Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η νύχτα που φορέσαμε τις μάσκες: Εισαγωγή 1.2



Ξαφνικά, η Αννέτ άφησε το χέρι μου στο κενό και τότε συνειδητοποίησα ότι η μουσική είχε απότομα σταματήσει. Αμέσως τη ρώτησα τι συνέβη. Ξαφνιασμένη και εκείνη, μου είπε ότι αμέσως είδα και εγώ. “Δεν ξέρω, ένας έντονος θόρυβος ακούστηκε και όλοι ξαφνιαστήκαμε. Ο Ούγκο πήγε έξω να δει τι είναι.”. Κοίταξα γύρω μου και είδα την Έμμυ απορημένη. “ Μείνε εδώ ,είπα στην Αννέτ , πάω να δω τι έγινε”. Μου έγνεψε καταφατικά και πήγε να κάτσει στο τραπέζι μας.
“Τι έγινε;” ρώτησα απότομα την Έμμυ.
“ Νομίζω ότι ήταν πυροβολισμός. Ο Ούγκο πήγε έξω μαζί με τον Φήλιξ για να δουν τι έγινε.”.
“ Πρόσεχε την Αννέτ για μένα, πάω να βοηθήσω”, της είπα.
“ Να βοηθήσεις σε τι;” με ρώτησε.
“ Τον ξέρεις τον Ούγκο, δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να βρεθεί σε κάποιο πρόβλημα”. Έβγαλα τη μάσκα μου και με βιαστικά βήματα βγήκα στο δρόμο.
Ο Ούγκο ήταν κατακόκκινος είτε από το κρύο είτε επειδή φώναζε σε αυτόν που στεκόταν απέναντι του, ο οποίος κρατούσε ένα σαρανταπεντάρι Colt στο δεξί του χέρι. Όμοια με τον Ούγκο ο άντρας που κρατούσε το όπλο ήταν και αυτός εκνευρισμένος, κάτι που φαίνονταν από τα έντονα φρύδια του. 
“ Ούγκο, του φώναξα, ηρέμησε. Τι έγινε; Που είναι ο Φήλιξ;”.
“Αυτός εδώ ο τύπος έχει το μεγαλύτερο θράσος που θα βρεις, αυτό έγινε,” είπε ο Ούγκο γυρνώντας προς εμένα.
“Ένα θράσος μηδαμινό συγκριτικά με το δικό σας, κύριε!” είπε ο άγνωστος.
“ Κύριε, μιλήσατε ως ένας αληθινός γερμαναράς!” 'είπε ο Ούγκο γυρνώντας σε αυτόν.
“ Δεν είμαι Γερμανός!” 'είπε ενοχλημένος ο άγνωστος.
“Σταματήστε και οι δύο, είπα, και κύριε, σας παρακαλώ αφήστε αυτό το όπλο στη θήκη του. Και εσύ Ούγκο, ηρέμησε και πες μου που είναι ο Φήλιξ.”
“ Τον έστειλα σπίτι μου να πάρει το περίστροφό μου”
“ Δεν θα χρειαστούμε κανένα όπλο Ούγκο. Κύριε, σας παρακαλώ πείτε μου τι έγινε,” είπα στο άγνωστο.
“ ´Ονομάζομαι Λιβαίν. Κατοικώ στον απέναντι δρόμο,”είπε ο άγνωστος σε μια προσπάθεια να ηρεμήσει. “Εδώ και 4 μήνες ενοχλημένος από το θόρυβο που προκαλείται κάθε βράδυ στο χώρο σας,προσπάθησα να βρω τον ιδιοκτήτη αλλά δε τα κατάφερα. Μέτα από λίγο άρχισα να έρχομαι κάθε φορά που ο θόρυβος γινόταν αφόρητος και να χτυπώ τη πόρτα προσπαθώντας να σας κάνω να συνειδητοποιήσετε τη κατάσταση. Όμως, καμία φορά δεν απάντησε κανένας. Σήμερα αγανάκτησα τόσο ώστε προσπάθησα να σας τραβήξω τη προσοχή πυροβολώντας στον αέρα.”
“ Και όπως φαίνεται πέτυχε,” πετάχτηκε ο Ούγκο.
“ Κύριε Λιβαίν, σας παρακαλώ, είμαι σίγουρος πως ότι έγινε είναι μια παρεξήγηση. Σας παρακαλώ περάστε μαζί μου μέσα για να βρούμε μια λύση,” είπα αγνοώντας τον Ούγκο και προσπαθώντας να βάλω μια αρχή σε αυτό το χάος.
“ Δεν καταλάβατε κύριε.....”
“ Φρέντερικ, οι φίλοι με φωνάζουν Φρεντ”
“ Δεν καταλάβατε κύριε Φρέντερικ. Δεν θέλω να βρω καμία λύση. Αύριο το μεσημέρι φεύγω και δεν πρόκειται να ξανάρθω σε αυτή την ηλίθια πόλη”
“ Τότε γιατί ήρθατε εδώ απόψε;” ρώτησα με ξαφνιασμένος.
