Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φύλακας Δεύτερο: Άβαντες, Μέρος Πρώτο

Pittermilk - Φύλακας Μερος Β by Pittermilk

Παρατηρούσα και περιεργαζόμουν τον κύβο κάθε μέρα, από τότε που εμφανίστηκε ξαφνικά έξω από τη σκηνή μας πριν τρεις μέρες. Είναι ένα μεγάλο οικοδόμημα σε βαθύ μπλε χρώμα, με ένα μοτίβο σκοτεινών χρυσών γραμμών να το περιτριγυρίζουν. Είναι σε μήκος ίσος με τέσσερά και μισό ανθρώπινα βήματα ( δηλαδή πάνω κάτω 4 μέτρα) και με παρόμοιο ύψος, με τις χρυσές γραμμές να είναι στο σύνολο τέσσερις,  σε απόσταση περίπου μισού μέτρου η μία από την άλλη.
Αυτές ήταν οι μόνες πληροφορίες που κατάφερα να μαζέψω αυτές τις τρεις μέρες. Η έλλειψη άλλων πληροφοριών δεν οφείλεται σε κάποια ανικανότητα μου να συλλέγω πληροφορίες μέσω παρατήρησης και μέτρησης, αλλά περισσότερο στο γεγονός ότι η διαμονή μου στη σκηνή του φύλακα με έχει πλέον διδάξει ότι η άμεση επαφή με αντικείμενα ήταν κάτι αρκετά επικίνδυνο. Και η ιδέα του να ρωτήσω το φύλακα πληροφορίες για το κύβο απορρίφθηκε από τις σκέψεις μου με τη πρώτη.
Σήμερα,όμως, αποφάσισα να συμπεριφερθώ κάπως πιο τολμηρά και να προσπαθήσω να ακουμπήσω το κύβο. Στάθηκα μπροστά στο κύβο, λοιπόν, και ετοιμάστηκα να τον ακουμπήσω σηκώνοντας το χέρι μου. Πριν όμως τοποθετήσω το χέρι μου στην επιφάνεια του κύβου έστριψα για να δω τον φύλακα. Με κοίταζε με το ύφος που ένας γονιός κοιτάζει το παιδί του  όταν αυτό προσποιήται ότι είναι μεγαλύτερο, φορώντας τα ρούχα του πατέρα του. Κοιτάζοντας τον να με παρατηρεί, τόσο ήσυχος και με αυτό το βλέμμα, μου έδωσε από πείσμα και μόνο τη τελευταία ώθηση που ήθελα για να σπρώξω το χέρι μου στο κύβο.
Η αφή μου επιβεβαίωσε αμέσως ότι η όραση μου είχε αντιληφθεί. Ο κύβος είχε μια  πορώδη επιφάνεια, και όπως αργότερα συνειδητοποίησα, οι χρυσές γραμμές ήταν εν αντιθέσει απόλυτα λείες. Δεν μπορώ να πω το υλικό από τον οποίο ήταν κατασκευασμένος, αλλά αν χρειάζονταν να διάλεγα θα έλεγα κάποιο είδος πέτρας. Η θερμοκρασία του από την άλλη, ενώ περίμενα να είναι υψηλότερη λόγω της έκθεσης στον ήλιο της ερήμου, ήταν περίπου κοντά στην θερμοκρασία του σώματός μου.
Αυτό που τώρα κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν μια μικρή περιοχή που εντόπισα  με το χέρι μου, η οποία βρισκόταν κάπου στα δύο μέτρα σε ύψος, στο κέντρο της επιφάνειας που εξέταζα, και η οποία είχε μία μικρή ρωγμή.  Αποφάσισα να εξετάσω την εκείνη τη περιοχή λίγο πιο έντονα ασκώντας μια μικρή δύναμη με τα δάχτυλά μου, άλλα η φωνή του φύλακα, η οποία με παρακινούσε να γυρίσω προς τη πλευρά του με σταμάτησαν.
Αυτό που αντίκρισα και ένιωσα γυρνώντας είναι κάτι αδύνατο να περιγραφεί με τη χρήση λέξεων.  Η όψη των δύο γυναικών που στέκονταν μπροστά μου ήταν τόσο απόκοσμα όμορφη που με έκανε να χάσω την αίσθηση του χρόνου. Δεν ήταν απλά όμορφες, αλλά η εμφάνισή τους, και το δέρμα τους έμοιαζε να ακτινοβολεί και κάνει οτιδήποτε άλλο βρίσκονταν δίπλα τους όσο σκοτεινό όσο η νύχτα. Τις παρατηρούσα να κάθονται ακίνητες μπροστά μου και τα μάτια μου ήταν γεμάτα πανικό και βιασύνη, ώστε να προλάβουν να καλύψουν και να απορροφήσουν ότι έβλεπαν μπροστά τους.
« Ξένε, από εδώ η Καρυστία και η Λυκία. Θα τις φιλοξενήσω για αυτό το δειλινό.» είπε ο φύλακας, ξυπνώντας με καθώς έριχνα μια τελευταία, αχόρταγη ματιά στα χείλη της Καρυστίας.                   
« Χαίρεται,» είπα άτσαλα, ενώ ήμουν ακόμα σαστισμένος από την όψη τους.
