Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ένα βασικό πρόβλημα της εκπαίδευσης



Η εκπαίδευση αποτελεί ένα βασικό κομμάτι της ζωής ενός ανθρώπου. Ένα άτομο στις δυτικές κοινωνίες ξοδεύει  πάνω κάτω 16 χρόνια για να εκπαιδευτεί σωστά και να αποκτήσει μια γενικά ειδικευμένη μόρφωση σε κάποια επιστήμη, ή κάποια εφαρμογή κάποιας επιστήμης σε ένα συγκεκριμένο χώρο.  Παράλληλα, η εκπαίδευση, και όχι η παιδεία ( η διαφορά θα φανεί παρακάτω), αποτελεί συνεχώς ένα αρκετά πολιτικό θέμα για το οποίο ακούγονται κυρίως αρνητικά σχόλια τα οποία έχουν να κάνουν με σημεία τα οποία το σύστημα εκπαίδευσης αδυνατεί να καλύψει. Αυτό φυσικά είναι ένα παγκόσμιο και συνεχές φαινόμενο. Όπως κάθε σύστημα έτσι και το εκπαιδευτικό δεν είναι κατασκευασμένο τέλεια και θα πρέπει να εξελίζεται συνεχώς ώστε να μπορεί να εκπληρώσει το ρόλο του όλο και πιο καλά και όλο και σε μεγαλύτερο φάσμα. Μέσω αυτού του κειμένου θέλω να παρουσιάσω ένα βασικό πρόβλημα το οποίο υπάρχει και το οποίο στην ουσία εμποδίζει την εκπαίδευση ως σύστημα να φέρει τα αποτελέσματα που πρέπει.
Η παρατήρηση αυτή έχει να κάνει με το θεμελιώδες σύστημα της εκπαίδευσης το οποίο υπάρχει αυτή τη στιγμή και δεν αφορά συγκεκριμένα εκπαιδευτικά συστήματα κρατών. Δεν πρόκειται να ασχοληθώ δηλαδή με ένα πρόβλημα που υπάρχει στο εκπαιδευτικό σύστημα που το ελληνικό κράτος ή το αφγανικό ή το αμερικάνικο παρουσιάζουν. Αντίθετα, είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο υπάρχει στη βάση κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, στην γενική του ιδέα ως εφαρμογή και το οποίο πηγάζει από εξωτερικούς παράγοντες. 
Ξεκινώντας, και για να αποφύγω παρεξηγήσεις θα διαχωρίσω την έννοια της εκπαίδευσης και του εκπαιδευτικού συστήματος από αυτή της παιδείας. Όπως και στα προηγούμενα κείμενα που έχω αναρτήσει, οι ορισμοί δεν πρέπει απαραίτητα να θεωρούνται ως οι επίσημοι ορισμού που χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα, αλλά είναι ορισμοί που χρησιμοποιούνται για αυτή την ανάρτηση ώστε να καταφέρω να εκφράσω το συλλογισμό μου χωρίς ιδιαίτερη πολυπλοκότητα.
Ως εκπαίδευση,ή εκμάθηση, ορίζω την δραστηριότητα με την οποία κάποιος αποκτά γνώσεις, και γενικά πληροφορίες τις οποίες μπορεί ύστερα να μεταδώσει ή να χρησιμοποιήσει για ένα θεμιτό σκοπό.  Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι το σύνολο όλων των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων. Οι δραστηριότητες αυτές δεν έχουν να κάνουν μόνο με το σχολείο αλλά αφορούν κάθε τρόπο με τον οποίο το άτομο μαθαίνει κάτι. Για παράδειγμα, ένα ο οποίος μαθαίνει τη τέχνη του υδραυλικού ( ή κβαντική φυσική) εκπαιδεύεται με τον ίδιο τρόπο όπως και κάποιος που μαθαίνει πως παίζεται ένα παιχνίδι.  Και τα δύο έχουν κάποιους κανόνες και κάποιους εφαρμόσιμους μηχανισμούς και φυσικά αφήνουν χώρο για νέες ιδέες οι οποίες μπορούν να αναπτυχθούν με βάση τις υπάρχοντες πληροφορίες. Επίσης ως μόρφωση ορίζω το προϊόν της εκπαίδευσης, τις γνώσεις δηλαδή και τις ικανότητες που κάποιος έχει αποκτήσει μέσω εκπαίδευσης.