“ Πολύ απλό, ήρθα να σκοτώσω τον υπαίτιο αυτής της όλης κατάστασης. Εσείς Φρέντερικ φαίνεστε πολύ λογικός για να είστε ο αρχηγός αυτής της σπείρας και κρίνοντας από τις εντολές που ο “κύριος” Ούγκο έδωσε στο νεαρό ο οποίος έφυγε τρέχοντας, αυτός είναι ο αρχηγός.” είπε ο Λιβαίν και έβγαλε πάλι το όπλο από τη θήκη τείνοντας το προς τον Ούγκο.
“ Κύριε Λιβαίν, σταματήστε!” είπα τρομαγμένος. “ Δεν υπάρχει κανένας λόγος για κανέναν να σκοτωθεί.”
Ο Λιβαίν δεν είπε τίποτα και συνέχισε να σημαδεύει τον Ούγκο, ο οποίος είχε παγώσει αδυνατώντας ακόμα και να ανασάνει. Όταν πρωτοείδε τον Λιβαίν, ο Ούγκο ήταν ακόμα συνεπαρμένος από τις μάσκες και το αψέντι. Οι απειλές του, δεν φαίνονταν ως τίποτα περισσότερο από έναν από εκείνους τους ψευτοκαβγάδες στους οποίους ο Ούγκο και ο Μαρσέλ συχνά εμπλέκονταν, χωρίς μεγάλους κινδύνους. Αλλά, τώρα η θέα του όπλου που τον σημάδευε και η αποφασιστικότητα στο πρόσωπο του Λιβαίν έκαναν τον Ούγκο να αντιληφθεί τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν, και αυτό τον παρέλυε απόλυτα.
Σε λίγο ένα χαμόγελο άρχισε να σχηματίζετε στο πρόσωπο του Λιβαίν. Ήξερα ότι από στιγμή σε στιγμή ο Λιβαίν θα πυροβολούσε και σίγουρα θα σκότωνε τον Ούγκο. Χωρίς να ούτε καν προσπαθήσω να σκεφτώ, όρμισα προς Λιβαίν προσπαθώντας να τον ρίξω κάτω ή να τον αφοπλίσω.
Παρά τη γρήγορη κίνηση μου, ο Λιβαίν είχε διαβάσει τις προθέσεις μου και κινήθηκε γρήγορα δύο βήματα μπροστά αποφεύγοντας με. Έπειτα, χρησιμοποίησε το αριστερό του χέρι για να με ρίξει κάτω και με κράτησε στο έδαφος με το πόδι του. Τότε κατάλαβα ότι ο κύριος Λιβαίν δεν ήταν απλά ένας ενοχλημένος φλώρος, αλλά κάποιος αρκετά πιο 'περπατημένος'. 
“Άδικα προσπαθείτε, κύριε Φρέντερικ, ο Ούγκο δεν μπορεί να ξεφύγει και δεν υπάρχει κάτι το οποίο μπορείτε να κάνετε.”
“ Μια στιγμή! Απλά σκεφτείτε αυτό που πάτε να κάνετε. Υπάρχουν τόσοι μάρτυρες, αύριο θα είστε το πιο καταζητούμενο άτομο στη πόλη”
“ Κύριε Φρέντερικ, είπε ο Λιβαίν χαμογελώντας, όπως σας είπα αύριο φεύγω και η γελοία αστυνομία σας δεν μπορεί να με βρει εκεί όπου ταξιδεύω. Οπότε, καθίστε ήρεμα και αφήστε με να κάνω αυτό για το οποίο ήρθα.”
Η βαρύτητα της αυτής της στιγμής με πίεζε περισσότερο από τη μπότα του Λιβαίν, και μέσα μου άρχισα να πιστεύω ότι πραγματικά τίποτα δεν μπορούσε να γίνει για να σώσω το φίλο μου.  “ Τρέξε Ούγκο!” φώναξα, αλλά ο Ούγκο απλά κοίταζε ηλίθια μια εμένα και μια το χέρι του Λιβαίν. “ Ούγκο, είχα τις καλύτερες προθέσεις, πίστεψε με, αλλά το παρατράβηξες” είπε ο Λιβαίν
Ξαφνικά, ένας ήχος ακούστηκε και ο Λιβαίν έκανε μερικά βήματα παραπατώντας, αφήνοντας με ελεύθερο να κινηθώ. Χωρίς να το σκεφτώ σηκώθηκα και όρμισα στον Λιβαίν, ο οποίος κρατούσε με το ένα χέρι το κεφάλι του, από το οποίο αιμορραγούσε και με το άλλο ακόμα το όπλο . Κατάφερα να τον ρίξω κάτω και κλότσησα το όπλο μακριά από το χέρι του. Αμέσως αυτός προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά τον κλότσησα γρήγορα στα πλευρά, και κατάφερα να τον σταματήσω.
Έκανα να γυρίσω για να δω αν ο Ούγκο είναι καλά, μέσα στο πανικό μου δεν είχα καλά καλά καταλάβει τι έγινε, αλλά ο Λιβαίν με έριξε κάτω με μια κλωτσιά. Σηκώθηκε γρήγορα, γρήγορα και ετοιμάστηκε να με χτυπήσει, αλλά ξαφνικά σταμάτησε και άρχισε να κοιτάζει προς τη κατεύθυνση της πόρτας.