« Σε χαιρετούμε ξένε. Ελπίζουμε η υπέρμετρη φιλοξενία του Μεγάλου Φύλακα να μη σου προκαλεί δυσφορία,» είπε η Καρυστία κοιτώντας με στα μάτια, ενώ η Λυκία μου χαμογελούσε λυπημένα.
« Ελάτε να καθίσουμε,» είπε ο φύλακας ενώ είχε ήδη ανάψει μια φωτιά και έριχνε Αρτεμισία στη φλόγα.
Αφού καθίσαμε, ο φύλακας μας πρόσφερε ζεστό τσάι και ψωμί από καλαμπόκι, το οποίο είχε φτιάξει το πρωί. Η δύο κοπέλες ήπιαν γρήγορα λίγο από το τσάι και βούτηξαν κάποια κομμάτια από το ψωμί σε αυτό.
« Ευχαριστούμε Φύλακα,» είπε η Λυκία. « Μας προσφέρεις φαγητό παρόμοιο με αυτό το τόπου μας, κάτι που έχουμε πολύ καιρό να γευτούμε.»
« Ήταν το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω. Κάθε ταξιδιώτης πρέπει να δέχεται ότι του αξίζει. Πείτε μου όμως τώρα , κόρες της Μεγάλης Μητέρας, τι σκοπό έχει το ταξίδι σας, και τι ιστορία φέρετε μαζί σας;»
Η Καρυστία αντιλαμβανόμενη την άγνοιά μέσα στα μάτια μου, αποφάσισε να αρχίσει την απάντησή της όσο πιο κατανοητά για μένα γινόταν.
« Όπως ήδη ξέρεις Φύλακα, η Λυκία και εγώ είμαστε Άβαντες, και ο τόπος μας βρίσκεται στα βόρεια τμήματα αυτής της γης. Όπως και οι υπόλοιπες Άβαντες, λατρεύουμε και προστατευόμαστε από τη Μεγάλη Μητέρα, της οποίας το όνομα δεν μπορεί να ειπωθεί. Η Μεγάλη Μητέρα είναι αυτή που μας έδωσε τη Γνώση και τη Τέχνη της και μας έκανε να ξεχωρίσουμε από τους άλλους λαούς των βορείων τμημάτων. Με τη Γνώση της και τη Τέχνη της, οι Άβαντες γίναμε ένας πολιτισμός σοφίας και δημιουργίας. Τα βιβλία μας και τα έργα μας, φτιαγμένα από πέτρα, δέρμα, μελάνι ή κλωστή είναι από τα πιο ζηλευτά σε όλα τα τμήματα του ορίζοντα.  Χιλιάδες έρχονται κάθε χρόνο για να μάθουν ελάχιστη από την τέχνη μας, ακόμα και μόνο για την δουν για ελάχιστα λεπτά και μετά να φύγουν ευχαριστημένοι.»
»Όταν όμως η Μεγάλη Μητέρα ευλόγησε τους Άβαντες με τη Σοφία της, για κάποιο λόγο τον οποίο μόνο εκείνη ξέρει, έδωσε τα δώρα της μόνο στις γυναίκες των Αβάντων. Μόνο σε εμάς»
« Και οι άνδρες τι έγιναν;» ρώτησα περίεργος.
« Οι άνδρες παρέμειναν χωρίς την ευλογία της Μητέρας,» είπε γρήγορα η Λυκία. « Έχουν παραμείνει σε κάτι που είναι πολύ λιγότερο από εμάς. Όχι μόνο δεν κατανοούν τις γνώσεις και τις τέχνες μας, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ξεχάσει ακόμα και τη γλώσσα, την οποία μας δίδαξε η ίδια η Μητέρα.»
« Έτσι οι Άβαντες είναι σχεδόν πλέον δύο λαοί. Ο ένας, ο θηλυκός, είναι προοδευμένος και ξακουστός, ενώ ο άλλος, ο αρσενικός, έχει μείνει στο κτηνώδες σκότος του παρελθόντος,» παρενέβη ο φύλακας.
« Ακριβώς φιλόξενε,» συνέχισε η Καρυστία. « Η Μεγάλη Μητέρα, όμως, μαζί με τα άλλα δώρα της, μας έδωσε το δώρο της αγάπης χωρίς όμως να μας επιτρέψει μέσω αυτού να συνεχίσουμε τη φυλή μας. Οι Άβαντες μπορεί να βρίσκουμε την αγάπη μεταξύ μας, αλλά είμαστε ακόμα αναγκασμένες να πλαγιάζουμε με τους πρώιμους άνδρες μας ώστε να μπορεί ο λαός μας να υπάρξει και στο μέλλον. »
« Καταλαβαίνω,» είπε ο φύλακας. « Οπότε για αυτό και εκτελείται αυτό το ταξίδι.»
« Ακριβώς. Η Λυκία και εγώ ξεκινήσαμε το ταξίδι πριν πολύ καιρό, για να βρούμε κάποιο τρόπο να κάνουμε την αγάπη μεταξύ των Αβάντων να μπορεί να δώσει το καρπό για τη συνέχιση της φυλής μας. Να μπορεί η σχέση μας να διατηρηθεί, ακόμα και αν εμείς φύγουμε, με έναν απόγονο, που θα θυμίζει για πάντα εμάς. » Είπε η Καρυστία και έβαλε το χέρι της πάνω από το χέρι της Λυκίας, κρατώντας το σφιχτά.
« Και είχε μέχρι τώρα το ταξίδι σας κάποιο αποτέλεσμα;» ρώτησε ο φύλακας.  