Στην άλλη άκρη, ορίζω την παιδεία ως την ευπρεπή, ηθική και όμορφη συμπεριφορά του ατόμου προς τον εαυτό του, το περιβάλλοντα χώρο του και προς κάθε άλλη μορφή ζωής με την οποία έρχεται σε επαφή. Ο συγκεκριμένος ορισμός δεν αφορά το κείμενο, πέρα από την αποσυσχέτιση της έννοιας της λέξης ‘παιδεία’ από την έννοια της λέξης ‘εκπαίδευση’.
Επιπλέον, αναγνωρίζω ότι η εκπαίδευση μπορεί γενικά να χωριστεί σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Έχοντας στον νου μου ένα αρκετά χαρακτηριστικό παράδειγμα θα τις ονομάσω: βασική, μεσαία και ανώτερη.  Η βασική εκπαίδευση αποτελεί, όπως το όνομά της προδίδει, το στάδιο κατά το οποίο το άτομο αποκτά τη βασική μόρφωση που απαιτείται ώστε κάποιος να είναι αποδεκτός σε μια κοινωνία. Κατά τη περίοδο αυτή το άτομο μαθαίνει να μιλά, να περπατά, να εκφράζει συναισθήματα, να γράφει και να κάνει βασικούς αριθμητικούς υπολογισμούς. Το στάδιο αυτό αρχίζει από τη στιγμή σχεδόν της γέννησης και περιέχει και ότι υπάρχει μέχρι ότι σήμερα ονομάζουμε δημοτικό. Οι γνώσεις που αποκτά το άτομο είναι οι απολύτως απαραίτητες για την ένταξη στην κοινωνία, και μπορεί να ειπωθεί ότι είναι ίσως το πιο επιτυχημένο στάδιο της εκπαίδευσης , εφόσον όλοι οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλούν και να προσθέτουν χωρίς μεγάλες δυσκολίες και ποτέ δεν ξεχνούν τον πυρήνα αυτών των γνώσεων.
Το δεύτερο στάδιο, ή μεσαία εκπαίδευση είναι στην ουσία μια γέφυρα μεταξύ του πρώτου και του τρίτου σταδίου. Το άτομα αρχίζει να μυείται στο τεχνικό χαρακτήρα του κόσμου. Μαθαίνει να αναγνωρίζει μηχανισμούς και νόμους, είτε αυτοί είναι φυσικοί (όπως η βαρύτητα) πολιτισμικοί, κοινωνικοί, πολιτική ή ανθρωπιστική. Το άτομο ακόμα δεν έχει την συνολική εικόνα όλων αυτών των εννοιών αλλά αρχίζει να τους αντιλαμβάνεται και να καταλαβαίνει ότι οι έννοιες αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν και να επεξεργασθούν. Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αυτό το στάδιο πρέπει να είναι περίπου το γυμνάσιο και το λύκειο, ίσως και κάποιο τμήμα από το πανεπιστήμιο.
Στο τρίτο στάδιο, το άτομο εξειδικεύεται σε ένα τμήμα της γενικής γνώσης της ανθρωπότητας. Εκπαιδεύεται σε αυτό έτσι ώστε μπορεί να κατασκευάζει αντικείμενα ή να εκτελεί εργασίες με βάση τη γνώση του. Οι γνώσεις που απορροφά το άτομο σε αυτό το στάδιο είναι αναγκαίες και χρησιμοποιούνται για την λειτουργία ή για το ευ ζην της κοινωνίας και σε ευρύτερο επίπεδο του κόσμου. Για παράδειγμα, κάποιος επιλέγει να διευρύνει τις γνώσεις του στο τομέα της γλωσσολογίας και να εξειδικευτεί σε αυτό. Στη συνέχεια χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για να μελετήσει φαινόμενα, να διδάξει ή να λύσει προβλήματα που αφορούν τη γλωσσολογία.  
