Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φύλακας Δεύτερο: Άβαντες, Μέρος Τρίτο

Pittermilk & Chris Guru - Φύλακας Μέρος Δ by Pittermilk
 
Την επόμενη μέρα, αφού ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από νωρίς, φθάσαμε στη χώρα των Αβάντων κατά το μεσημέρι. Σε αντίθεση με την έρημο, η πατρίδα των δύο γυναικών ήταν πλούσια σε πράσινο και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι, δεξιά και αριστερά με ροδακινιές, και πλούσια ανοιξιάτικα λουλούδια. Οι ελάχιστοι θάμνοι που υπήρχαν έφεραν μικρούς αλλά πολυπληθείς καρπούς κόκκινους στο χρώμα και αρκετά γλυκούς. Όπως μου περιέγραφε η Λυκία, στη χώρα τους το κλίμα ήταν ζεστό, αλλά οι συχνές βροχοπτώσεις και το εύφορο έδαφος έκανα τη γη πλούσια και όμορφη.
Όσο πολυπληθή ήταν η χώρα τους σε δέντρα και λουλούδια, άλλα τόσα ζώα ζούσαν ανάμεσά τους. Σχεδόν για κάθε δέντρο υπήρχε και ένα ελάφι, και διάφορα πολύχρωμα πουλιά πετούσαν ανάμεσα τους και από πάνω μας. Καθώς προχωρούσαμε, τα ζώα έδειχναν να συνηθίζουν στη παρουσία μας και να μην μας φοβούνται. Παράξενο μου φάνηκε ότι από όλα τα ζώα και τα πτηνά κανένα δεν ήταν σαρκοβόρο. « Η Μεγάλη Μητέρα δεν θα το επέτρεπε,» είπε η Λυκία απαντώντας στην ερώτησή μου.
Παρατηρώντας τα ελάφια να τρώνε, συνειδητοποίησα ότι απέφευγαν ένα συγκεκριμένο είδος μανιταριού. Σταματώντας του συνταξιδιώτες μου, πλησίασα ένα από αυτά τα μανιτάρια και το παρατήρησα από κοντά. Ήταν ψιλόλιγνο με, λευκό στο κορμό και ένα πιτσιλωτό μοτίβο ανοιχτού καφέ και λευκού στο πάνω μέρος. « Δε θα έπρεπε να το δοκιμάσεις» μου είπε ο Φύλακας όταν με είδα να προσπαθώ να το κόψω.
« Είναι δηλητηριώδες;»
«Όχι», μου απάντησε και προχώρησε προς το μέρος μου. « Για τους Άβαντες λέγεται Αμανίτης, άλλοι λαοί το ξέρουν ως Ίδναιο. Η σάρκα του είναι μαλακή και γευστική και ο ζωμός του είναι γλυκός όπως το μέλι. Η πιο μεγάλη του αξία όμως είναι στη φωτιά, οπού σε κάνει να βλέπεις τη αλήθεια στο κόσμο.» Χωρίς να συνεχίσει έσκυψε για να κόψει το μανιτάρι. Περίμενα να χρησιμοποιήσει κάποιο μαχαίρι αλλά αντίθετα απλά ακούμπησε το μανιτάρι με το χέρι του, βγάζοντας το από τη γη και βάζοντας το γρήγορα σε έναν από του σάκους που είχε στη ζώνη του. Ήταν σα το μανιτάρι να υποχωρούσε στη θέληση του φύλακα παρά στη δύναμη του χεριού που το τραβούσε.
Προχωρώντας φθάσαμε σε ένα λόφο από τον οποίο η πόλη των φαίνονταν με μεγάλη λεπτομέρεια. Χωρισμένη στα δύο από ένα φαρδύ αλλά όχι και τόσο βαθύ ποταμό(Απέλλη τον ονόμασε η Καρυστία), η πόλη έδειχνε μια εντυπωσιακή και περίτεχνη συνοχή. Το κύρια χαρακτηριστικά της πόλης ήταν η έμφαση στο κυανό, χρώμα το οποίο υπήρχε και σε κάθε κτίριο και κάθε άνθρωπο, και τα πολλά αγάλματα, τα οποία βρίσκονταν σε κάθε γωνία και δρόμο της πόλης. Τα περισσότερα κτίρια, κατασκευασμένα από πηλό, έδειχναν κατασκευασμένα με την καλλωπιστική τους λειτουργία στο νου και όλα τα κεντρικά κτίρια της πόλης ήταν αρκετά μεγαλοπρεπή και καλόγουστα. Παρά τη ομοιογένεια, κάθε κτίριο παρουσίασε μια ξεχωριστή ταυτότητα, με ύφος τελείως διαφορετικό από το επόμενο.