« Δυστυχώς όχι,» απάντησε η Λυκία αυτή τη φορά. « Φύγαμε πριν χρόνια και επισκεφθήκαμε πρώτα τους Βρίγαντες, ξακουστοί για τις ιατρικές τους ικανότητες, αλλά κανείς τους δεν είχε κάποια λύση ή κάποια απάντηση για το ερώτημά μας. Στη συνέχεια περάσαμε από τους Ιχθυάγους, αλλά ούτε και εκεί βρήκαμε κάποια απάντηση.
 Συνεχίσαμε ακόμα πιο νότια, στη χώρα των Λαπίθων και ύστερα στο τμήμα των Δολόπων, στη ζώνη με τη Δύση. Το ταξίδι μας συνεχίστηκε στη χώρα τον Πελταστών και στη συνέχεια στα μέρη των Οδρυσών, και φήμες για δύο γυναίκες που είχαν γεννήσει ένα αγόρι μας οδήγησαν στη Δακία. Παρά τις φήμες όμως, οι δυο γυναίκες αποδείχτηκαν μια απλή απάτη και τίποτα άλλο.  Τώρα πλέον βρισκόμαστε στην επιστροφή, αφού η αναζήτησή μας απέτυχε.»
« Κατάλαβα.  Μου άρεσε η ιστορία σας. Η ιστορία δύο εραστών, που θέλουν να κρατήσουν την αγάπη τους για πάντα,» είπε ο φύλακας μελαγχολικά. « Έχω μια παράκληση για εσάς όμως, κόρες της Μεγάλης Μητέρας.»
« Τι θα ήθελες Μεγάλε Φύλακα;» ρώτησε ευγενικά η Καρυστία.
« θα ήθελα να σας ακολουθήσουμε στην επιστροφή σας, ο φιλοξενούμενος μου και εγώ. Έχω ακούσει τόσα για τη χώρα σας και πιστεύω ότι ο φιλοξενούμενος μου θα ήθελε και αυτός να δει το λαό σας και τα δώρα της Μητέρας. »
« Φυσικά και μπορείτε να έρθετε μαζί μας, φύλακα. Θα χαρούμε να σας ξεναγήσουμε και η παρέα σας θα μας κάνει να ξεχάσουμε την απογοήτευση του ταξιδιού μας. Όλα αυτά φυσικά μόνο αν δέχεται και ο φιλοξενούμενος σου.» είπε η Καρυστία γυρνώντας το βλέμμα της προς εμένα περιμένοντας μια απάντηση, όπως και ο φύλακας και η Λυκία.
Η παράκληση και η έντονη επιθυμία του φύλακα να ταξιδέψει με παραξένεψε έντονα. Όσο είμαι μαζί του ποτέ δεν έδειξε κάποια επιθυμία όχι να φύγει αλλά ούτε καν να απομακρυνθεί από τη σκηνή του. Αναρωτιόμουν, αν η απόφασή του αυτή είχε κάτι να κάνει με το κύβο που εμφανίστηκε αυτές τις μέρες. Αλλά ακόμα και για αυτό δεν είχε δείξει κάποιο σημάδι ανησυχίας η προβληματισμού.
Παρά τις όλες σκέψεις μου, που με ωθούσαν να απαντήσω αρνητικά στη παράκληση του φύλακα και στην πρόσκληση της Καρυστίας, έγνεψα καταφατικά, κάτι που ευχαρίστησε τους υπόλοιπους, οι οποίοι περίμεναν την απάντησή μου.
« Πολύ ωραία. Θα διανυχτερεύσουμε απόψε εδώ και αύριο το πρωί θα ξεκινήσουμε,» είπε ο φύλακας χαρούμενος, και σηκώθηκε παίρνοντας μαζί του και τα άδειο ποτήρια του τσαγιού.
« Φύλακα, συμφώνησα να έρθω μαζί σου, αλλά θέλω να μου υποσχεθείς κάτι,»  του ανακοίνωσα αργότερα, αφού η Καρυστία και η Λυκία είχαν ξαπλώσει να κοιμηθούν έξω από τη σκηνή.
« Όπως θέλεις,» μου απάντησε ο φύλακας χαμογελώντας. « Τι θέλεις να σου υποσχεθώ;»
 « Θέλω να μου πεις τι είναι  ο κύβος, και πως βρέθηκε εδώ»
Ο φύλακας παρέμεινε για λίγο σιωπηλός. Από ότι κατάλαβα στο βλέμμα του σκεφτόταν τι απάντηση να μου δώσει.  Μέχρι τώρα, δεν με είχε αφήσει να καταλάβω το αν τον ενδιέφερε η περιέργεια μου για τον κύβο. Αλλά, ο τωρινός του δισταγμός για μια άμεση, απόλυτη απάντηση με έκανε να καταλάβω ότι η ενασχόλησή μου αυτή τον απασχολούσε ιδιαίτερα.         
« Μάλιστα,σου υπόσχομαι ότι θα σου πω ότι ξέρω, αλλά αφού γυρίσουμε από το ταξίδι μας,» μου είπε στο τέλος με ένα ξαφνικό χαμόγελο που με έκανε να απορώ.
« Εντάξει, σε ευχαριστώ,» του είπα αμέσως ευχαριστημένος και ετοιμάστηκα να κοιμηθώ στο στρώμα μου, κοιτάζοντας για μια τελευταία φορά τις δύο γυναίκες που κοιμόντουσαν αγκαλιασμένες απέναντί μου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πέμπτο