“Φύγε!” του φώναξε η Αννέτ τρέμοντας και σημαδεύοντας τον με το όπλο του. “Φύγε αμέσως!”. Ευτυχώς για όλους μας ο Λιβαίν φαίνεται να ζύγιασε για μια φορά σωστά τα πράγματα και αποφάσισε να φύγει τρέχοντας στη αντίθετη κατεύθυνση από εμάς. “Γαμημένοι μεσοαστοί !” φώναξε τρέχοντας, αλλά τα λόγια του δεν είχαν καμία σημασία πλέον.
Η Αννέτ πέταξε το όπλο από τα χέρια της και έτρεξε προς τη κατεύθυνση μου. “ Είσαι καλά;” με ρώτησε, ακόμα τρομαγμένη.
“Μια χαρά,Ευχαριστώ” της είπα, ενώ με την άκρη του ματιού μου έβλεπα την Έμμυ να τρέχει προς την πλευρά του Ούγκο και να τον οδηγεί μέσα. Με βοήθησε να σηκωθώ και άρχισε να τινάζει το χιόνι από τα ρούχα μου. Μπήκαμε μέσα και έκατσα στο ίδιο τραπέζι που η Έμμυ είχε βάλει τον Ούγκο να κάτσει και ήπια ένα ποτήρι κονιάκ για να συνέλθω.
Η Αννέτ, ενημέρωνε, ακόμα τρομαγμένη, τους υπόλοιπους για το τι έγινε. Από ότι είπε, βγήκε έξω να δει γιατί αργούμε ακριβώς πριν ο Λιβαίν πυροβολήσει τον Ούγκο. Ενστικτωδώς πέταξε το ποτήρι που κρατούσε στο χέρι της στο κεφάλι του μόλις κατάλαβε τη γινόταν. Στη συνέχεια όσο εγώ και ο Λιβαίν παλεύαμε, όρμισε γρήγορα και έπιασε το όπλο. Αφού αφηγήθηκε τα πάντα στους υπόλοιπους, ήρθε και έκατσε δίπλα μου. Σαφώς ταραγμένη και αμήχανη μου έπιασε το χέρι. Καθίσαμε έτσι, χωρίς να μιλάμε, για αρκετή ώρα.
Σε λίγο, η Έμμυ ήρθε και μας είπε ότι έβαλε τον Ούγκο να ξαπλώσει σε ένα πρόχειρο κρεβάτι που είχαν στην αποθήκη και με ευχαρίστησε για ότι έκανα. Της είπα ότι δεν είναι ανάγκη να με ευχαριστεί και με ρώτησε αν υπήρχε κάτι που μπορούσε να κάνει για μένα. Της είπα ότι είμαι εντάξει και ότι δεν χρειάζομαι κάτι. Το όλο συμβάν με είχε ταράξει έντονα αλλά το γεγονός ότι έληξε θετικά και η ενεργητικότητα της Αννέτ με είχαν κάνει να ηρεμήσω κάπως και να βρω τον κανονικό μου εαυτό.
Όταν ο Ούγκο συνήλθε, και αφού σιγουρευτήκαμε ότι ήταν όντως καλά, η Αννέτ και εγώ αποφασίσαμε να επιστρέψουμε σπίτι. Η νύχτα μας ήταν από την αρχή έντονη και κάμποσος ύπνος θα μας έκανε ιδιαίτερα καλό.
“ Σε παρακαλώ, καθίστε λίγο ακόμα, μέχρι τουλάχιστον να φύγουν οι υπόλοιποι,” με παρακάλεσε η Έμμυ, σαφώς τρομαγμένη, χωρίς να θέλει να μείνει μόνη.
“ Έμμυ σε καταλαβαίνω πολύ καλά, αλλά πρέπει και εσύ να καταλάβεις ότι μετά από όλα αυτά η Αννέτ θα πρέπει να βρεθεί σε ένα κάπως πιο ήρεμο περιβάλλον. Ήδη το να έρθουμε απόψε εδώ ήταν κάτι υπεραισιόδοξα ριψοκίνδυνο για τη κατάσταση της, χωρίς την επίσκεψη του Λιβαίν.”
Σταμάτησε τη πρόταση μου εκεί καθώς η Αννέτ μας πλησίαζε. Ευτυχώς και για τους δύο μας, η Αννέτ αποφάσισε να συμφωνήσει μαζί μου, και μας αποχαιρέτησε με ένα μεγάλο ψεύτικο χαμόγελο, συνοδεύοντας μας μέχρι το δρόμο.
“ Σε ευχαριστώ,” της είπα όσο περπατούσαμε,” να δεν ήσουν εσύ μάλλον εγώ και ο Ούγκο δεν θα ζούσαμε τώρα”. Η Αννέτ περιορίστηκε σε ένα αμήχανο χαμόγελο και συνεχίσαμε να περπατάμε. Σε όλη τη διαδρομή δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι τι έκανε απόψε,το πώς αντέδρασε σε όλες τις καταστάσεις και το πόσο περήφανος και χαρούμενος ήμουν για εκείνη. Μπορώ να πω ότι σχεδόν χαμογελούσα όταν έβαλα το κλειδί στην πόρτα.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Πέμπτο