« Ποια είναι η λειτουργία εκείνου του κτιρίου;» ρώτησα τη Λυκεία δείχνοντας το κατάλευκο κτίριο που βρίσκονταν στο κέντρο. Ήταν μακράν το πιο μεγαλοπρεπές σημείο της πόλης. Αντίθετα με κάθε άλλο κτίριο που μέχρι τώρα είχα παρατηρήσει, δεν κείτονταν στο έδαφος αλλά υψώνονταν ακριβώς πάνω από το ποταμό με το κυρίως κτίριο να βασίζεται σε μια απλή γέφυρα που ακουμπούσε στις δύο όχθες. Το κύριο υψωμένο τμήμα της κατασκευής αποτελούταν από ένα ανοικτό, χωρίς συμπαγείς τοίχους κτίριο, περιτριγυρισμένο από ένα καταπράσινο κήπο γεμάτο ανθισμένες κερασιές, που κάθε μια ήταν καλυμμένη με το δικό της γιασεμί.
« Είναι ο οίκος της Μεγάλης Μητέρας», με διέκοψε η Καρυστία. « Είναι το σημείο όπου η Μεγάλη Μητέρα ξεκίνησε τη πόλη και το λαό των Αβαντών. Λέγεται ότι όταν η Μητέρα είδε τον Απέλλη να κυλά στο γυμνό κάμπο πήρε μια πέτρα και την έριξε με δύναμη στο ποταμό. Με τις σταγόνες που έπεσαν στη δεξιά όχθη του Απέλλη έπλασε τις γυναίκες και με τις σταγόνες της αριστερής όχθης τους άνδρες. Στη συνέχεια διέταξε τους Άβαντες να χτίσουν τη κατοικίας της στο σημείο όπου έπεσε η πέτρα. Επειδή όμως οι Άβαντες ήταν ακόμη νέοι και άπειροι, η Μητέρα δώρισε στις γυναίκες της φυλής Τέχνη και Γνώση για να μπορέσουν να δουν το όραμά της και να φανταστούν την κατοικία της όπως εκείνη ήθελε. Στους άνδρες έδωσε δύναμη και αντοχή ώστε να μπορέσουν να χτίσουν και να φέρουν σε πέρας το σχέδιο που είδαν οι γυναίκες.»
«Και η πέτρα βρίσκεται ακόμα κάτω από τον κτίριο;»
« Όχι.» απάντησε η Λυκία αυτή τη φορά. « Όταν η Μεγάλη Μητέρα είδε ότι οι Άβαντες ολοκλήρωσαν τη κατοικία της όπως εκείνη ήθελε, σήκωσε τη πέτρα και την παρέδωσε στο Φύλακα, όπως κάθε άλλο παρόμοιο και πολύτιμο αντικείμενο.»
« Ένα αντικείμενο που το κρατώ με μεγάλο σεβασμό, όπως κάθε άλλο καθώς αυτό είναι μέρος των λειτουργιών μου. Αλλά το ταξίδι μας τελείωσε κόρες, εσείς είστε στη πόλη σας και εγώ με το ξένο έχουμε το δρόμο της επιστροφής,» είπε ο φύλακας μπαίνοντας στη κουβέντα και αλλάζοντας το θέμα της.
« Σας ευχαριστούμε, Φύλακα και ξένε, για τη συντροφιά και το γρήγορο ταξίδι που μας προσφέρατε. » είπε η Καρυστία. « Αν και γνωρίζω ότι δε μπορείς να εισέλθεις, οφείλουμε να σε καλωσορίσουμε, και να σε ευχαριστήσουμε για τη βοήθεια.»
Ο φύλακας άκουσε τα λόγια της Καρυστίας αλλά δεν βιάστηκε να της απαντήσει. Αντίθετα, παρέμεινε για κάμποση ώρα παρατηρώντας την πόλη, σαν να προσπαθούσε να βρει κάτι. Οι υπόλοιποι παραμείναμε σιωπηλοί. Οι Άβαντες έτρεφαν μεγάλο σεβασμό προς τον φύλακα για να τον διακόψουν από το ότι έκανε. Εγώ από την άλλη ήξερα ότι μάταια θα έκανα το οτιδήποτε για να διακόψω αυτό που έκανε, ότι κι αν ήταν.
Αφού τα μάτια του χόρτασαν τη πόλη, ο φύλακας γύρισε με ένα ελαφρύ μειδίαμα και ρώτησε την Καρυστία. « Γιατί δε λέτε στο ξένο πως ονομάζεται η πόλη; »
« Αλκήστια,» είπε η Καρυστία σκεπτική.
« Που σημαίνει αγάπη για την οικογένεια,» τη συμπλήρωσε ο φύλακας.
« Οι οικογένεια είμαστε εμείς,» είπε η Λυκία, «οι Άβαντες. Το όνομα το έδωσε και αυτό η Μεγάλη Μητέρα, για να μας θυμίζει ότι όλοι οι Άβαντες προέρχονται από εκείνη, και ότι είμαστε τα παιδιά της.»
Ο φύλακας προχώρησε λίγο προς το λόφο και έδειξε ένα από τα αγάλματα της πόλης. « Πες μου Λυκία, ποίο είναι αυτό το άγαλμα;»
