Στη προηγούμενη ανάρτηση , όρισα τον αυταρχισμό ως την υπεράσπιση και επιβολή μιας ιδέας, αντίληψης, ή πίστης με τη χρήση οπουδήποτε άλλου μέσου εξαιρουμένων των λογικών επιχειρημάτων. Ο ορισμός αυτός δημιουργήθηκε μέσω των βασικών χαρακτηριστικών του αυταρχισμού τα οποία είχαν αναγνωισθεί να είναι:

  •          Το αλάθητο της αυταρχικής σκέψης
  •          Λογοκρισία
  •          Ανισότητα των ατόμων
Πέραν αυτού, διατύπωσα την ιδέα ότι ο αυταρχισμός διαδίδεται κατά την ανατροφή ενός ατόμου μέσω τις οικογένειας, του κοινωνικού κύκλου κτλ.
Ένα αυταρχικό άτομο επομένως δημιουργεί, ζει και λειτουργεί σε ένα πλασματικό κόσμο όπου ο ίδιος είναι απόλυτα σωστός, ή τουλάχιστον πιστεύει ότι μια θεωρία ή ένα άτομο είναι απόλυτα σωστά. Στο δημιούργημά του αυτό, όλοι οι υπόλοιποι, ή μια τουλάχιστον κατηγορία ατόμων, είναι λανθασμένοι, κατώτεροι, ή σε ακραίες περιπτώσεις είναι ο εχθρός και πρέπει να εξοντωθούν. ( Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι αναφέρω σε ένα πλασματικό κόσμο, δημιούργημα του ατόμου, όχι ως κάποιο σημάδι ψυχολογικής διαταραχής, αλλά ως το τρόπο στον οποίον αυτό το άτομο αντιλαμβάνεται την αλήθεια, και τον αληθινό κόσμο.)
Εδώ κάποιος μπορεί να πει: «Ωραία, κάποιος πιστεύει κάτι το οποίο δεν υποστηρίζεται από λογικά επιχειρήματα και ίσως είναι λανθασμένο. Που είναι το πρόβλημα;». Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα προκύπτει εύκολα από το γεγονός ότι αυτό το άτομο θα πρέπει να επικοινωνήσει, να συμπράξει , να συζήσει και να αναθρέψει κάποιο άλλο άτομο. Με άλλα λόγια, αυτό το άτομο στη διάρκεια της ζωής του θα επηρεάσει, με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον, τις ζωές άλλων ατόμων. Είναι αυτονόητο, ότι ένα αυταρχικό άτομο μόνο αρνητικά θα επηρεάσει τη ζωή κάποιου τον οποίο κρίνει ως κατώτερο, ή κάποιον τον οποίο πιστεύει ότι πρέπει να λογοκρίνει.
Οι τρόποι με τους οποίους ο αυταρχισμός μπορεί να επηρεάσει την ζωή των ανθρώπων είναι πάρα πολλοί για να δοθεί μια ικανοποιητική, ολική ή τουλάχιστον μερική λίστα. Είναι πιο εύκολο να δοθεί μια λίστα με τους χώρους (τα επίπεδα αν θέλετε) της καθημερινότητας στα οποία ο αυταρχισμός ασκεί τη μεγαλύτερή επιρροή.  Πρώτος και καλύτερος είναι η πολιτική, στο θεωρητικό της επίπεδο, καθώς και σε κάθε πρακτική εφαρμογή κάποιας θεωρίας για την οργάνωση ενός κοινωνικού συνόλου.
Υπάρχουν αρκετές πολιτικές θεωρίες οι οποίες φέρουν καθαρά αυταρχικά χαρακτηριστικά. Οποιαδήποτε απόλυτη μοναρχία, χούντα, δικτατορία, τυραννία και ακόμα οι πεφωτισμένες μοναρχίες που ακολούθησαν κάποιες από τις αξίες του διαφωτισμού είναι στη βάση τους αυταρχικές αφού αποδέχονται την απόφαση ενός ατόμου ως την de facto σωστή απόφαση. Παρομοίως, ο φασισμός, μαζί με όλα του τα παρακλάδια του, είναι ίσως η πιο σύγχρονη πολιτική θεωρία που εμπεριέχει τον αυταρχισμός ως βασικό της χαρακτηριστικό. Αυτό είναι έκδηλο από τον μιλιταρισμό, την πίστη στην ανισότητα μεταξώ φυλών και τη δημιουργία ενός μονοκομματικού, εθνικά ομοιόμορφου κράτους ως βασικό του στόχου.