Duel by Pittermilk


« Ξένε, ήρθε η ώρα,» με ξύπνησε ο Βασιλιάς ακουμπώντας με στον ώμο. Χωρίς ούτε καν να ανοίξω τα μάτια πετάχτηκα επάνω και χωρίς να πάρω ανάσα προσπάθησα να καταλάβω που βρίσκομαι. « Που είναι η σκιά;» φώναξα όταν θυμήθηκα τι έγινε τη προηγούμενη νύχτα. « Σε είδα να...» « Σταμάτα,» με διέκοψε ο Βασιλιάς. « Ότι είδες χθες είναι δικό σου. Μη το πεις ποτέ σε κανέναν.» « Ξέρω το όνομα σου,» του είπα και τον έκανα να πάψει και να με κοιτάξει στα μάτια. « Αυτό δεν αφορά αυτή τη στιγμή, ή κάθε άλλη. Ο διεκδικητής έχει φθάσει. Ακολούθησε με.» Ο Βασιλιάς έδειξε με το δεξί του χέρι τον Αγαθίτη και μία άλλη γυναικεία φιγούρα που μας περίμεναν όρθιοι, σκιάζοντας τον κόκκινο ήλιο. Ήταν αρκετά ψηλή, στον ύψος του Αγαθίτη και φορούσε παρόμοια ρούχα με τα δικά του αλλά πιο απλά και σε πιο ανοιχτόχρωμο, θηλυκό χρώμα. Τους πλησιάσαμε αργά και ακολουθώντας τις κινήσεις του Βασιλιά, στάθηκα ακριβώς απέναντι από τον Αγαθίτη που αμέσως σταμάτησε να ψιθυρίζει στην γυναίκα. « Ομιλητή,» είπε ο …