Μία απορία που γεννιέται άμεσα είναι γιατί το άτομο πρέπει να περνά από όλα αυτά τα στάδια. Ποιος είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιος πρέπει να ιδρώσει και να αγχωθούμε για να μάθει κάτι; Σε αυτό το ερώτημα και στα δύο σκέλη της απάντησης του βρίσκεται και το βασικό πρόβλημα το οποίο θέλω να δείξω.
Το πρώτο μέρος της απάντησης ξεκινά κάπως έτσι: Η εκπαίδευση χρειάζεται γιατι κάνει της ζωή του ανθρώπου καλύτερη. Η ανθρωπότητα με τα χρόνια έχει συλλέξει τεράστιες ποσότητες πληροφοριών και παρατηρήσεων τόσο σε εσωτερικό επίπεδο, σχετικά δηλαδή με τον ίδιο τον άνθρωπο, όσο και σε εξωτερικό, την φύση και την ύπαρξη. Όλες αυτές οι πληροφορίες έχουν χρησιμοποιηθεί ή θα χρησιμοποιηθούν ώστε τεχνολογία και θεωρίες να αναπτυχθούν οι οποίες με τη σειρά τους χρησιμοποιήθηκαν έτσι ώστε να βελτιώσουν την κατάσταση του ατόμου. Φυσικά αυτή η ‘βελτίωση’ κάποιες φορές ήταν αναγκαία και άλλες ήταν απλά δυνατόν να γίνει κι έγινε. Δύο παραδείγματα. Το πρώτο είναι τα εμβόλια, τα οποία εφευρέθηκαν λόγω της ανάγκης που υπάρχει για να προφυλαχθούν οι άνθρωποι από της ασθένειες, ένα παράδειγμα βελτίωσης λόγω ανάγκης. Το δεύτερο είναι το ipod το οποίο ουσιαστικά δε καλύπτει καμία βασική ανάγκη αλλά μπορεί να ειπωθεί ότι βελτιώνει τη ζωή του ανθρώπου επειδή τώρα κάποιος μπορεί να πατάει ένα σημείο στην οθόνη αντί για ένα κουμπί, παρότι δεν είναι αναγκαίο, κάνει τον άνθρωπο να βλέπει την ζωή του ως καλύτερη.
Πέρα από την ανάγκη και τη δυνατότητα για βελτίωση της ποιότητας ζωής του ατόμου, υπάρχει άλλη μια δύναμη που σπρώχνει τον άνθρωπο στο να συλλέγει και μεταδίδει γνώση, και ουσιαστικά να ασχολείται με την εκπαίδευσή του. Η δύναμη αυτή είναι πολύ απλά η ευχαρίστηση την οποία κάποιος νιώθει όταν ασχολείται με κάτι και αποκτά γνώσεις γύρω από αυτό. Δεν είναι μυστικό ότι οι περισσότερες επιστημονικές ανακαλύψεις και το μεγαλύτερο ποσοστό της φιλοσοφίας, που λειτούργησε ως η πρώτη ανθρώπινη επιστήμη, είναι αποτέλεσμα της γοητείας του φυσικού κόσμου και του ενθουσιασμού με τον οποίον οι άνθρωποι τον προσέγγισαν και τον προσεγγίζουν. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτό είναι ο Νεύτωνας, ο οποίος στην ουσία ανακάλυψε τη βάση των σύγχρονων φυσικών επιστημών, εφηύρε τη διαφορική άλγεβρα και τους πρώτους μηχανισμούς αριθμητικής ανάλυσης. Όλα αυτά τα έπραξε όχι επειδή είχε κάποια οικονομικά κίνητρά, τη περισσότερη του ζωή είχε άλλωστε ένα αρκετά σταθερό εισόδημα, αλλά επειδή εισέπραττε μια ευχαρίστηση από την διαδικασία του έργου του και το έργο το ίδιο. Φυσικά το ίδιο ισχύει για κάθε επιστήμονα, λογοτέχνη, αθλητή κτλ.