Πέραν των καθαρά αυταρχικών πολιτικών θεωριών υπάρχουν και άλλες πολιτικές ιδεολογίες και συστήματα τα οποία σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό φέρουν κάποια αυταρχικά χαρακτηριστικά. Ένας παράδειγμα είναι η προπαγάνδα, ένα όπλο το οποίο έχει βρει εφαρμογή όχι μόνο σε ολοκληρωτικά ή μοναρχικά καθεστώτα, αλλά και στα πιο δημοκρατικά και ελεύθερα. Η προπαγάνδα κρίνεται ως ένα αυταρχικό μέτρο επειδή δε χρησιμοποιεί λογικά επιχειρήματα για να προωθήσει το μήνυμα της, αλλά επικλήσεις σε συναισθήματα, παραπληροφόρηση, πλύση εγκεφάλου, ασπρόμαυρη παρουσίαση καταστάσεων και γεγονότων. Ένας εύκολος τρόπος για κάποιον να διακρίνει τη προπαγάνδα, και τον αυταρχισμό μέσα της είναι με τον να βρει τις διαφορές μεταξύ του Κομμουνιστικού Μανιφέστου και μιας απλής κομμουνιστικής αφίσας σοβιετικής εποχής. Το πρώτο περιέχει προτάσεις υποστηριζόμενες από κάποια, λανθασμένη ή όχι λογική, ενώ το δεύτερο απλά προσπαθεί να ελκύσει το κοινό μέσω των συναισθημάτων το οποίο προκαλεί.
Διάφοροι νόμοι ή θεσμοί δημοκρατικών συστημάτων είναι επίσης αυταρχικοί. Σε πολλές σύγχρονες δημοκρατίες τα εκλογικά συστήματα τα οποία χρησιμοποιούνται για την ανάδειξη της προτιμώμενης κυβέρνησης παρουσιάζουν αυτό το φαινόμενο. Τα περισσότερα συστήματα καταλήγουν σε κομματικούς σχηματισμούς με ποσοστά διαφορετικά από το ποσοστό των συνολικών ψήφων που κέρδισαν. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το περιφερειακό σύστημα που χρησιμοποιείται στις Η.Π.Α. για την εκλογή του προέδρου. Άκρως συνοπτικά, οι Αμερικανοί πολίτες σε κάθε πολιτεία ψηφίζουν εκλέκτορες οι οποίοι είναι γνωστό ότι όταν εκλεγούν θα ψηφίσουν με τη σειρά τους ένα συγκεκριμένο προεδρικό υποψήφιο. Κάθε πολιτεία έχει το δικό της αριθμό εκλεκτόρων. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι μόνο οι πρώτοι από τους υποψήφιους εκλέκτορες κάθε πολιτείας αποκτούν το δικαίωμα ψήφου. Στην ουσία δηλαδή τα μικρότερα ποσοστά αγνοούνται και μαζί τους αγνοείται και ένα μεγάλο μέρος της άποψης και της βούλησης του λαού. Το γεγονός αυτό πιστεύω αρκεί για να δείξει ότι το σύστημα είναι αυταρχικό τουλάχιστον όσο αφορά το σύστημα μόνο του. Στη πραγματικότητα το σύστημα αυτό είναι τόσο άδικο που χρειάζονται δύο βουλές ( η γερουσία και ή βουλή των αντιπροσώπων) για την εξισορρόπησή του. Παρ’όλη τη προσπάθεια φυσικά ο Μπούς εξελέγη πρόεδρος το 2000 παρά το γεγονός ότι ο Γκορ είχε προτιμηθεί από μισό εκατομμύριο περισσότερο Αμερικανούς.