Duel by Pittermilk


« Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. « Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...» « Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.» « Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια. « Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.» Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρίζει στην γυναίκα. « Ομιλητή,» είπε ο …

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τρίτο

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο Pittermilk, ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ.


9 - King Winter by van612

« Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα.  Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.» « Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»  « Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο καλός Βασιλιάς έχει αποφασίσει πως ο…

Φύλακας Πρώτο: Φιλοξενία

Αποφάσισα να σταματήσω τις Μάσκες για λίγο καιρό. Χρειάζομαι κάμποσο χρόνο ώστε να καταφέρω να εναρμονίσω τις λέξεις με τα αυτό που έχω στο μυαλό μου. Στο ενδιάμεσο αποφάσισα να αρχίσω να αναρτώ μια άλλη σειρά ιστοριών που πιστεύω ότι κινείται σε κατεύθυνση αντίθετη από τις Μάσκες, θεματικά και ελπίζω εκφραστικά. Για να υπάρχει μια άλλη προσέγγιση σε αυτή τη σειρά κειμένων, ο Pittermilk του Alipasas@Giannena αποφάσισε να συνοδεύσει τα κείμενα μουσικά. Μιας και είναι η πρώτη φορά που επιχειρούμαι κάτι σαν και αυτό, κάθε σχόλιο είναι ευπρόσδεκτο. Καλή ανάγνωση.
Pittermilk - Φύλακας//Μέρος Α by Pittermilk

Ήταν  το μοναδικό μπλε στο απέραντο πορφυρό. Παρ’ όλα αυτά έδενε τέλεια με το πορτοκαλί ήλιο που έδυε και τη κόκκινη άμμο στα πόδια του. Παρατηρώντας τον έτσι, συνειδητοποιώ για πρώτη φορά το πόσο μη ανθρώπινος  μοιάζει. Φοράει  ελαφρά, πάνινα  ρούχα κατάλληλα για το κλίμα της ερήμου και ένα χιτώνα  που καλύπτει όλο του το σώμα και ένα μέρος του προσώπου του. Όλα σε χρώμα σκούρου  …