Μόλις είχε μπει το φθινόπωρο και η ατμόσφαιρα είχε εκείνη τη γλυκιά ψύχρα που δεν πολυένιωθες στο δέρμα σου αλλά που μπορούσες να μυρίσεις και να καταλάβεις την αλλαγή της εποχής. Υπήρχαν ακόμα μερικά τζιτζίκια που έκαναν θόρυβο και τα χλωρά φύλα των δέντρων κολυμπούσαν στο ελαφρό αεράκι που φυσούσε. Το φεγγάρι έλαμπε γεμάτο και πεντακάθαρο, φωτίζοντας το γυμνό σώμα του ασθενούς όπως ήταν αφημένο πάνω στο βράχο. Του είχαν δώσει ένα ελαφρύ αναισθητικό που είχε πλήρως παραλύσει το σώμα του χωρίς όμως να επηρεάσει τα μάτια του, τα οποία μπορούσαν να δουν αρκετά καθαρά χάρη στο φώς του φεγγαριού. Από από τη προσωρινή παράλυση, η μεγάλη δόση αναισθητικού είχε επίσης προκαλέσει μια ψεύτικη αίσθηση ηρεμίας και ελαφριάς μέθης στον ασθενή ο οποίος έχοντας αφήσει το στόμα του ανοιχτό έκρεε σάλιο σε μεγάλες ποσότητες.
« Θύμισε μου τι έχουμε εδώ σε παρακαλώ,» είπε επιβλητικά ο καθηγητής καθώς τοποθετούσε μηχανικά το συλλέκτη σάλιου στο στόμα του ασθενούς. Ήταν ένας άνδρας μεσαίου ύψους, με μια μεγάλη κοιλιά συμμαζεμένη άτσαλα από ένα γιλέκο κάτω από το στενό του σακάκι. Τα μαλλιά του είχαν το κίτρινο χρώμα που οδηγούσε στο λευκό των γερατειών και τα μάγουλά του ήταν κρεμασμένα και καλοξυρισμένα. Φορούσε γυαλιά, αλλά ο ίδιο πίστευε ότι θα του πήγαινε καλύτερα ένα μονόκλ.
« Ασθενής νούμερο 612,» είπε ο μαθητής και ξερόβηξε. Σε αντίθεση με το καθηγητή του, ήταν ψιλόλιγνος, χλωμός και απεριποίητος. Φορούσε φθηνά, τσαλακωμένα ρούχα και τα μαλλιά του ήταν γλοιώδη και ανακατεμένα. Με μια ανάσα που μύριζε καφέ και πρωινή ξινίλα, φθονούσε τη θέση του καθηγητή. « Πριν μια βδομάδα», συνέχισε, «οι γείτονες του ασθενούς παραπονέθηκαν για σύνδρομο ευερέθιστης συνείδησης. Ένας από αυτούς ανέφερε ότι τον άκουσε να κλείνει τη τηλεόραση, δηλαδή σταμάτησε να ακούει τηλεοπτικούς θορύβους όταν κρυφάκουγε το διαμέρισμά του, και μια άλλη γειτόνισσα τον έπιασε να χωρίζει τα σκουπίδια σε κατηγορίες, χαρτικά, πλαστικά και αλουμινένια. Κλασσική περίπτωση θα έλεγα.»
« Αυτό θα δείξει,» απάντησε ο καθηγητής και άρχισε να περιεργάζεται τα δόντια του ασθενούς. « Για πες μου τι γνωρίζεις για το σύνδρομο αυτό;»
« Μάλιστα. Το σύνδρομο αυτό απαντάται σε αστικές περιοχές και κυρίως τους θερινούς μήνες. Παρότι το ακριβές παθογόνο δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα είναι γνωστό ότι η ασθένεια είναι αρκετά μεταδοτική και μόνο απομόνωση και αναισθησία μπορούν να ελαττώσουν τη μετάδοσή της. Επηρεάζει κυρίως το ήπαρ, τον εγκέφαλο και τη γλώσσα, όργανα των οποίων η βιοψία είναι ο μοναδικός βέβαιος τρόπος σωστής διάγνωσης. Τα πιο σημαντικά συμπτώματα είναι....»
«Φθάνει. Αυτά μας τα περιέγραψαν οι γείτονες ούτως ή άλλως,» τον διέκοψε ο καθηγητής πιάνοντας το σύριγγα και μπήγοντάς τη μερικά εκατοστά λίγο πιο κάτω από το διάφραγμα του ασθενούς. Τραβώντας τη έξω, την έδωσε στο μαθητή γεμάτη με ζωτικά υγρά. « Τι βλέπεις;» τον ρώτησε.
« Είναι αρκετά σκούρο και η παρουσία φλεβικού υγρού σε μεγάλες ποσότητες είναι εμφανής από το πόσο ιξώδες είναι. Θα έλεγα ότι ο ασθενής είναι στο μέσο όρο, γρήγορη διατροφή, ελάχιστα φρούτα, πολύ αλκοόλ. Επίσης είναι αρκετά πιθανό η χοληδόχους κύστη του να έχει πάψει να λειτουργεί. Αλλά δε βλέπω κάτι που να δείχνει προς το σύνδρομο.»