Ας υιοθετήσουμε τώρα ένα σενάριο ώστε να γίνει αντιληπτό το πρόβλημα για το οποίο μιλάω. Ύπαρχει ένα άτομο το οποίο βρίσκεται στο δεύτερο στάδιο της εκπαίδευσης. Έχει μάθει δηλαδή τις βασικές και απαραίτητες ανθρώπινες γνώσεις και αρχίζει να μαθαίνει το πιο τεχνικό χαρακτήρα του κόσμου. Ας πούμε ότι το άτομο αυτό αναγνωρίζει ότι έχει μια μεγάλη κλίση προς στις θεωρητικές επιστήμες (ιστορία, γλωσσολογία κτλ). Πιο συγκεκριμένα το άτομο αυτό αντιλαμβάνεται ότι τον ενδιαφέρει έντονα η λαογραφία. Στη μετάβαση από το τρίτο στο δεύτερο στάδιο, όμως, το άτομο αυτό έρχεται αντιμέτωπο με ένα πρόβλημα. Στην κοινωνία όπου ζει, απαιτείτε να μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό του και εφόσον σκοπεύει να αφοσιωθεί  στη λαογραφία, θα πρέπει να συντηρεί τον εαυτό του μέσω κάποιας εργασίας σχετικής σε αυτή. Δυστυχώς οι θέσεις εργασίας που αφορούν το τομέα του είναι ελάχιστες.Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια για το τι μπορεί το άτομο αυτό να κάνει:
  1.  Συνεχίζει να σπουδάζει λαογραφία και στη συνέχεια βρίσκεται άνεργος ή σε κάποια δουλειά που δεν έχει καμία σχέση με τις σπουδές του.
  2. Παρατά τη λαογραφία και ασχολείται με κάτι το οποίο θα του εγγυηθεί μία θέση εργασίας στο μέλλον. 
Εδώ είναι και το ζουμί του προβλήματος. Σε απόλυτα φιλοσοφικού όρους το ίδιο δίλημμα μπορεί να τεθεί και αλλιώς: « ανθρώπινη συντήρηση ή καλλιέργεια του πνεύματος;», και πιο μονολεκτικά και κοφτά «ψωμί ή γνώση;».
Κάθε άτομο στη ζωή του έχει έρθει αντιμέτωπο με αυτό το δίλημμα και συνήθως το αποτέλεσμα είναι ένας συμβιβασμός με ουσιαστική νικήτρια την ανθρώπινη συντήρηση.Βέβαια υπάρχει και το άλλο σενάριο όπου κάποιος το διακινδυνεύει και αποφασίζει να αφοσιωθεί σε αυτό που τον ενδιαφέρει και επιδιώκει να υποστηριχθεί οικονομικά μέσω αυτού. Αλλά και αυτή οι επιλογή δεν οδηγεί σε ευχάριστα αποτελέσματα. Όσοι αποτυχαίνουν, οι περισσότεροι δηλαδή, είτε αδυνατούν εντελώς να συντηρήσουν τον εαυτό τους είτε βρίσκουν εργασία σε ένα τομέα αρκετά απομακρυσμένο από το αντικείμενο του ενδιαφέροντός τους. Όσο για τους ελάχιστους που επιτυγχάνουν να συντηρηθούν οικονομικά με την απασχόλησή τους στο αγαπημένο τους τομέα, αν ο αριθμός τους διαιρεθεί με το συνολικό ανθρώπινο πληθυσμό, τα επιτεύγματά τους δε μοιάζουν τόσο λαμπρά.
Οπότε μπορώ τώρα να εκφράσω το πρόβλημα στο οποίο αναφέρομαι ως έξεις: Λόγω του τρόπου λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών, το άτομο ωθείται στον να κυνηγά την οικονομική του σταθερότητα αντί για το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του.  