Φύλακας Τρίτο: Ιχθύαγες, Μέρος Τρίτο

Σήμερα είναι μία σημαντική μέρα για το ιστολόγιο. Ο Pittermilk, ο συνθέτης των μουσικών κομματιών που συνοδεύουν τις ιστορίες του φύλακα αποφάσισε να μαζέψει κάθε ανάρτηση έως και τη σημερινή σε μια μουσική συλλογή. Η συλλογή αυτή συνοδεύεται από μικρές περιγραφές στα αγγλικά για κάθε κομμάτι καθώς και από μερικά σκίτσα εμπνευσμένα από τους ήχουν. Οι συλλογή αυτή διατίθεται δωρεάν και μπορείται να τη κατεβάσετε ή απλά να την ακούσετε εδώ.


9 - King Winter by van612

« Οι Ιχθύαγες δε φοβούνται το σκοτάδι,» μου απάντησε μελαγχολικά. « Τα βράδια βλέπουμε καλά χωρίς φως και ακούμε ακόμα καλύτερα.  Για μας η φωτιά είναι μόνο κάτι που καταστρέφει. Είμαστε λαός που αρέσκεται σε αυτά που έχει. Δε μας αρέσουν τα κόλπα και τα τεχνάσματα του νου. "Το πιο χρήσιμο εργαλείο είναι το σώμα μας", λέει ένα παλιό γνωμικό των γονέων μας.» « Τότε γιατί εσείς κάθεστε μαζί μου στη φωτιά, και γιατί έχετε ακόντια μαζί σας;»  « Διαταγές του Βασιλιά Χειμώνα. Βλέπεις, ο καλός Βασιλιάς έχει αποφασίσει πως ο…

Φύλακας Πρώτο: Φιλοξενία

Αποφάσισα να σταματήσω τις Μάσκες για λίγο καιρό. Χρειάζομαι κάμποσο χρόνο ώστε να καταφέρω να εναρμονίσω τις λέξεις με τα αυτό που έχω στο μυαλό μου. Στο ενδιάμεσο αποφάσισα να αρχίσω να αναρτώ μια άλλη σειρά ιστοριών που πιστεύω ότι κινείται σε κατεύθυνση αντίθετη από τις Μάσκες, θεματικά και ελπίζω εκφραστικά. Για να υπάρχει μια άλλη προσέγγιση σε αυτή τη σειρά κειμένων, ο Pittermilk του Alipasas@Giannena αποφάσισε να συνοδεύσει τα κείμενα μουσικά. Μιας και είναι η πρώτη φορά που επιχειρούμαι κάτι σαν και αυτό, κάθε σχόλιο είναι ευπρόσδεκτο. Καλή ανάγνωση.
Pittermilk - Φύλακας//Μέρος Α by Pittermilk

Ήταν  το μοναδικό μπλε στο απέραντο πορφυρό. Παρ’ όλα αυτά έδενε τέλεια με το πορτοκαλί ήλιο που έδυε και τη κόκκινη άμμο στα πόδια του. Παρατηρώντας τον έτσι, συνειδητοποιώ για πρώτη φορά το πόσο μη ανθρώπινος  μοιάζει. Φοράει  ελαφρά, πάνινα  ρούχα κατάλληλα για το κλίμα της ερήμου και ένα χιτώνα  που καλύπτει όλο του το σώμα και ένα μέρος του προσώπου του. Όλα σε χρώμα σκούρου  …