Ένα ακόμα παράδειγμα, πιο σύγχρονο, που δείχνει ότι ο αυταρχισμός υπάρχει ακόμα και  στα δημοκρατικά συστήματα είναι η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για την «συνεργασία» με τον Δ.Ν.Τ. και την δημιουργία του Μνημονίου. Το παράδειγμα δεν αφορά τόσο τις αιτίες για τις οποίες οι ενέργειες αυτές έγιναν αλλά περισσότερο τον τρόπο. Η κυβέρνηση, η οποία εκλέχθηκε με ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα, ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική πολιτική ή οποία όχι μόνο αντιτίθεται στο πρόγραμμά της αλλά κι στην γενική ιδεολογική της θέση ( αν κάποιος θεωρήσει ότι αυτή υπάρχει).  Παραβλέποντας την ορθότητα ή όχι του Μνημονίου, η απόφαση τη κυβέρνησης να το υιοθετήσει ήταν καθαρά αυταρχική, επειδή η ηγεσία έκρινε τον εαυτό της ικανό για να λάβει αποφάσεις αυτής της σοβαρότητας αγνοώντας την άποψη του συνόλου των πολιτών. Με τα λόγια του κειμένου, η κυβέρνηση αποσιώπησε τους πολίτες ώστε να επιβάλει την δική της άποψη, πράξη αυταρχική όπως δίνεται από τον ορισμό του πρώτου μέρους.
Αφήνοντας τη πολιτική στην άκρη ο αυταρχισμός υπάρχει σε αρκετούς άλλους σύγχρονούς θεσμούς, με έναν από αυτούς να είναι οι θρησκείες. Για να διευκρινίσω τη θέση μου, δε αναφέρω στη πίστη σε ένα παντοδύναμο δημιουργό του κόσμου, είτε αυτός είναι ο γεωμέτρης θεός του Αϊνστάιν είτε ο θεός που τοποθετεί οστά δεινοσαύρων βαθιά στη γη για να δοκιμάσει τη πίστη των ανθρώπων. Αυτό στο οποίο αναφέρομαι είναι η αβάσιμη πίστη ότι το τάδε βιβλίο ή ο τάδε άνθρωπος είναι ο λόγος του θεού. Καλώς ή κακώς ο μόνος τρόπος με τον οποίο κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι μιλά αντί του θεού είναι με το να πραγματοποιήσει θαύματα. Πέρα από τα θαύματα, δεν υπάρχει κάτι το οποίο να δικαιολογεί την ανάγκη του μυστηρίου της θείας κοινωνίας, την ύπαρξη της σαμσάρας ή την ύπαρξη κάποιοι άκουμα από το οποίο θα σε προστατεύσει η ψυχή του παππού σου. Ο ακόλουθος μιας συγκεκριμένης θρησκείας οπότε καλείται να υπερασπιστεί τη πίστη του και πολλές φορές να τη διαδώσει  ελλείψει λογικών επιχειρημάτων, πράγμα που εξ’ορισού καθιστά τη θρησκεία ως κάτι αυταρχικό. Αν κάποιος έχει αντίρρηση σε αυτό μπορεί να αναρωτηθεί αν ποτέ η γονείς του τον ρώτησαν ποίο θα ήταν το θρήσκευμα της επιλογής του, και αν προσπάθησαν να τον πείσουν με λογικά επιχειρήματα να διαλέξει ένα συγκεκριμένο.
Η τελευταία πρόταση αφήνει χώρο για μια από τις πιο γκρίζες περιοχές του αυταρχισμού, η οποία είναι η οικογένεια και πιο συγκεκριμένα η ανατροφή ενός παιδιού. Το παιδί το οποίο εισέρχεται στην οικογένεια πρέπει να μάθει τους νόμους και τις συνήθειες οι οποίες επικρατούν μέσα στο σπίτι. Όταν φυσικά μιλώ για νόμους, αναφέρομαι σε ένα αρκετά ευρύ φάσμα ενεργειών οι οποίες με βάσει τη θέληση και τη γνώμη των γονιών είναι αποδεκτή ή όχι. Για παράδειγμα στο σπίτι μπορεί να υπάρχει η συνήθεια του μεσημεριανού να σερβίρεται στις τρεις, ένα γεγονός την οποία το παιδί μπορεί να ακολουθεί είτε επειδή είναι υποχρεωμένο είτε από δική του θέληση.
