αερολογίες ενός φανατικού ινδουιστή, που φοβόταν τη σεξουαλική φύση του ανθρώπου. Τα πράγματα άλλαξαν όμως όταν οι Ιάπωνες μπήκαν στο παιχνίδι. Βλέπεις, όταν Ο Πατέλ εξέδωσε το βιβλίο του, η οικονομία περνούσε μία τεράστια ύφεση και η Ιαπωνία έχανε έδαφος λόγω του τεχνολογικού και βιομηχανικού ανταγωνισμού από Κίνα και Ρωσία που είχαν μπει με φόρα στην αγορά ηλεκτρικών ημιαγωγών. Απεγνωσμένες για νέες τεχνολογίες που θα τις έφερναν πάλι στο προσκήνιο, μία μία μικρές και μεγάλες ιαπωνικές εταιρίες άρχισαν να παροτρύνουν τους εργαζομένους τους να ακολουθήσουν τις προτάσεις του Πατέλ. Παρότι στην αρχή η προσπάθεια αυτή βρήκε πολλούς επικριτές και αρκετούς πρόθυμους να τη γελοιοποιήσουν, σε δύο μόλις χρόνια από την εφαρμογή της οι εταιρίες είχαν επανέλθει στις αρχικές τους πωλήσεις, με το διπλάσιο αριθμό ευρεσιτεχνιών. Φυσικά αυτή η επιτυχία έκανε τα υπόλοιπα κράτη να αλλάξουν γνώμη για τον Πατέλ και τις μέχρι τότε τρελές θεωρίες του. Την επόμενη δεκαετία όλος ο πλανήτης βρισκόταν σε μια πυρετώδη διαδικασία εξάλειψης της σεξουαλικότητας σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο. Νέα διαμερίσματα κτίζονταν με στάνταρ Πατέλ χώρους, όπως τους είχαν ονομάσει, νέα καταστήματα διακόσμησης και «σεξουαλικής ενοργάνωσης» ξεφύτρωναν σε κάθε συνοικία και ειδικοί πολιτικοί μηχανικοί άρχισαν να εργάζονται για την μετατροπή μικρών δωματίων σε χώρους Πατέλ για τους ιδιοκτήτες παλαιότερων κτιρίων. Πατέρες έπαιρναν στο χώρο τους τα δεκάχρονα αγόρια τους για να τους μάθουν το σωστό τρόπο για την απελευθέρωσή από την διονυσιακή τους φύση, τρίβοντας το πέος με την επιθυμητή ένταση, και μητέρες μάθαιναν στις κόρες τους τη διαφορά του κλειτοριδικού από τον κολπικό αυνανισμό και την σωστή άσκησή του χωρίς τη ρήξη του παρθενικού υμένα. Η τεχνολογία είχε πλέον ξεπεράσει το αρσενικό-θηλυκό μοτίβο των συνδέσεων και η επιστήμη είχε αναρριχηθεί σε νέα επίπεδα γνώσης και εφαρμογών, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξε καθολική μείωση των βίαιων εγκλημάτων και ένοπλων συμπλοκών. Ο Πατέλ έγινε ο νέος πνευματικός καθοδηγητής του πλανήτη και με σειρές διαλέξεων και σεμιναρίων από πόλη σε πόλη και χώρα σε χώρα, έδειχνε το δρόμο για το νέο άνθρωπο που θα ερχόταν, και τη νέα τάξη πραγμάτων που θα έφερνε η Νέα Σεξουαλική Επανάσταση.»
Ήθελε να συνεχίσει να μιλά για αυτό το θέμα, του άρεσε πολύ, αλλά αυτό που έπρεπε να κάνει στη συνέχεια απαιτούσε μεγάλη προσοχή. Έπρεπε να κλείσει τις ανοιχτές σάρκες και τις αρτηρίες με προσοχή, για να μην υπάρξει ούτε η πιο μηδαμινή πιθανότητα να προκληθεί εσωτερική αιμορραγία ή να ανοίξουν τα ράμματα που θα έβαζε. Αφού τελείωσε και καθάρισε το αίμα, άρχισε να μαζεύει και να πετάει τα αναλώσιμα στο κάδο που είχε δίπλα.