« Απεικονίζει την Αλκμήνη, την πιο όμορφη των Αβάντων.» Είπε η Λυκία αναγνωρίζοντας το άγαλμα.« Το δημιούργησε η Αρσινόη, η σύντροφος της Αλκμήνης.»
« Και γιατί η Αρσινόη δημιούργησε το έργο αυτό;» συνέχισε ο φύλακας.
« Για να δοξάσει την ομορφιά την Αλκμήνης φυσικά.» απάντησε η Καρυστία.
« Όχι μόνο αυτό.» επενέβη η Λυκία. « Το άγαλμα έχει τη πιο αντιπροσωπευτική στάση και έκφραση της Αλκμήνης. Η Αλκμήνη αγαπούσε τη φύση και τα υπόλοιπα δώρα της Μητέρας όσο και την Αρσινόη. Περνούσε μέρες στα δάση προσέχοντας και φροντίζοντας τυχόν άρρωστα ζώα. Ήταν ένα άτομο που φρόντιζε για όλους και δεν φοβόταν να συνεισφέρει όταν χρειαζόταν.»
« Πως τα γνωρίζεις όλα αυτά για την Αλκμήνη, Λυκία;» ρώτησε ο φύλακας.
« Δε τα γνωρίζω αλλά βλέποντας την αναπαράσταση μπορώ εύκολα να τα υποθέσω. Το άγαλμα της Αρσινόης απεικονίζει την Αλκμήνη να χαμογελά και να χαϊδεύει ένα ελάφι. Το χαμόγελο συμβολίζει την καλοσύνη της Αλκμήνης, και το ελάφι την αγάπη της για τα δώρα της μεγάλης μητέρας.»
«Τα ίδια μπορεί να πει κάποιος και για την Αρσινόη.» είπε ο φύλακας. « Μόνο κάποιος με μεγάλη αγάπη και σπουδαίο χάρισμα μπορεί να δημιουργήσει ένα τόσο ωραίο και παραστατικό έργο. Η Αρσινόη δε κατάφερε απλά να κάνει ένα άγαλμα. Κατάφερε να κρατήσει τις αναμνήσεις των δύο Αβάντων και του έρωτά τους ζωντανό, όχι μόνο για να τις θυμάστε αλλά και για να διδαχτείτε από αυτές. Το άγαλμα αυτό είναι το παράγωγο της σχέσης τους και των συναισθημάτων τους. Είναι αυτό που τις έκανε αιώνιες και για πάντα κοντά στις αναμνήσεις σας. Είναι κάτι που έκαναν μαζί και δείχνει τη σχέση τους μαζί με τους χαρακτήρες τους. Είναι το παιδί της Αλκμήνης και της Αρσινόης.»
Έμενα σιωπηλός καθώς ο φύλακας μιλούσε, και τα λόγια του χτυπούσαν και φώτιζαν όχι μόνο τους Άβαντες, αλλά και εμένα. Στην αρχή δυσκολεύτηκα να βρω σκοπό στις ερωτήσεις του φύλακα, όπως δυσκολεύτηκα να καταλάβω το λόγο για τον οποίο ο φύλακας αποφάσισε να συνοδεύσουμε τους Άβαντες στη πατρίδα τους. Το λόγια του όμως τώρα το μόνο που έδειχναν ήταν η βοήθεια που ήθελε να προσφέρει μέσα από αυτό το ταξίδι.
« Καταλαβαίνετε, λοιπόν, κόρες της Μεγάλης Μητέρας; Ότι έχετε φτιάξει, με τη Τέχνη ή χωρίς, για χάρη της αγαπημένης σας και ότι η αγαπημένη σας σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε είναι τα παιδιά σας, και είναι και αυτά που σας δοξάζουν. Τα αγάλματα, η μουσική και η ζωγραφική που δοξάζουν το όμορφο είναι τα παιδιά σας. Η Μεγάλη Μητέρα δε σας έδωσε ένα σαρκικό τρόπο να αποκτάστε απογόνους μεταξύ σας γιατί σας έδωσε δεκάδες άλλους τρόπους για τον ίδιο σκοπό. Η αποστολή σας πέτυχε.»
« Φύλακα, τα λόγια σου....» πήγε να μιλήσει η Καρυστία συγκινημένη , αλλά ο φύλακας δε την άφησε.
« Δεν είναι ανάγκη να μου πείτε τίποτα. Πηγαίνετε στη πόλη και πείτε σε όλους ότι βρήκατε την αλήθεια. » είπε ήρεμα.
« Ξένε, ήρθε η ώρα να φύγουμε.» είπε γυρνώντας προς εμένα.
Σαστισμένος αρχικά, σήκωσα το σάκο μου από το έδαφος και άρχισα να τον ακολουθώ. Αφού είχαμε κάνει μερικά βήματα, γύρισα το κεφάλι μου για να κοιτάξω για μια τελευταία φορά τη Λυκία και την Καρυστία οι οποίες προχωρούσαν προς τη πόλη κρατώντας σφιχτά η μια το χέρι της άλλης.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πέμπτο