Το θέμα φυσικά εδώ βρίσκεται στο τρόπο με τον οποίο οι κανονισμοί αυτοί επιβάλλονται. Όπως σε κάθε άλλη περίπτωση μπορεί να πείσει με λογικά επιχειρήματα το παιδί για την πρακτικότητα ή την ορθότητα των κανονισμών, ή μπορεί απλά να τους επιβάλει με αυταρχικούς τρόπους. Στη περίπτωση με το φαγητό παραδείγματος χάριν ο γονιός μπορεί να εξηγήσει στο παιδί ότι όλοι η οικογένεια τρώει στις τρεις γιατί αυτή είναι η ώρα στην οποία όλοι είναι στο σπίτι ή μπορεί αυταρχικά να του πει ότι αν θέλει να φάει θα πρέπει να φάει τότε. Η δεύτερη περίπτωση αρχικά παρουσιάζει ένας «κακό» γονιό, αλλά αν κάποιος δει το θέμα σε μεγαλύτερο βάθος τότε τα πράγματα αλλάζουν. Ένα παιδί δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχει ακόμα τη πνευματική δυνατότητα να αντιληφθεί τη σύνδεση μεταξύ πράξεων και επιπτώσεων με τον τρόπο που οι ενήλικες την αντιλαμβάνονται. Αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα επειδή  καθιστά αδύνατη τη λογική επικοινωνία του παιδιού και του γονιού και ως αποτέλεσμα, η επιβολή του οικογενειακών κανονισμών μέσω λογικών επιχειρημάτων γίνεται επίσης αδύνατη.
Αυτό αφήνει μόνο τη δεύτερη επιλογή ανοιχτή όπου το παιδί ακολουθεί τους οικογενειακούς νόμους μέσα από διάφορες απειλές, καθαρά όπως είπα αυταρχικά. Όπως είναι εμφανές, λοιπόν, ο γονιός αναγκάζεται να έρθει σε αυτή τη κατάσταση εφόσον δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά. Το ποσοστό κατά το οποίο η σχέση αυτή γίνεται αυταρχική είναι διαφορετική σε κάθε οικογένεια αλλά πιστεύω ότι στις ιδιαίτερα μικρές ηλικίες ( τεσσάρων, πέντε ετών) είναι αρκετά μεγάλο και πιο διαδεδομένο από ότι σε άλλες περιπτώσεις. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι υπάρχει η περίπτωση όπου ο γονιός είναι από την αρχή αυταρχικός οπότε δεν χρειάζεται να περάσει το στάδιο της αποτυχημένης λογικής επαφής.
Ότι έχω γράψει μέχρι τώρα για το που ο αυταρχισμός υπάρχει για κάποιο περίεργο και αδιευκρίνιστο λόγο βασιστεί στο τρίπτυχο « Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» (ίσως είμαι φασίστας και δεν το συνειδητοποίησα ακόμα). Πέραν αυτών των σημείων, θεωρώ τον αυταρχισμό ως κάτι το οποίο μπορεί να υπάρξει παντού, σε κάθε κατάσταση και κάθε στιγμή. Είναι πιστεύω αρκετά εύκολο για κάποιον να δει τον αυταρχισμό ως ένα μικροοργανισμό ο οποίος μπορεί να επεκταθεί και να δράσει με τον ίδιο τρόπο όπως ακριβώς και το πιο ανθεκτικό μικρόβιο.  Το κύριο πρόβλημα στην διάδοση του είναι ότι μπορεί να «μολύνει» κάθε είδος ανθρώπου από τους πιο συντηρητικούς έως και  τους πιο προοδευτικούς.
Για το θέμα της αντιμετώπισης του αυταρχισμού δεν έχω πραγματικά πολλά να πω. Μπορεί σε γενικές γραμμές να διαχωριστεί σε δύο μεγάλα μέτωπα. Το πρώτο είναι  μια προσπάθεια να διακοπεί η διάδοση του και το δεύτερο είναι η αντιμετώπιση των ήδη αυταρχικών ατόμων. Το πεδίο δράσης για το πρώτο είναι εύκολα αναγνωρίσιμο στην οικογένεια. Όπως ανέφερα στο πρώτο κείμενο κάποιος γίνεται αυταρχικός μέσω μίας αυταρχικής ανατροφής. Οπότε ο μόνος τρόπος για να σταματήσει ο αυταρχισμός είναι με τη σωστή, υποστηριζόμενη από τη λογική, ανατροφή ενός παιδιού. Ο γονιός πρέπει να φροντίζει ώστε το παιδί να ωθείται να ενεργεί με βάση τους κανονισμούς της οικογένειας μέσα από τη λογική και τη παιδεία. Όπως ανέφερα πριν δύο παραγράφους αυτά είναι μία αρκετά δύσκολη διαδικασία αλλά πιστεύω ότι είναι η μόνη τεχνική πού έχουμε αυτή τη στιγμή.