« Από ότι κατάλαβα μάλλον κοιμόσουν στη παράδοση,» είπε εμφανώς ενοχλημένος ο καθηγητής. « Ξέχασες ότι η ιατρική είναι μια ολιστική επιστήμη. Ακόμα και αν εστιάζεις στο ήπαρ, θα πρέπει ακόμα να κοιτάς ολόκληρη την εικόνα. Κοίτα για παράδειγμα το δέρμα του ασθενή. Κοίτα πόσο λευκό είναι. Σύγκρινέ το με το δικό σου και το δικό μου. Κάθε σχετική έρευνα έχει αποδείξει ότι ο μέσος άνθρωπος έχει χρώμα δέρματος ελαφρού κίτρινου που σχετίζεται με τις διατροφικές συνήθειες με από τις Αλλαγές του 2015. Ο ασθενής όμως δεν έχει αυτό το κίτρινο που η νόρμα απαιτεί, πράγμα που σημαίνει ότι οι διατροφικές του συνήθειες είχαν αλλοιωθεί εδώ και καιρό.»
« Γεγονός που επιβεβαιώνει την ύπαρξη του συνδρόμου.» συνέχισε ο μαθητής ντροπιασμένος. « Τι κάνουμε τώρα;»
« Άθλιοι, ακαμάτες που δε μπορούν να αντιληφθούν ότι η αληθινή δημοκρατία έγκειται στην ατομική αποδοχή και διατήρηση του μέσου όρου, στη δικτατορία του λαϊκού διαμέσου, » είπε ο καθηγητής κοιτώντας τον ασθενή με σφιγμένα από την αηδία μάτια. « Μπορεί η ζωή αυτού του ηλιθίου να μην αξίζει και πολλά, αλλά διατήρηση της ζωής του επιβάλλεται. Θα διεξάγουμε την πιο απλή και αποτελεσματική θεραπεία. Βγάλε σε παρακαλώ τη συσκευή από τη θήκη και πες μου τη ξέρεις για αυτή.»
Ο μαθητής αμέσως έσκυψε, έβγαλε τη συσκευή και τη κράτησε στα χέρια του. Ενώ ο καθηγητής άρχισε να ανοίγει το κρανίο του ασθενούς, ο μαθητής άρχισε να παπαγαλίζει: « Σπιντρονικός, τεχνητός εγκέφαλός, η μεγαλύτερη ιατρική εφαρμογή των τελευταίων πενήντα χρόνων. Αρκετά ανεπτυγμένος ώστε να επιτρέπει την ανάπτυξη μιας υποτυπώδους προσωπικότητας , αφήνοντας τον ασθενή να ζήσει μια κανονική ζωή μετά τη μεταμόσχευση.»
« Και πόσους βαθμούς ελευθερίας έχει, θυμάσαι;» ρώτησε ο καθηγητής παίρνοντας τον εγκέφαλο από τα χέρια του μαθητή.
«Τρείς.»
« Δύο ηλίθιε,» απάντησε άμεσα ο καθηγητής οργισμένος. « Τι σκατά σας μαθαίνει ο συνάδελφός μου στο τεχνολογικό;»
«Με συγχωρείται κύριε. Το ξέχασα.» είπε ο μαθητής σκύβοντας το κεφάλι και σφίγγοντας τα δόντια.
« Τρείς βαθμοί ελευθερίας είναι εξαιρετικά πολύπλοκοι για συνεχή χρήση,» συνέχισε ο καθηγητής, με πιο ήρεμο τόνο και ενώ παρέδιδε το αφαιρεμένο εγκέφαλο στα χέρια του μαθητή. «Θα προκαλούσαν δυσφορία, αποπροσανατολισμό και αποκλίνουσα συμπεριφορά λόγω της δυσκολίας συγχρονισμού. Αντίθετα, οι δύο βαθμοί μπορεί να είναι ελαφρά κατώτερη της συνήθων ανθρωπίνων ικανοτήτων αλλά επιτρέπουν τη φυσιολογική λειτουργία των ανθρώπων προσβεβλημένων από ασθένειες σα και αυτή.»
« Πάνω από όλα η άνεση του ασθενούς, και κυρίως της κοινωνίας,» συμπλήρωσε ο μαθητής κρατώντας τον γυμνό εγκέφαλο στα χέρια του. Στη συνέχεια τον τοποθέτησε σε μια πλαστική σακούλα και βοήθησε το καθηγητή να σκουπίσει το αίμα από τα χέρια του.
« Δε θα τον κλείσουμε;» ρώτησε ο μαθητής καθώς έφυγαν.
« Δεν είναι ανάγκη.» απάντησε ο καθηγητής σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το πρόσωπό του. « Θα περάσει ο επιστάτης αργότερα.»

Categories:
Από το Blogger.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Creative Commons License
Rakonto Kulpo by http://rakontokulpo.blogspot.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.