« Όλα πήραν ρολόι. Έκανα πρώτα τη τομή και έκοψα το δέρμα μέχρι τον αγκώνα. Μετά αφαίρεσα σιγά σιγά τους μύες έναν ένα μέχρι το ίδιο σημείο. Φρόντισα, βέβαια, να κόψω τα νεύρα και τις αρτηρίες λίγο πιο πάνω από τον αγκώνα. Έτσι λογικά θα αποφύγουμε ανεπιθύμητους πόνους και αιμορραγίες. Το κόκκαλο ήταν δύσκολο γιατί ήθελε δύναμη, αλλά το έκοψα καθαρά και το λείανα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Ένωσα και το δέρμα για να καλύψει τη πληγή. Πιστεύω ότι θα δέσει μια χαρά και δε θα υπάρξει κίνδυνος μολύνσεων. Α μη τη άλλο είναι η δωδέκατη φορά που το κάνω, έχω αποκτήσει κάποια εμπειρία πλέον.»
Κοίταξε για λίγο την κοπέλα όπως την είχε αφήσει αφού τελείωσε την επέμβαση. Ήταν ακόμα ζαλισμένη από το αναισθητικό και μουρμούριζε μπερδεμένες λέξεις βοήθειας. Το μέτωπό της ήταν ιδρωμένο και η ανάσα της ήταν ήρεμη, σχεδόν αθόρυβη. Τα στήθη της απλώνονταν πλούσια στο στέρνο της με τις ρώγες να κοιτάνε προς τα πάνω. Τα πόδια της ήταν κλειστά, με το ένα ελαφρά ακουμπισμένο πάνω από το άλλο, και χαλαρά σα να κοιμάται. Το αριστερό της χέρι ήταν στο τραπέζι, αφημένο πάνω στη μαλακή κοιλιά της και το δεξί ήταν κομμένο. Κομμένο ακριβώς όπως έπρεπε με μια λαμπρή απουσία να το φωτίζει και να του δίνει την αίγλη που ποτέ δε θα είχε εάν ήταν ολόκληρο. Κοιτώντας την έτσι κατάλαβε ότι δε μπορούσε να κρατηθεί. Ήξερε ότι η κοπέλα ήταν κουρασμένη αλλά δε μπορούσε να μην πάρει μια μικρή γεύση, είχε περάσει αρκετός καιρός από τη τελευταία κοπέλα άλλωστε.
« Μη με παρεξηγήσεις,» τις είπε καθώς η ανάσα του είχε ήδη αρχίσει να βαραίνει. « Ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι κακό, εγκληματικό... και λυπάμαι. Ποτέ δε κατάφερα να ακολουθήσω το δεύτερο από τους δύο νόμους του Πατέλ. Προσπάθησα για πολύ καιρό αλλά απέτυχα. Είναι προτιμότερο να αφαιρώ την σεξουαλικότητα μου εδώ με θύμα ένα μόνο άτομο, παρά να την φέρω μαζί μου σε κάθε στιγμή της ζωής μου διακινδυνεύοντας και άλλα άτομα γύρω μου. Ξέρω ότι μπορώ να γίνω πολύ επικίνδυνος και δε το θέλω, γιατί είμαι καλύτερος από τις πράξεις μου. Προτιμώ να σε σκέφτομαι σα αυτή που θυσιάζεται για το κοινό καλό, το δεύτερο θύμα του εαυτού μου μετά από εμένα τον ίδιο. Με σώζεις ή τουλάχιστον κάνεις ότι καλύτερο μπορείς για αυτό το σκοπό. » Δε μίλησε άλλο μέχρι να τελειώσει. Το μόνο που υπήρχε στο δωμάτιο ήταν ο ήχος της ταλάντωσης του σώματός του. Δέρμα πάνω σε δέρμα.

Categories:
Από το Blogger.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Creative Commons License
Rakonto Kulpo by http://rakontokulpo.blogspot.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.