Υπάρχουν βέβαια άτομα τα οποία είναι σε αυτό το θέμα καμμένα χαρτιά. Έχουν ανατραφεί από αυταρχικούς, σε ένα αυταρχικό περιβάλλον και έχουν αποκτήσει ένα γύψινο τρόπο σκέψης. Πρέπει οπότε να υπάρχει κάποιος τρόπος ώστε και αυτά τα άτομα να μπορέσουν να ηττηθούν, με βάσει πάντα τη λογική. Το πρώτο που πιστεύω ότι κάποιος μπορεί να κάνει όταν βρεθεί αντιμέτωπος σε ένα τέτοιο άτομο ή κατάσταση είναι υπομονή.Οι άνθρωποι που χάνουν την υπομονή τους σε τέτοια καταστάσεις στην συνέχεια χάνουν και τη δυνατότητα να φέρουν λογικά επιχειρήματα και αρχίζουν να χρησιμοποιούν άλλες μεθόδους για να προωθήσουν τη άποψή τους. Αυτό που θέλω να πω εδώ είναι ότι όταν κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με τη στωικότητα του αυταρχισμού έρχεται σε κίνδυνο να χρησιμοποιήσει και αυτός αυταρχικές μεθόδους για να επιβάλει τα επιχειρήματά του. Φυσικά αυτή είναι μια κίνηση που μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και στο τέλος να ωφελήσει το «αντίπαλο» αυταρχικό άτομο.
        Πιστεύω ότι η καλύτερη κίνηση τη οποία κάποιος μπορεί να κάνει πέρα από το να μείνει απόλυτα ψύχραιμος όταν αντιμέτωπος με κάποιο αυταρχικό άτομο είναι να χρησιμοποιεί τα καλύτερα λογικά επιχειρήματα που έχει. Κάποιος πρέπει να προσπαθήσει καθαρά με τη δύναμη της λογικής του να δείξει ότι το αυταρχικό άτομο είναι λανθασμένο.
         Μία συχνή παγίδα στην οποία ένα άτομο πέφτει, χωρίς πολλές φορές να το αντιλαμβάνεται, είναι όταν απορρίπτει απόψεις με βάσει την πηγή τους.  Αυτό είναι ένα από τα τραγικότερα λάθη που κάποιος μπορεί να κάνει. Δε μπορείς να απορρίψεις μια άποψη με βάση τη πηγής της γιατί αυτό δεν αποτελεί λογικό επιχείρημα ενάντια στη ιδέα αυτή καθαυτή. Για παράδειγμα αν κάποιος ο οποίος δηλώνει φασίστας εκφέρει μια άποψη για την δημοκρατία ως ένα λάθος πολιτικό σύστημα για το τάδε ή το τάδε λόγο, η αντίδραση η οποία δε θα αντίκρουε την άποψή του θα ήταν το να το πουν ότι είναι φασίστας άρα λανθασμένος εξ'ορισμού. Η αντίδραση αυτή είναι από μόνη της αυταρχική, και αποτελεί μία μορφή λογοκρισίας. Η πιο σωστή, ή τουλάχιστον δημοκρατική αντίδραση θα ήταν το να εξηγηθεί σε αυτό το άτομο τι κάνει τη δημοκρατία πιο σωστή από το φασισμό με βάση τη λογική. 
          Εδώ φθάνω στο τέλος της ανάρτησης αλλά όχι και στο τέλος των σκέψεων μου για τον αυταρχισμό. Δυστυχώς  αυτό το θέμα έχει υπερβολικά πολύ ζουμί για να καλυφθεί σε δύο αναρτήσεις και από ένα μόνο άτομο ( και πιστεύω δικαιολογεί εως ένα σημείο τη χαοτικότητα των δύο αναρτήσεων). Το κυριότερο σημείο το αναρτήσεων μου το οποίο επιθυμώ να παραμείνει σε όσους διάβασαν τις αναρτήσεις είναι μόνο ένα. Ο αυταρχισμός είναι κάτι το οποίο όλοι έχουν μέσα τους και το οποίο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή των ανθρώπων σε διάφορα επίπεδα και δυστυχώς μόνο αρνητικά. Είναι ευθύνη όλων μας όχι μόνο να φερόμαστε όσο λιγότερο αυταρχικά μπορούμε αλλά και να μπορούμε, εάν είναι δυνατόν, να εξαλείφουμε τα αυταρχικά στοιχεία από τη ζωή μας και τις ζωές των άλλων. 

Categories:
Από το Blogger.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Creative Commons License
Rakonto Kulpo by http://rakontokulpo.blogspot.com/ is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.