Αυτό το πρόβλημα έχει κάποιες αρκετά άμεσες συνέπειες. Πρώτη και καλύτερη είναι η δυστυχία του ατόμου. Επειδή το άτομο δεν ελκύεται, ή τουλάχιστον δεν ελκύεται αρκετά, από την εργασία του, δε μπορεί να είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του. Χωρίς να θέλω να αναπτυχθώ πολύ, πιστεύω ότι λέξεις και φαινόμενα όπως «άδειος εαυτός», «ψυχολόγος», «κατάθλιψη,» και «ναρκωτικά» έχουν ως κύριο αίτιο τους αυτή την έλλειψη ευτυχίας και ολοκλήρωσης.
Δεύτερη συνέπεια είναι η απώλεια σε απόλυτο αριθμό, και σε ποιότητα, επιστημόνων, ερευνητών, καλλιτεχνών. Λιγότερη άνθρωπο αφοσιώνονται σε αυτό που τους ενδιαφέρει πραγματικά, οπότε λιγότεροι άνθρωποι ασχολούνται με την ανάπτυξη ενός τομέα. Έτσι η ανθρωπότητα εξελίζεται επιστημονικά και καλλιτεχνικά με πιο αργούς ρυθμούς μυώντας τη τωρινή και μελλοντική ποιότητα ζωής. Για παράδειγμα, αν όσοι πραγματικά ήθελαν να γίνουν γιατροί δεν είχαν εκφοβηθεί από το υψηλό κόστος σπουδών, θα υπήρχαν περισσότεροι γιατροί σε νοσοκομειακά αλλά και ερευνητικά πόστα. Οι μεν θα αναλάμβαναν περισσότερους ασθενείς και οι δε θα αύξαναν τις πιθανότητες για νέες επιτυχημένες ιατρικές ανακαλύψεις και εφευρέσεις.
Η τρίτη συνέπεια και ίσως η πιο επικίνδυνη από όλες είναι ο φαύλος κύκλος που δημιουργείται και καθιστά πολλές εκπαιδευτικές εξειδικεύσεις ισότιμες με επαγγέλματα. Στην επιδίωξη για οικονομική σταθερότητα, το άτομο αντί να επιλέξει να εκπαιδευτεί σε ένα τομέα, επιλέγει το επάγγελμα που πιστεύει ότι θα του εξασφαλίσει την σταθερότητα αυτή. Με αυτό το τρόπο όμως δημιουργείται η λανθασμένη πεποίθηση ότι μία συγκεκριμένη εκπαιδευτική ειδίκευση είναι ταυτόσημη με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα. Με αυτό το τρόπο η έννοια του μαθηματικού έχει χάσει την έννοια του επιστήμονα και έχει πάρει την έννοια του καθηγητή που διδάσκει τα SOS για το διαγώνισμα και η έννοια του αρχιτέκτονα έχει χάσει το καλλιτεχνικό της κομμάτι για να μεταλλαχθεί στην εικόνα κάπου που σχεδιάζει παράνομα ημιυπαίθρια σε τετράγωνα τσιμεντένια κτίσματα.
Η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι τόσο ευδιάκριτη όσο και δύσκολη. Όπως ανέφερα πιο πριν το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με ένα τεράστιο δίλημμα. Η μια πιθανή επιλογή δημιουργείται από τον ίδιο λόγω της θέλησης και ανάγκης για εκπαίδευση ,αλλά η άλλη επιλογή, που αφορά ουσιαστικά την επιβίωσή του επιβάλλεται από ένα κεντρικό εξωτερικό παράγοντα, την κοινωνία. Πιο συγκεκριμένα, ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας των κοινωνιών όπως υπάρχουν σήμερα, αλλά και όπως ιστορικά υπήρξαν, επιβάλει στο άτομο τη δεύτερη επιλογή η οποία στο τέλος νικά. Επομένως, ο μοναδικός τρόπος να λυθεί αυτό το πρόβλημα είναι με το να εξαφανιστεί η κοινωνική αυτή επιταγή ή τουλάχιστον να εξισορροπηθεί με τη θέληση του ατόμου.