Duel by Pittermilk


« Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. « Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...» « Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.» « Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια. « Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.» Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρίζει στην γυναίκα. « Ομιλητή,» είπε ο …

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τρίτο

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο Pittermilk, ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ.


9 - King Winter by van612

« Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα.  Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.» « Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»  « Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο καλός Βασιλιάς έχει αποφασίσει πως ο…

Φύλακας Πρώτο: Φιλοξενία

Αποφάσισα να σταματήσω τις Μάσκες για λίγο καιρό. Χρειάζομαι κάμποσο χρόνο ώστε να καταφέρω να εναρμονίσω τις λέξεις με τα αυτό που έχω στο μυαλό μου. Στο ενδιάμεσο αποφάσισα να αρχίσω να αναρτώ μια άλλη σειρά ιστοριών που πιστεύω ότι κινείται σε κατεύθυνση αντίθετη από τις Μάσκες, θεματικά και ελπίζω εκφραστικά. Για να υπάρχει μια άλλη προσέγγιση σε αυτή τη σειρά κειμένων, ο Pittermilk του Alipasas@Giannena αποφάσισε να συνοδεύσει τα κείμενα μουσικά. Μιας και είναι η πρώτη φορά που επιχειρούμαι κάτι σαν και αυτό, κάθε σχόλιο είναι ευπρόσδεκτο. Καλή ανάγνωση.
Pittermilk - Φύλακας//Μέρος Α by Pittermilk

Ήταν  το μοναδικό μπλε στο απέραντο πορφυρό. Παρ’ όλα αυτά έδενε τέλεια με το πορτοκαλί ήλιο που έδυε και τη κόκκινη άμμο στα πόδια του. Παρατηρώντας τον έτσι, συνειδητοποιώ για πρώτη φορά το πόσο μη ανθρώπινος  μοιάζει. Φοράει  ελαφρά, πάνινα  ρούχα κατάλληλα για το κλίμα της ερήμου και ένα χιτώνα  που καλύπτει όλο του το σώμα και ένα μέρος του προσώπου του. Όλα σε χρώμα σκούρου  …