 Πολλές φορές στο παρελθόν προσπάθειες είχαν γίνει, τουλάχιστον στο όνομα, ώστε να αλλάξει η ισορροπία του διλήμματος και να γίνει πιο εύκολο για κάποιον να αφοσιωθεί στο μεγάλο του ενδιαφέρον αλλά οι περισσότερες είχαν απλά και περίλαμπρα αποτύχει σε σύντομες χρονικές περιόδους ή έχουν κρατηθεί ζωντανές ως διεφθαρμένες σκιές του σχεδίου στο οποίο βασίστηκαν. Η μόνη άλλη λύση λοιπόν είναι η ολική αλλαγή των κοινωνικώς μηχανισμών οι οποίοι ελέγχουν το ζην και το ευ ζην το ατόμου (βλέπε οικονομία) σε διαφορετικούς, εναλλακτικούς μηχανισμούς οι οποίοι θα επέτρεπαν στο άτομο να μη χρειάζεται να ανταλλάξει ώρες εργασίες για χρήματα ή αγαθά και κατά συνέπεια για την επιβίωση του. Έτσι το άτομο θα μπορεί να ασχοληθεί και να εκπαιδευτή σε ότι τον ελκύει από τη φύση του, γεγονός (ή μια απλή υπόθεση) η οποία θα έδινε τη δυνατότητα στη κοινωνία να αποφύγει τις συνέπειες του διλήμματος που αρίθμησα νωρίτερα.
Κλείνοντας, επαναλαμβάνω ότι το πρόβλημα στην εκπαίδευση και σε κάθε εκπαιδευτικό μηχανισμό υπάρχει ανεξάρτητα από αυτή, δημιουργείται από τους μηχανισμούς λειτουργίας μιας κοινωνίας και παίζει μεγάλο ρόλος ως ένα τους υποκινητές αρκετών κοινωνικών προβλημάτων. Επιπλέον η μόνη λύση στο πρόβλημα αυτό, η οποία όπως πάντα δεν φέρει ούτε καν ένα μικρό ίχνος απλότητας, είναι μία μετακίνηση των κοινωνικών αυτών μηχανισμών σε διαφορετικές θέσεις. Μετακινήσεις φυσικά οι οποίες μπορούν να ακολουθούν κάθε κατεύθυνση εκτός από τη δεξιά. 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πέμπτο

Duel by Pittermilk


« Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. « Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...» « Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.» « Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια. « Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.» Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρίζει στην γυναίκα. « Ομιλητή,» είπε ο …

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τρίτο

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο Pittermilk, ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ.


9 - King Winter by van612

« Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα.  Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.» « Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»  « Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο καλός Βασιλιάς έχει αποφασίσει πως ο…

Φύλακας Πρώτο: Φιλοξενία

Αποφάσισα να σταματήσω τις Μάσκες για λίγο καιρό. Χρειάζομαι κάμποσο χρόνο ώστε να καταφέρω να εναρμονίσω τις λέξεις με τα αυτό που έχω στο μυαλό μου. Στο ενδιάμεσο αποφάσισα να αρχίσω να αναρτώ μια άλλη σειρά ιστοριών που πιστεύω ότι κινείται σε κατεύθυνση αντίθετη από τις Μάσκες, θεματικά και ελπίζω εκφραστικά. Για να υπάρχει μια άλλη προσέγγιση σε αυτή τη σειρά κειμένων, ο Pittermilk του Alipasas@Giannena αποφάσισε να συνοδεύσει τα κείμενα μουσικά. Μιας και είναι η πρώτη φορά που επιχειρούμαι κάτι σαν και αυτό, κάθε σχόλιο είναι ευπρόσδεκτο. Καλή ανάγνωση.
Pittermilk - Φύλακας//Μέρος Α by Pittermilk

Ήταν  το μοναδικό μπλε στο απέραντο πορφυρό. Παρ’ όλα αυτά έδενε τέλεια με το πορτοκαλί ήλιο που έδυε και τη κόκκινη άμμο στα πόδια του. Παρατηρώντας τον έτσι, συνειδητοποιώ για πρώτη φορά το πόσο μη ανθρώπινος  μοιάζει. Φοράει  ελαφρά, πάνινα  ρούχα κατάλληλα για το κλίμα της ερήμου και ένα χιτώνα  που καλύπτει όλο του το σώμα και ένα μέρος του προσώπου του. Όλα σε χρώμα σκούρου  …